ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Έψαχνες μέσα στις στάχτες, για κάτι καλύτερο/ ήταν απλά τα πράγματα, στα καμένα ίσως έβρισκες λύσεις/ συμπαθούσες τη φωτιά, ακόμα και τη φθορά/ περισσότερο θλίψη σου έφερνε το σκοτάδι, είχε πάντα μια υγρασία/ ξένη σε εσένα, στις συνήθειες σου, όπως και το αύριο/ κρατούσες αγκαλιά, τα λάθη, τα πάθη και τις στιγμές σου/ μια σιγουριά η ζωή, έλεγες, όταν δεν φτιάχνει τεχνάσματα.» Γιάννης Βέλλης

«Τίποτα δεν έμεινε όρθιο, μόνο τα αγάλματα κρατιούνται προκλητικά, στη θέση τους να οριοθετούν, την απουσία μας.» Γιάννης Βέλλης

«Έρχεται η ώρα που γίνεσαι τόσο αγνώριστος/ εκεί που σιωπούσες κι άκουγες ταπεινά, εκεί που χαιρετούσες μελαγχολικά/ σηκώνεσαι, μετράς τον χώρο γύρω σου, όλο τον κόσμο, είτε κάθεται, είτε όρθιος στέκει/ και φωνάζεις, αδειάζεις τα πάντα σε μια στιγμή, ξεσηκώνεσαι, πετάς τα πράγματα/ μετά οργισμένος ακόμα, κοιτάζεις τι έμεινε όρθιο, χάνεσαι, δεν ελπίζεις λησμονιά/ λιποθυμάς και περιμένεις, έστω ένα παράδεισο, ακόμα και μια αξιοπρεπής κόλαση, κάτι διαφορετικό, ξένο/ όμως συνέρχεσαι γρήγορα, τι κρίμα αλήθεια, όλοι κοιτάνε την τόση αυθάδεια/ του προσώπου σου τη σιγουριά και γελάνε, άλλος ένας ευτυχής, στην τόση παράνοια.» Γιάννης Βέλλης