Archive for Οκτώβριος, 2025
Πλεσίβιτσα 26/10/25… τα καλά τα νέα!
ΑΝΑΡΤΗΣΕ: ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΣΤΕΡΓΙΟΥ
Καλό μεσημέρι από το βροχερό και με μπόλικη ομίχλη φθινοπωρινό Πλαίσιο…
Το μαγαζί είναι «παντός καιρού » και είναι ανοιχτό καθημερινά, εκτός Δευτέρας..( κατ’εξαίρεση τη Δευτέρα 27/10/25 θα είμαστε εδώ)..
Σ.ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ: ΝΑ ΠΡΟΣΘΕΣΟΥΜΕ ΟΤΙ ΤΟ ΚΑΦΕ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΑΝΟΙΞΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ…
Ταβέρνα, ψησταριά, ουζερί, παραδοσιακό καφενείο;;; Όλα αυτά μαζί..Από το πρωί καφές και λουκουμάκι, ουζάκι και τσίπουρο με μεζέ και αργά το απόγευμα με ψητά της ώρας, κρασάκι και μπύρα… Στην » Πλεσίβιτσα » (αυτό θα είναι και το όνομα του μαγαζιού), από σήμερα δοκιμάζουμε τις αντοχές μας και σεις θα δοκιμάζετε τις γεύσεις μας…
Με το καλό να ορίσετε…
Φιλιάτες, οι πρώτες μέρες του πολέμου 1940!
Η καταγραφή των γεγονότων, τις πρώτες ημέρες του πολέμου, από τον Ιταλό υπολαχαγό Καμπιόνε
Μια βόμβα, έπεσε και σκότωσε τον Παναγιώτη Κύρκο, Πρόεδρο της τότε κοινότητας Φιλιατών
Της Μαίρης Τζώρα
Τις πρώτες ώρες της 28ης Οκτωβρίου 1940 οι Ιταλοί ξεκινούν να βομβαρδίζουν το Φιλιάτι.Μια βόμβα, έπεσε στο δρομάκι που υπήρχε, μεταξύ του ξενοδοχείου Λάμπρου Βενέτη και μαγαζιού Μάρκου Περιστέρη, και σκότωσε τον Παναγιώτη Κύρκο, Πρόεδρο της τότε κοινότητας Φιλιατών.Επίσης, τραυμάτισε σοβαρά τον γιο του Δημήτρη Κύρκο, ο οποίος υπέκυψε αργότερα στα τραύματα του.Στο Φιλιάτι, όλοι προσπαθούσαν να γλιτώσουν και κατέφευγαν στις γράβες. Μια τέτοια γράβα, ήταν στο δρόμο απέναντι από την…
μάντρα του στρατοπέδου του Τάγματος Φιλιατών.Ο υπολοχαγός Καμπιόνε σημειώνει στο ημερολόγιο της μεραρχίας:
«…28η Οκτωβρίου 1940. Ξημερώματα στις 6 και 15 αρχίζουν οι εχθροπραξίες. Είναι η επέτειος της πορείας προς την Ρώμη(γιορτή του καθεστώτος Μουσολίνι). Δύο συντάγματα πεζικού, το 31ο και το 32ο , αποτελούντα τηνβάση των δυο φαλαγγών βορείως και νοτίως στον τομέα της μεραρχίας μας, υποστηριζόμενα από ορειβατικό πυροβολικό, από ιπποκίνητο και από πυροβόλα των 150 διέρχονται τα ελληνοαλβανικά σύνορα. Ο ουρανός είναι πολύσυννεφιασμένος. Πυκνή ομίχλη περιβάλλει τα βουνά. Η ορατότητα είναι σχεδόν στο μηδέν. Τα τμήματά μας προελαύνουν σε όλη την έκταση του μετώπου της επιθέσεως, χωρίς να συναντήσουν αντίσταση, υποστηριζόμενα απόορεινό πυροβολικό λόγω της μικρής ορατότητας,και φθάνουν την νύχτα σε ορισμένα χωριά επί του ελληνικού εδάφους, σε απόσταση ολίγων χιλιομέτρων από τα σύνορα Η επιχείρηση διεξήχθη με αλλεπάλληλα κλιμάκια,μεθοδικά με απόλυτη ηρεμία, εξαιρέσει μερικών σποραδικών πυροβολισμών η αραιών τυφεκιοβολισμών εκ μέρους των τμημάτων που βρίσκονται σε επαφή με τον εχθρό κοντά στα κατοικημένα κέντρα κατά των κατευθύνσεων τηςεισβολής.
