ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Περίμενα, ήμουν εκεί, ήταν κι οι εποχές/ κανείς δεν δάνειζε πια, έστω λίγη αγάπη ψεύτικη/ για να καλύψουμε τις ποιο βασικές ανάγκες μας, στραφήκαμε σε άλλους τρόπους/ πολλοί ζητούσαν εγγυήσεις, ατέλειωτους τόκους, χρυσοθήρες αγάπης περίμεναν/ λες και καταλάβαιναν από μακριά, την πρώτη αδυναμία, για να πλουτίσουν έρχονταν/ στημένα τα τραπέζια περίμεναν, στην κάθε δυσκολία, πελάτες/ εδώ χρυσός αγάπη, εδώ ασήμι φιλί και χαλκός χαμόγελο για τους πεινασμένους/ τελάληδες καλούσαν, φυλλάδια τρώγανε τις σκέψεις και τις ζωές μας/ για μέλλον καλύτερο, με περισσότερη αγάπη, έστω ένα βιαστικό έρωτα/ όμως αυτό ήταν αισχροκέρδεια καθαρή, ο πλούτος δεν έφτανε ποτέ/ κάθε ανάγκη κι ένα συμβόλαιο, ρημάξανε τα σπίτια μας, δώσαμε το είναι μας κι ακόμα χρωστάμε.» Γιάννης Βέλλης

«Όσο κι αν θέλεις να φωνάξεις, τη φωνή σου την έχουν άλλοι και την πουλάνε, αδιέξοδο.» Γιάννης Βέλλης

«Κρατούσα τη ματιά σου, σταθερά, εκεί κοντά μου/ ερχόσουν το ήξερα, ήταν κι ο ξένος άνεμος/ άφηνε το άρωμά σου ελεύθερο, να με αγκαλιάσει/ πριν σβήσει στις στιγμές, τις καλές μας άγνωστες/ αυτές που πλαγιάζουν μαζί μου, μέχρι το ξημέρωμα/ μετρώντας τη ζωή με το όνειρο, αναστενάζοντας/ για αγιότητα, ίσως και για λίγη συμπόνοια.» Γιάννης Βέλλης