Πρωί-πρωί, μέσα στη σιωπή,
σηκώθηκε με βιάση η ιστορία.
Φόρεσε πάνω της φτερά
και πέταξε στα ύψη!
Να σεργιανίσει θέλησε στη γη
και να διαβάσει τις σκέψεις
των ανθρώπων!
Να καταλάβει, αν μπορεί,
πώς νιώθουν
κι αν θυμούνται το παρελθόν τους
και τα πάθη του.
Εκείνο, που κάστρα γκρέμισε,
που άλλαξε σύνορα
κι αφάνισε μυριάδες,
που ρήμαξε ψυχές!
Κι ένιωσε πως οι άνθρωποι
έπαθαν αμνησία
κι έπεσαν
σ’ αδιαφορία και πλεονεξία!
Είδε πως σύννεφα πολέμου
σκοτείνιασαν όλο τον ουρανό.
Είδε να παίρνουν μπροστά
τα εργοστάσια παραγωγής όπλων!
Άκουσε τις κλαγκές των όπλων,
που ετοιμάζονται για συγκρούσεις
και κάποιους, να τρίβουν τα χέρια
με ικανοποίηση για υπερκέρδη!
Δάκρυα καφτά κύλισαν
από τα μάτια της,
λυγμοί σπάραξαν το στήθος της.
Ούρλιαξε από πόνο και θυμό.
Και φώναξε δυνατά:
Μήπως σας αξίζουν
όσα παθαίνετε;
Συνέρθετε επί τέλους άνθρωποι!
21 – 11 – 2025
Ελένη Κύρκου-Σαφάκα
ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ 
Σχολιάστε