29η Οκτωβρίου. Η βροχή που άρχισε από χθες το βράδυ εξακολουθεί ραγδαία,
δυσκολεύοντας σημαντικά τον εφοδιασμό και επιβραδύνοντας την προέλαση του πεζικού, το οποίο προχωρεί προς τους καθορισμένους αντικειμενικούς σκοπούς.
Το 37ο σύνταγμα πεζικού έχει φτάσει στους Φιλιάτες αξιόλογη ελληνική κωμόπολη σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων από τα σύνορα,όπου θα μείνει επί μερικές μέρες προς παρασκευήν του νέου άλματος προς τα εμπρός και ευθυγραμμισθεί με τα άλλα τμήματα τα προελεύνοντα στον ίδιο τομέα. Πρέπει να συντονισθεί η συγκλίνουσα ενέργεια όλων των τμημάτων για να παραβιασθεί η διάβαση του Καλαμά, σημαντικού ποταμού που έχει πλημμυρίσει λόγω των βροχών.Το πεζικό ακολουθούν αμέσως οι «Έφιπποι Οδηγοί» ( δηλ. το 19ο σύνταγμα ιππικού) για να χρησιμοποιηθούν σε πεδινές περιοχές μόλις τα τμήματα μας περάσουν την ορεινή ζώνη ορισμό των μαχόμενων στρατευμάτων. Το βράδυ έρχεται να δώσει αναφορά ο διοικητής του πυροβολικού της μεραρχίας. Πρόκειται να ρυθμισθεί ο τρόπος της δράσεως του πυροβολικού δια την διάβαση του ποταμού Καλαμά, ο οποίος θα αποτελεί σοβαρό εμπόδιο, σε περίπτωση αντιστάσεως των Ελλήνων.
30η Οκτωβρίου. Η επίμονη βροχή που συνεχίζεται μέρα – νύχτα με θύελλες,δυσκολεύει τις κινήσεις του στρατού και τις επιβραδύνει.Οι Μελανοχιτώνες που ήσαν στην άμεση διάθεση της Διοικήσεως της Μεραρχίας και μεναν κοντά σε αυτήν προωθούνται επίσης. Η όλη κίνηση στην Διοίκηση την ημέρα αυτή είναι ζωηρότατη. Αύριο το στρατηγείο θα μεταφερθεί εις την Βέρβα, ένα χωριό επί των ελληνοαλβανικών συνόρων. Ξαφνικά, αργά τοδείλι, φθάνουν 900 εργάτες οι οποίοι πρόκειται να εργασθούν για την επισκευή του τμήματος της οδού από την Κονίσπολι της Αλβανίας έως τους Φιλιάτες, επί του Ελληνικού εδάφους. Τους μεταφέρουν φάλαγγες φορτηγών αυτοκινήτων, φορτωμένων με υλικό, ενώ βρέχει και φυσά δυνατός άνεμος. Οι εργασίες ξεκινούν αμέσως, με έκτακτη δραστηριότητα. Οι ειδήσεις από τα προελαύνοντα στρατεύματα είναι καθησυχαστικές.Συναντούν ελάχιστηαντίσταση. Έξαφνα το βράδυ, σαν κεραυνός σε καθαρό ουρανό, έρχεται η ανακοίνωση ότι σκοτώθηκε στους Φιλιάτες ο διοικητής του 32ου συντάγματος. Αποτελεί σημαντικότατη απώλεια ο θάνατός του κατά την αρχική φάση των επιχειρήσεων, γιατί στερεί το σύνταγμα του γέρου διοικητού εκτιμώμενου και αγαπώμενου από τους υφισταμένους του, ιδίως από τους στρατιώτες. Ο συνταγματάρχης είχε πάει στο παρατηρητήριο του πυροβολικού για να εξετάσει ο ίδιος από πού προήρχετο η βολή μίας εχθρικής πυροβολαρχίας, η οποία παρενοχλούσε τα στρατεύματα τα συγκεντρωθέντα στους Φιλιάτες. Εκεί στο παρατηρητήριο τον πέτυχε μια εχθρική οβίδα και τον κομμάτιασε.Ήταν ο μόνος αξιωματικός που έπεσε κατά την πρώτη φάση των επιχειρήσεων. Ο θάνατός του προκάλεσε γενική και ειλικρινή θλίψη, που ήταν ακόμη μεγαλύτερη, γιατί το τραγικό γεγονός επήλθε ενώ τόσο λαμπρά εξελισσόταν οι επιχειρήσεις.
