ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Μεγαλώσαμε πια, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, αλαζονικό, επικίνδυνο/ τώρα μπορούμε να βλέπουμε καλύτερα, να ακούμε καλύτερα, να σκεφτόμαστε καλύτερα/ να αγαπάμε βαθύτερα, να χανόμαστε βαθύτερα, να ξεχνιόμαστε βαθύτερα/ με τα λάθη μας ως νέοι, τις υπερβολές, τους εγωισμούς, όσα σκοτώνουν γρηγορότερα απ’ το τσιγάρο τη μέρα μας/ δώσαμε λίγο παράδεισο που μας χαρίστηκε, για πολλά κουπόνια εκπτώσεων, πληγή στα χρόνια μας, στις ζωές μας.» Γιάννης Βέλλης

«Οι εντυπώσεις χάθηκαν, δεν σχηματίστηκαν ποτέ, σε πραγματικότητα, η αναστάτωση, σταμάτησε σ’ ένα ατύχημα, τόσα γίνονται στις μέρες μας/ οι άνθρωποι αλλάζουν, παρασύρονται, ξεχνάνε, μοιράζονται σε καλούς, κακούς, προσεύχονται και βλαστημούν ταυτόχρονα/ όλοι έχουν απ’ τους δεύτερους, τους κακούς, δεν χωράνε σε μια πλευρά, ατέλειωτοι είναι και προστατευμένοι/ εκτεθειμένοι καθημερινά, σε αξιώματα, καταδικάζουν το μέλλον μας, ίσως και να το σκοτώνουν, πριν φτάσει κοντά μας, ελεύθερο.» Γιάννης Βέλλης

«Υπάρχουν κάποιες φορές, σίγουρα δεν σκέφτεσαι τίποτα/ σαν να φοβάσαι, μην αποτελειώσεις τελευταίο ναυάγιο/ όσο φωνάζει η καταιγίδα και κύματα τρώνε ραγισμένα σκαριά/ έτσι γινήκαμε, οργισμένοι και τόσο μόνοι, αδειάσαμε/ ίσως το βούλιαγμα αναγκαίο, να πιάσουμε φύκια στα βαθιά/ πριν πετάξουμε γρήγορα ξανά ψηλά, μέχρι εκεί που φτάνουν αστέρια.» Γιάννης Βέλλης

«Ήταν κι ο δρόμος, μια στάση για περίσκεψη, τόσα χρόνια λάθη χτίζανε φτηνές ιστορίες/ όμως ήθελα να αλλάξω, να γίνω στον κόσμο περισσότερο φως, παρά να μοιράζω σκοτάδια.» Γιάννης Βέλλης

«Υπομονή, υπομονή, υπομονή μέχρι να εκραγεί ο κόσμος θέλει το χρόνο του.» Γιάννης Βέλλης