ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

Είχα συνηθίσει στο φως, ακόμα και μέσα στην άγρια νύχτα φως ήθελα/ επέμενα στις άκρες των λέξεων μου, να φεγγίζει κάποια ακτίνα/ τόσα χρόνια στη νύχτα, ευτυχώς επιζήσαμε, κρατώντας τις όποιες απώλειες στα σάβανά τους/ είχαν τόση σιωπή, όσο τα αγάλματα στις πλατείες και τα μουσεία/ ακανθώδης δρόμος οι επιλογές μας, μια ενδεχόμενη σταύρωση, το αποτέλεσμα/ ξέρεις, έμαθα τελικά να ξεχωρίζω τις εποχές, απ’ την ζωή μου/ φθινόπωρο, χειμώνας, άνοιξη, καλοκαίρι, τόσο ξεκάθαρα/ πριν χρεωνόμουν χειμώνες στο κατακαλόκαιρο και άνοιξη στο βαθύ φθινόπωρο, τι μπέρδεμα/ τόσες σκιές ξέφυγαν, βιαστικά, από τη νύχτα και επιδεικτικά γυρίζουν δίπλα μας/ σαν ρουφιάνοι ακολουθούν κάθε βήμα μας, περιμένοντας το πρώτο στραβοπάτημα/ μόνο τα μάτια δεν αντιγράφουν και τις φωνές μας, ούτε η καρδιά μας χαράζει πάνω στις σκιές, έχει φως/ ίσως αυτό μένει για εμάς, το όποιο χάραγμα, στον πρώτο έρωτα που χάνεται να αφήνουμε μια πληγή, είναι κι αυτές οι συνήθειες μας.» Γιάννης Βέλλης

«Αλλάζουν όλα δίπλα μας, τα λέμε δικά μας, μα τόσο ξένα φαίνονται, εικόνες μιας διαφορετικότητας.» Γιάννης Βέλλης

«Κριθείς νέος, για μια Ιθάκη, αποστάτησες, σου ταιριάζουν, λέγανε, θάλασσες και κύματα, ένα ταξίδι, χρόνος/ πριν ξαπλώσεις, λιπόθυμος, απογοητευμένος, σε μια στεριά δική σου ή άλλων/ όπου άμμος, βιαστική θα σε τυλίγει και ένας ήλιος, με εγκαύματα θα σε ξυπνά/ να δεις, θολά, ότι το ταξίδι τελειώνει, σε κάποια Ιθάκη και μένουν, ξύπνιες -πάντα- λεπτομέρειες/ πριν χαθούν, ένδοξα, ηρωικά, σε ένα χαλασμό μνηστήρων, που ελπίζουν, πάραυτα, μη βλέποντας τον Οδυσσέα, τυφλωμένοι, για τα μάτια κάποιας Πηνελόπης.» Γιάννης Βέλλης

«Στασιμότητα, άλλοι βιάζονται κι άλλοι περιμένουν, το τίποτα συνεχίζεται, επιτυχώς.» Γιάννης Βέλλης

«Κάθε ξύπνημα, ένα φωτεινό πρωινό, ανάμεσα από σύννεφα και λάσπες αντιστεκόμαστε/ πόλεμος στη μετριότητα και στις τόσες μικρότητες, τις ευκόλως μαζεμένες, σε ένα μικροσύμπαν/ ασύμβατη σχέση, με την φαγωμένη πραγματικότητα, κράτημα ψηλά/ η αλήθεια είναι ότι κουραζόμαστε, κατά διαστήματα, όμως επιμένουμε να νικάμε την αθλιότητα». Γιάννης Βέλλης

«Και τα μυστήρια σκοτώνονται, απ’ τους ανθρώπους, οργανωμένα, σε μικρά αποσπάσματα.» Γιάννης Βέλλης

«Χρειαζόταν θάρρος να ξεφύγεις, πάντα σε κρατούσε μια Ιθάκη, απ’ τη θάλασσα πιασμένη/ μα εσύ γεννήθηκες για ταξίδια μακρινά, ατελείωτα, δεν περίμενες ποτέ ένα τέλος της ιστορίας.» Γιάννης Βέλλης

«Όλο στεκόσουν στο σταθμό του τραίνου τελευταία, κοίταζες τον κόσμο, περίεργα, λες και δεν είδες ποτέ ταξίδι, ταξιδιώτες/ εκείνος βιάζονταν, αδιαφορούσε, γελούσε, περίμενε, ερωτεύονταν, καμιά φορά βλαστημούσε, τις καθυστερήσεις/ αλλά δεν ήταν δικός σου, εσύ ήσουν πάντα εδώ, έφτανες κοντά, δεν περίμενες για εισητήριο, μόνο κοιτούσες/ δεν ταίριαζε ο χρόνος να καταλάβεις, γιατί ποτέ δεν έφυγες, χαμένη ιστορία, ίσως αναγκαία εκδίκηση, στις αποστάσεις.» Γιάννης Βέλλης