31η Οκτώβρη. Το πρωί στις 6 αρχίζει η μετακίνηση της Διοικήσεως προς την Βέρβα!
1η Νοέμβρη.Ύστερα από μέρες βροχής και ανέμου και ύστερα από το χθεσινό χαλάζι ο καιρός σήμερα είναι ωραίος και ο ήλιος καταυγάζει τα άσπρα σπιτάκια τηςορεινής αυτής κωμόπολης. Ζωηρά κίνηση στην Διοίκηση τηςμεραρχίας, λόγω των επιχειρήσεων που θα διεξαχθούν μετά την διάβαση του ποταμού Καλαμά. Το πρωί πετούν επάνω από το μέρος που βρισκόμαστε 9 αεροπλάνα « Καπρόνι» σε πυκνό σχηματισμό κατευθυνόμενα προςνότο, προφανώς για να βομβαρδίσουν εχθρικές θέσεις.
2α Νοεμβρίου. Προετοιμασίες για μεταφορά στους Φιλιάτες.
3η Νοεμβρίου. Μεταφερόμεθα με τις ίδιες πάντοτε δυσκολίες, από ημιονικούς οδούς, στους Φιλιάτες. Στους Φιλιάτες, όπου έχει συγκεντρωθεί πολύς στρατός και τώρα βρίσκεται και η Διοίκηση της μεραρχίας, επικρατεί γενικώς ατμόσφαιρα ενθουσιασμού και επιθέσεως. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού έμεινε στην πόλη και οι Αρχές, που δεν θέλησαν να εγκαταλείψουν την θέση τους, παραμένουν τελείως αδιάφορες για την άφιξή μας. Δύο οβίδες πέφτουν ακριβώς μέσα στην πλατεία. Κανείς δεν κινείται. Και όμως η πλατεία είναι γεμάτη από αυτοκίνητα,
μεταγωγικά, στρατιώτες ακόμη δε και πυρομαχικά που έχουν ξεφορτωθεί πρόχειρα, έχει δε κατακλυσθεί από τους ντόπιους. Οι δυο οβίδες που έπεσαν μέσα στην πλατεία, αν είχαν πέσει στα πυρομαχικά θα είχαν προκαλέσειμεγάλες απώλειες, σε ανθρώπινες ζωές και υλικό. Ο νεοκατασκευασμένος δρόμος αποτελείται μόνο από μια λωρίδα χώματος, δίχως κατάστρωμα. Είναι γεμάτος λάσπη, νερά και άφθονες πέτρες…. Η Διοίκηση της μεραρχίας έχει εγκατασταθεί στο νεόκτιστο σχολείο. (Φιλιατών).
( προετοιμασίες για πέρασμα Καλαμά)!..
