ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Και τι περίμενες; να σταθεί κοντά σου; τόσοι οι ουρανοί παραμένουν αξόδευτοι, εσύ; μια τρικυμία στον χειμώνα/ στάσου στα βράχια τώρα, μέτρησε ορίζοντα, βλέπεις; δεν φτάνει το μέτρο σου, έτσι κι οι αποφάσεις των ανθρώπων/ σήμερα είναι, αύριο δεν είναι, πολλά αλλάζουν, μόνο τα πορτραίτα μένουν ακέραια, στολίζοντας κάποια φυλαγμένη φωτογραφία/ όπως τότε που έλεγες, πήγα στον πόλεμο και γύρισα, μετά σ’ έφαγε η ζωή, τα τρεχάματα, η αγωνία/ τίποτα δεν έμεινε όρθιο, ούτε η εικόνα σου στον καθρέφτη, ούτε ο δρόμος, ούτε η καρδιά σου.» Γιάννης Βέλλης

«Παράξενος δρόμος, παράξενη εποχή κι εσύ τόσο διαφορετικός, για να χωρέσεις στις ανοχές σου.» Γιάννης Βέλλης

«Πάλι ο δρόμος σε γύριζε στην Τροία, χρόνια μετά, όταν ξεχασμένη πια φωλιά έδινε σε άγρια ζώα και σκιές/ καταλάβαινες ότι δεν θα έβρισκες εκεί την Ελένη, ακόμα κι η ομορφιά της, ανάμνηση ζητούσε/ όμως εσύ ήσουν ποιητής και πάντα έλεγες για τον πόλεμο αυτό, στα μάτια της ωραίας Ελένης ήταν χαμένος.» Γιάννης Βέλλης

«Έτρεχε η πανσέληνος απόψε, όμορφη, ξεχωριστή μα ακόμα στη φωνή σου, στέκομαι και περιμένω.» Γιάννης Βέλλης

«Όσο και αν θέλουν να σβήσουν οι εικόνες, τα συναισθήματα πλαγιάζουν πάλι μαζί και σε ζητάνε, αδιέξοδο.» Γιάννης Βέλλης

«Οι στιγμές, αυτές οι στιγμές είναι που αξίζουν εκατομμύρια χρόνια και εσύ τι έχεις; αδιέξοδο.» Γιάννης Βέλλης