ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Τις μικρές παρενθέσεις κυνηγούσαμε, απελπισμένα πια/ λες και ξέραμε πόσες φυλακές μοίραζε, η καθημερινότητα/ μαζί με τις συνήθειες μας, στις ζωές μας.» Γιάννης Βέλλης

«Υπάρχουν στιγμές που δεν θέλεις να πεις τίποτα, τόσο δύσκολο, ακόμα και να σιωπείς δεν σ’ αφήνουν/ πνίγεσαι σε σκέψεις στριμωγμένες για να βγουν, ζητώντας να ξεφύγεις μακριά απ’ ότι σκοτώνει κι εκείνες σε τραβούν μαζί τους, όλο βαθύτερα, κρατώντας σημειώσεις με κάθε λεπτομέρεια/ όχι δεν έχει σύννεφα σήμερα ο ουρανός, καταγάλανος είναι, αλλά κάτι να πιαστείς, να ταξιδέψεις μαζί του, δεν έχει, πέρα απ’ ότι γυρίζει μέσα σου/ ούτε αέρα βιαστικό, ούτε μουσικές ταξιδεμένες, δεν κινείται ελάχιστο ενδιαφέρον στην τόση ασημαντότητα, να το κρατήσεις σε μια ματιά, σε μια αύρα ευτυχίας, λες και ξεχάστηκε η μέρα χωρίς πρόγραμμα.» Γιάννης Βέλλης

«Έβλεπες τις παλιές γειτονιές να χάνονται, αναδιπλώνονταν οι σκέψεις σε ορόφους/ χαμένη η πόλη σε τετραγωνικά δυστυχίας, καινούργια χτίζονται, ασφυκτιά ο κόσμος, περιφέρεται/ πάντα ανέβαλλες την όποια αλλαγή, τι κρίμα έφυγε εκείνη πια, δεν σε περίμενε/ τώρα ξενυχτάει με αγάπη άλλη, ερωτεύεται, κλαίει, μοιράζεται μια αγωνία με μια συγχώρεση, αποκαλύπτεται/ τόξερες ότι και μικρόψυχα θα φέρονταν τα λόγια, βουρκώνεις σε ένα χάδι, είχες χάσει κάθε θεό στην αναζήτηση, από αυτούς που γεννούσες κάθε πρωί, ανοίγοντας την πόρτα σου/ σαν έρωτες ξεφτίσαν τα χρόνια, θάμπωσε ο ορίζοντας απ’ τις ανάγκες μας και ζητάει βοήθεια.» Γιάννης Βέλλης