4η Νοεμβρίου. Έρχεται από τα Τίρανα ο Διοικητής του Μηχανικού για να επιστατήσει στην ζεύξη του ποταμού όταν θα συντελεσθεί η διάβασή του. Την ίδια ώρα φθάνουν και τρεις αξιωματικοί δημοσιογράφοι, πολεμικοί ανταποκριτές, ο ένας του γραφείου τύπου και προπαγάνδας, ο άλλος του «Τζορνάλε ντ’ Ιτάλια» και ο τρίτος της « Γκαζεττα ντελ Πόπολο». Το βράδυ έρχεται από τα Τίρανα ο αρχηγός ενός σώματος άτακτων Αλβανών για ν? ανακοινώσει ότι την ημέρα της ενάρξεως των εχθροπραξιών είχε απώλειες τρεις νεκρούς και δυο τραυματίες. Ταυτόχρονα ήρθαν στους Φιλιάτες κι ο διοικητής της Εθνικής Τράπεζας της Αλβανίας κι ένας υπάλληλος του Υπουργείου των Εξωτερικών για να εξετάσουν αν είναι δυνατόν να ξεκινήσουν αμέσως την δράση τους στην Κωμόπολη…. Αύριο θα εξαπολυθεί αληθινή θύελλα πυρός…
5η Νοεμβρίου. Από την 10η χθες το βράδυ τα εχθρικά πολυβόλα βάλουν σφοδρώς κατά της παρατάξεως μας, στο ποταμό Καλαμά. Αργότερα βάλλουν και το εχθρικό πυροβολικό. Στις 9 το πρωί εμφανίζονται πάνω μας τα πρώτα αεροπλάνα και αδειάζουν τις βόμβες τους σε ένα σημείο όχι ενδιαφέρον. Κατά τις δέκα βομβαρδίζονται στόχοι κοντά στους Φιλιάτες. Συγκλονίζονται όλα τα σπίτια της Κωμόπολης. Οι πρώτες πληροφορίες ότι στοιχεία δύο ταγμάτων του 32ου πέρασαν τον Καλαμά, αναγκάζουν τον Μέραρχο να μου δώσει εντολή να εξακριβώσω την αλήθεια και συγχρόνως να εξετάσω που πρέπει να ζευχθεί ο ποταμός με γεφυρόσκαφα. Κατά τις 11 επιβαίνω στην μοτοσικλέτα ενός αγγελιοφόρου και πηγαίνω στον ποταμό. Σε καμπή του δρόμου, που οργώνεται από το εχθρικό πυροβολικό, συναντώ τον πρώτο τραυματία. Κατά μήκος του δρόμου διακρίνω κι άλλους. Βρίσκω τονσυνταγματάρχη παρατηρητή ο οποίος με ενημερώνει ότι ομάδα στρατιωτών προσπαθούν να βάλλουν καλώδιο για να περάσουν τον ποταμό. Στις 4 το απόγευμα αφού υποσθήκαμε αισθητές απώλειες εγκαταστήσαμε την γέφυρα και τμήματα μας πέρασαν απέναντι.
6η Νοεμβρίου. Απόλυτη ηρεμία ακολουθεί την σφοδρή χθεσινή δράση, που κατέληξε στην διάβαση του ποταμού. Κατά τις 8 το πρωί εχθρικά αεροπλάνα ανατινάζουν την γέφυρα, που με τόσους κόπους είχαμε εγκαταστήσει τοβράδυ. Ένα εχθρικό αεροπλάνο ήταν αληθινά υπέροχο. Κατέβαινε κάθετα σχεδόν στα 30 μέτρα μέσα στη στενή κοιλάδα. Τα τμήματά μας είχαν προελάσει 12 χιλιόμετρα από εδώ, έως την Βάρφανη.
7η Νοεμβρίου. Ενώ συνεχίζονται οι κινήσεις για την προέλαση της μεραρχίας έρχεται διαταγή από το Σώμα Στρατού να σταματήσει η προέλαση να οπισθοχωρήσουν τα στρατεύματα και να σχηματίσουν ισχυρό προγεφύρωμα στον Καλαμά, με κέντρο την Βρυσέλλα όπου είχε δημιουργηθεί η γέφυρα με τα γεφυρόσκαφα. Μετά μάθαμε για τις ελληνικές νίκες στο υπόλοιπο μέτωπο της Ηπείρου. Οι Έλληνες είχαν φθάσει στην Κορυτσά.
