ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Βαρέθηκα τα παλιά νοικιασμένα δωμάτια, κοινόχρηστη πολυτέλεια/ ίσως κι ελεημοσύνη ασύμφορης κοινωνίας, κλειδωμένης σε ανταλλαγές, διδάγματα/ όλο μοιράσματα, κοινή αφέλεια ο έτοιμος πολιτισμός προς βρώση στα αδιέξοδα/ μεγαλώσαμε αφελείς, στρατευτήκαμε αφελείς, επιβιώσαμε αφελείς/ ακόμα και στην αγάπη αφελείς ενδώσαμε, τόση σπατάλη στις συνειδήσεις/ χτίζαμε και ξαναχτίζαμε το ίδιο αύριο, κι όλο το κλέβανε/ ανοικτά, άφοβα τα παράθυρα στα μπαλκόνια περιμένουν/ ανεμίζουν τις ενοχές μας, καθαρίζουν στρώματα από συμπάθεια/ ό,τι κι αν τρίζει πια δεν είναι έρωτας, είναι φθορά που επιτίθεται/ μόνη ελπίδα μια ανάσταση, ακόμα κι ο θεός βαρέθηκε τη στάση μας/ προσγειωμένοι τώρα, διασχίζουμε έρημους δρόμους, χλευάζοντας την ανασφάλεια/ ό,τι μας κλείδωσε μέσα και μας άφησε ξένους, στο είναι μας.» Γιάννης Βέλλης

«Όσο αναπνέεις τις σκιές μέσα στα στενά, τις ιστορίες τους, φαίνεσαι άγνωστος, περαστικός, ξένος/ το χειρότερο, θέλεις να δεθείς μαζί τους, σαν το αίμα να κυκλοφορείς στις φλέβες τους, τις ζωές τους/ κάτι λόγια σε αποπαίρνουν, κάτι χαμόγελα σε γλυκοκοιτάζουν, ένα τραγούδι ξεχασμένο λικνίζεται μόνο/ ξέρω, οι σκιές δεν έχουν αίμα, δεν έχουν ζωή, δεν έχουν φωνές, μα πώς ζείτε με τόσα ψέματα;» Γιάννης Βέλλης

«Με σιγουριά, έδειχναν ότι προχωρούσαν το μέλλον μας, τι ατυχία -αλήθεια- να ζεις μέσα από τέτοια σύνορα/ ιερείς της εξουσίας, μας σώζανε πάλι, όπως -αυτοί- καθόρισαν για την τύχη μας/ όμως -δυστυχώς- χαμένοι δείχναμε και ακαθόριστα ριγμένοι, σε αυτό που έντεχνα σχεδιάζονταν καθημερινά, πάνω μας». Γιάννης Βέλλης