ΑΝΑΡΤΗΣΕ: ΚΩΣΤΑΣ Σταυρου ΛΟΥΠΑΣ,-πόσο μοιάζει η αλάνα της φωτογραφίας με την δική μας, εκεί που είναι τώρα ο Αη Δημητρης- ειδικά αριστερά οπως κοιτάει κανείς το διώροφο- πάνω το σπίτι που έμενε ο Πανταζάκος και κάτω το Νυκτερινό Σχολειό που δίδασκε ο αείμνηστος δάσκαλος Ζήκος!
Προπονητής Ποδοσφαίρου – Football Coach scout analysis
Αν την βγάλεις έξω από το γήπεδο την μπάλα, θα πα’ να την παρ’ς… που λέγαμε και στα χωριά μας.
Παιχνίδι «αιώνιο» για πέντε ή και περισσότερες ώρες στη σειρά.
Κανόνες, λίγοι η ανύπαρκτοι.
«Μπακότερμα» μιας και κανένας δεν ήθελε να κάτσει τέρμα.
Ο ιδιοκτήτης της μπάλας αποφάσιζε τα πάντα, ως αυτοκράτορας.
Πρώτα επιλέγαμε τους πιο στενούς φίλους.
Όσους τους διάλεγαν στο τέλος, είχαν κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα και ήταν έτοιμοι να «κάψουν» ανά πάσα στιγμή την ομάδα.
Αλλά έπαιζαν όλοι, είτε ήταν στην ώρα τους, είτε όχι.
Σε πάρκινγκ, αλάνες, δρόμους, σοκάκια, παρατημένα γήπεδα, χωράφια…
Χωρίς κινητά σύγχρονης τεχνολογίας, χωρίς κανένα βίντεο αποθηκευμένο από τότε, χωρίς καμία εικόνα.
Όλα έμειναν εκεί, στα «γήπεδα» της παιδικής ηλικίας.
Σκληρά φάουλ, βρισιές και γκολ αριστουργήματα, που για κάποιο λόγο, πιστεύαμε ότι θα τα ξαναδούμε το βράδυ σε κάποια εκπομπή.
Όταν έπεφτε η νύχτα…
Το σλόγκαν ήταν ένα…
«Όποιος το βάλει, κερδίζει»
Μαλώναμε και τα βρίσκαμε αμέσως.
Ανάμεσα σε ματωμένα γόνατα και αγκώνες.
Ανάμεσα σε μπάλες και όνειρα.
Ήταν το ποδόσφαιρο που παιζόταν τότε.
Και ήταν πολύ όμορφο.
ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ 
Σχολιάστε