17η Νοέμβρη. Προετοιμασία υποχώρησης.
18η Νοέμβρη. Υποχώρηση .Στις 10 έρχεται να δώσει αναφορά ο Ταγματάρχης-Διοικητής των άτακτων Αλβανικών σωμάτων, μαζί με δύο Αλβανούς αξιωματικούς, και λέει ότι οι Αλβανοί ετοιμάζονται να μας εγκαταλείψουν. Επειδή πρόκειται περί συμμοριτών που αποτελούνται από κάθε καρυδιάς καρύδι και περισσότερο ενδιαφέρονται να πλιατσικολογήσουν παρά να πολεμήσουν, είμαιπεπεισμένος ότι εκείνο που παρακινεί τους Αλβανούς είναι ο φόβος. Η διαγωγή τους σε αυτήν την κρίσιμη ώρα είναι σχεδόν προδοσία.Οπισθοχωρούμε! προς Κονίσπολη….».
(Από το βιβλίο ¨Κάτι για το Φιλιάτι¨ του Γιώργου Κώτση- Φιλιάτες 2011)
Κλείνοντας 44 χρόνια στην Κέρκυρα.
Ειλικρινά ευγνώμων για κάθε στιγμή! ΖΩΗ ΔΙΚΤΑΙΟΥ (ΧΑΡΟΥΛΑ ΒΕΡΓΟΥ)
Ομφαλός της γης
Πυργί, ξεφυλλίζεις το σημειωματάριο της μνήμης. Ένα ματσάκι κυκλάμινα, μια χούφτα κοχύλια, οι ορτανσίες στην αυλή του Βραδή κάτω από τις θεόρατες λεύκες, τα πράσινα παραθυρόφυλλα του ξενοδοχείου Emerald όπως τα γνώρισες τότε, εκεί που στεγαζόταν η Σχολή Τουριστικών Επαγγελμάτων, τ’ άρμενα που αλάργευαν μακριά στις απέναντι ακτές, οι νεραντζιές στην ευθεία του Ύψου, τα σκούρα φύκια κατά μήκος της ακρογιαλιάς, τα χορταριασμένα σκαλιά στον Άγιο Μερκούριο, ο δασότοπος και το παραδοσιακό χωριό στο λόφο του Αγίου Μάρκου με τη Βενετσιάνικη αρχιτεκτονική, η ξύλινη παράγκα στο λειβάδι, τα σημάδια που άφησαν τα χέρια σου στην άμμο, μ’ αυτά και μ’ άλλα τόσα θυμάσαι φιλί και θάλασσα. Ορίζοντα γυρεύει η ψυχή, το φως να μεταλάβει. Είναι του φθινοπώρου ακριβή η βροχή και η θύμηση φεγγάρι στον φεγγίτη.
Φθινόπωρο του χίλια εννιακόσια ογδόντα ένα. Ένα ξημέρωμα πριν τριάντα εννέα ολόκληρα χρόνια, τόσα έχουν περάσει από τότε που ήρθες στην Κέρκυρα πρώτη φορά. Είχαν ανοίξει οι καταρράκτες τ’ ουρανού. Τα γλαροπούλια φιλιότανε στο βράχο. Το μπουγαρίνι έγερνε φορτωμένο ασημένιες στάλες στην εξώπορτα του Πολίτη. Σήκωσες το βλέμμα, οι έγνοιες κρεμασμένες με τα κυδώνια και τις κόκκινες πιπεριές στο ταβάνι του παντοπωλείου τού κυρ Σπύρου, τού Μπογδή όπως τον έλεγαν. Ροζ και βιολέ στο μαντήλι της Φιόρης. Οι μπουγάδες κρεμασμένες στα σκοινιά κάτω από τα βόλτα. Ο κισσός κρατούσε καραούλι στο μπαλκόνι δίπλα στο φανοστάτη. Η μυρωδιά της κανέλλας, ακόμη σε λιγώνει…
Στα φανερά και στα κρυφά αγάπησες και αγαπήθηκες, εδώ στο Πυργί. Το ήξεραν σύννεφα και κύματα, και η βροχή. Το κίτρινο φουστάνι άναβε τις νύχτες στους ελαιώνες. Έφεγγαν οι ώχρες και το πλακόστρωτο από το «απαγορευμένο» σε έβγαζε και στον πειρασμό αβασάνιστα σ’ έβαζε. Έτσι είναι ο έρωτας.
“Παράδεισο στους ουρανούς, δεν το χωρά ανθρώπου νους
εδώ είναι οι βιόλες και τα κρίνα, εδώ βιολιά και μαντολίνα”,
τραγουδούσε ο Λάσκαρης όταν περνούσε με τη λίσα του φορτωμένη ελιές. Έβγαζε τη φιοράδα τρίτσα και χαιρετούσε μ’ ευγένεια.
“Κάθε βράδυ πιάνω το φεγγάρι στο μαστέλο, το αφήνω και κολυμπά στο γλυκό νερό, χαίρεται και παίζει μέσα στα χέρια μου, μα κάθε πρωί το χάνω ψυχή μου, το παίρνει η νύχτα και το τυλίγει στο μαύρο της μαντίλι, μέσα απ’ τα χέρια μου το χάνω και μένω με το παράπονο, αυτή είναι η εξομολογία μου… ” , τον θυμάσαι να λέει με σοβαρότητα στο καφενείο του Ζεματούρα. Ξετυλίγεις τη χρυσή κλωστή του χρόνου κάθε φθινόπωρο, εδώ στο Πυργί. Τα φύλλα αλλάζουν χρώματα. Τα μάτια μένουν ώρες ανύσταχτα. Τα χέρια αδίσταχτα υψώνονται ν’ αδράξουν την καινούρια μέρα λαίμαργα. Οι αστραπές σού έχουν στήσει καρτέρι. Σκουραίνει ο ορίζοντας. Χαμηλώνουν τα σύννεφα.
Κάνεις πως δεν το περίμενες. Παριστάνεις πως σε ξάφνιασε η καταιγίδα, αυτή η πλανόδια μύστις που μόλις τό ’σκασε από το στερέωμα στο φεύγα της νύχτας ζητώντας τη χαρά του ταξιδιού.
Πριν ονειρευτείς πως θέλεις να το σκάσεις από εκείνους που νομίζεις πως σε κρατάνε στη γη, σκέψου πως τούτη η μπόρα δεν άντεξε στο μακρινό ορίζοντα και κύλησε για να σε συναντήσει. Λίγες σταγόνες στο πρόσωπο θα σου κλέψουν τα κρυφά λόγια την ώρα που ραγίζει ο ουρανός.
Ανοιγοκλείνεις τα μάτια. Στα μακρινά χαράματα η αγάπη κάνει θαύματα.
Πυργί σε τρέφει η νοσταλγία
“Μη μού ζητάς τ’ αδύνατο, μόνο να σ’ αγαπώ μπορώ…”
Την ελευθερία τη δημιουργείς πρώτα μέσα σου και ίσως τελικά να μη φοράει ολόλευκα φτερά όπως φαντάζεσαι. Νιώσε την εύνοια της τύχης με αυτή την ιδιαίτερη μουσική ενορχήστρωση, αυτή που έρχεται να εκφράσει ίσως την πιο μύχια ψυχική σου κατάσταση και να σου θυμίσει με τον τρόπο της, την ανάγκη σύγκρουσης στην καθημερινότητα σου, με την πραγματικότητα και τα εύκολα.
«Όχι Ζωή, μην το σκέφτεσαι, εσύ δεν χρειάζεσαι ομπρέλα.
Μπορείς να χορέψεις στη βροχή.
Στην Κέρκυρα είσαι, μην το ξεχνάς,» η θαλασσοβροχή.
Στο Πυργί, λένε πως η βροχή ωφελεί όσους την αγαπούν και πιο σωστά, ωφελεί εκείνους που πιστεύουν στη μαγεία της. Θα συνεχίσεις να λατρεύεις το αίσθημα της πλήρωσης που προσφέρουν οι ήχοι της, στο πλακόστρωτο, στα κεραμίδια, στο τζάμι, στα φύλλα, στη θάλασσα, στα απλωμένα χέρια, στα μάτια…
Χορεύει στον έρημο δρόμο απόψε, αφήνει κι εκεί τα σημάδια της. Ακόμη και στη σκέψη σου Ζωή, μη γελάς, ακόμη κι εκεί αφήνει κάτι, κάτι από ασήμι. Αργότερα θα το καταλάβεις κορτάροντας το φεγγάρι.
Δικταίου Πυργί σε τρέφει η νοσταλγία Κρατάς την ανάσα. Ακολουθείς τις ίδιες διαδρομές. Σε καλεί η αγάπη. Ανοίγεις – κλείνεις το σημειωματάριο.
Συλλαβίζεις κάτι από παλιά ανάγνωση: «Κρύφτηκα, με την καταιγίδα, κρύφτηκα σ’ αυτά που μου κρύβεις, στις σκέψεις που δεν έγιναν λέξεις, εκεί κρύφτηκα, δεν το κατάλαβες, είχε τόση φλυαρία η άγρια βροχή το ξημέρωμα κι ήταν τόσο γλυκό το μεσονύχτι των ματιών σου, γι’ αυτό δεν σε ξύπνησα, να μην τρομάξω τα κρυμμένα σου…
«Ήθελα να μου χαρίσεις το φυλακτό της βροχής, να το φτιάξεις με τα χέρια σου, να έχει κάτι από κανέλλα, ίσως και μια σταγόνα φως κεχριμπάρι, να έχει και μια δαχτυλιά απ’ τα όνειρα σου, να το φορώ και να βρέχει μέσα μου όποτε θέλω, να μην αλλάξω τον κόσμο μου…»
Καταιγίδα ήταν και πέρασε.
Ξεπλύθηκαν τα φύλλα από τη σκόνη και οι ψυχές από όσα τις βαραίνουν. Εδώ, όλα μπορεί να αλλάξουν από τη μια στιγμή στην άλλη. Στην Κέρκυρα είσαι μην το ξεχνάς.
«Έλα τώρα, εδώ που φέγγει ο ασβέστης, στην απάνω ρούγα στο παλιό χωριό, έλα να πιάσουμε μια ζύμη, να κάνουμε λουκουμάδες όπως έκαναν οι νόνες», ανοικτή πρόσκληση στο καλοδιατηρημένο αρχοντικό.
Ναι θα λες κάθε φορά με την ίδια χαρά, γνωρίζοντας πως ευαίσθητη και ιδιότροπη η ζύμη από τα γεννοφάσκια της, αποδεικνύεται ευγενής τέχνη συνυφασμένη με τη ζωή και τον άνθρωπο.
“Η ζύμη που δεν ξέρει από σιωπές, πήρε σχεδόν μυθικές διαστάσεις από τα γεννοφάσκια της. Μιλάει ακατάπαυστα , έχει ανάγκη από ξεκούραση και επηρεάζεται όχι μόνο από τη θερμοκρασία και τις συνθήκες του περιβάλλοντος αλλά και από τα χέρια που την αγγίζουν, ακόμη και τα μάτια που την κοιτάζουν. Και περνώντας τα χρόνια, μπορεί να έχουν ατονήσει όλα αυτά, όμως σε κάποιες γειτονιές υπάρχουν ακόμα εκείνοι που θυμούνται τον τρόπο αλλά παλαιά. Ναι η ζύμη έχει τη δική της προσωπικότητα ψυχή μου… ”
Επιμένει η Μελισσινή και μετρά δυο κούπες χλιαρό νερό, μισή φρέσκο γάλα, τρεις κουταλιές λάδι, στη μύτη του κουταλιού το αλάτι, κουκιστή η χιώτικη μαστίχα, μισή χούφτα καστανή ζάχαρη και όλα μαζί στη λεκάνη με το προζύμι. Όταν χτυπάει τα χέρια της και φωτίζεται ένα λευκό σύννεφο αλεύρι από το φως που πέφτει από το φεγγίτη ξυπνούν όλα τα μυστήρια της ζύμης και μπαίνουν στον χορό. Έξω από το παράθυρο, ο άνεμος που περνά από τις φυλλωσιές του κήπου επισπεύδει την πτώση των φύλλων. Κάποια παρασύρονται πολύ μακριά πριν πέσουν στην άσφαλτο.
Όταν η δημιουργία γίνεται όχημα πολιτισμού και αιτία συνάντησης με αφορμή ένα πιάτο ζεστούς λουκουμάδες δεν μπορείς παρά να ταξιδέψεις μέσα από αυτή τη γλυκειά γεύση και τα αρώματα στον χρόνο. Ένα πιάτο λουκουμάδες για να εξωτερικεύσεις όμορφα συναισθήματα, να μοιραστείς τη στιγμή και μια καλησπέρα στο ηλιοβασίλεμα μετά τη βροχή, να υποσχεθείς την αγάπη σε όσα κρύβονται για να τα ξαναβρείς, να βρεις καιρό για εσένα, να σταθείς στο φανοστάτη όπως παλιά στο πρώτο ραντεβού και να περιμένεις μέχρι τα όνειρα να σταματήσουν μπροστά σου κορτάροντας ανοιχτά το μέλλον.
Στο Πυργί, έλα μια βόλτα ν’ αναγνωρίσεις την ομορφιά της νοσταλγίας με αφετηρία το χτες και προορισμό το αύριο. Η εσωτερική σου πυξίδα θα σε φέρει στον Άγιο Μάρκο για να σε μαγέψει. Εδώ θα διαπιστώσεις πως υπάρχουν και εκείνοι οι ονειροπόλοι έτοιμοι να καταθέσουν μια άλλη κουλτούρα και ναι, με το χαμόγελο της οικειότητας θα σε φιλέψουν ένα πιάτο «χαρίσιους πλακούντες», όπως τους αναφέρει ο Αριστοτέλης και θα σου ευχηθούν “ψυχή μου, να σε θέλει η ζωή, ψυχή μου”.
Και η πανσέληνος θα βρίσκεται εκεί και θα σε περιμένει. Εκεί που σκάει το κύμα στην έρημη ακτή, εκεί για να διασκεδάσεις τη λύπη και την άρνηση, για να ταξιδέψεις με τη φαντασία σου, εκεί για να σου υπενθυμίζει ότι όλα μπορεί και ν’ αρχίζουν τη στιγμή που τελειώνουν.
Μη διστάσεις να ρθεις, κάθε τέλος είναι μια καινούρια αρχή και είναι ωραίο να έχεις αφετηρία την Κέρκυρα, να πεις αυτά που δεν ειπώθηκαν, να κάνεις αυτά που δεν έγιναν, να ξοδέψεις τις μέρες σου εδώ που τα καντούνια τρέφουν στην αγάπη.
Εδώ να ρθεις, χαράματα που ανθίζουνε τα θαύματα.
Εδώ να ρθεις, εδώ να πιαστείς από το φως του φεγγαριού σε δική σου παράσταση.
Εδώ να ρθεις, όταν τα κύματα πηγαίνουνε ζερβά και ο εσπερινός ψαλμός γητεύει την άγονη σκέψη.
Ευγνώμων στην Κέρκυρα της καρδιάς μου!
Αύριο, εν ονόματι της αγάπης
Ζωή Δικταίου
Πυργί, 26 Οκτώβρη 2020
Από το υπό έκδοση βιβλίο «Κέρκυρα, σμίλη της ψυχής»
ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ 
Written
on 27/10/2025