ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Ήταν κι η πόλη μια συνήθεια, μεγάλοι δρόμοι, καταστήματα, ανύπαρκτες συνειδήσεις/ όλα δέναν αρμονικά με τις βιτρίνες, αξιώματα, φωνές, δράσεις, αντιδράσεις, κάποια συνέπεια/ έτσι μαθαίναμε τις όποιες αλλαγές, ακόμα και τις θυσίες ή τα προστάγματα εξουσίας/ έρωτας έβραζε τακτικά στη σκόνη, αναζητώντας δροσιά σε ένα φιλί, ακόμα και σε ένα χαμόγελο/ εραστές κρύβανε τα πάθη τους στη νύχτα, μετά επανέρχονταν, κρατούσαν το ίδιο προσωπείο της σεμνότητας, δείγμα ηθών και τρόπων/ μόνο η μουσική τα περνούσε όλα, ακόμα και την κίνηση που καθημερινά κούραζε, συχνά ξενυχτούσε/ ξέρεις αυτή η συνήθεια ήταν η πόλη μου κι εγώ μέσα, μαζί με τις στιγμές της ή τις ατυχίες της/ επέμενα να ποτίζω ένα μισόξερο λουλούδι των ορόφων, σχεδόν μελετημένα, πάντα, ζητούσε ακτίνες του ήλιου/ μα σύντομα γύριζε το βλέμμα στη γη, ταπεινωμένο, ψάχνοντας για ρίζες και ζωές, όσες τρέχαν στο ξημέρωμα.» Γιάννης Βέλλης

«Αυτή η ησυχία να σε τρομάζει, γεμίσαμε δικαστές, άργησε κι η δίκη/ ο κατηγορούμενος να περάσει μπροστά, φυσικά θα ορκιστεί και με σεβασμό στον πρόεδρο, αφού τελειώσει θα καθίσει/ οι μάρτυρες ελάχιστοι -σε τιμή ευκαιρίας κατήγοροι ημιτελείς- αγορασμένοι στις εκπτώσεις/ κι ο χώρος καλά φραγμένος από το νόμο και τις συνέπειες της ανομίας/ έφταιξες ένοχε ή απλά κατηγορήθηκες; σε στηρίζει κανείς σήμερα; είναι κι οι φθαρμένες οι ειδήσεις/ αθώος, είμαι αθώος!, φωνάζεις, αγωνιάς, στέκεσαι τρομαγμένος, αμφιβολία/ μήπως έβλαψα; μήπως έκλεψα; μήπως σκότωσα; δεν άκουσα καν τι είπαν οι ειδήσεις/ σιωπή, σιωπή φτάνει! καλεί ο πρόεδρος, τέλειωσε η διαδικασία, τώρα η ουσία/ ο ένοχος δικάστηκε, ξαναδικάστηκε και πάντα ένοχος θα μένει, το έδωσαν οι ειδήσεις.» Γιάννης Βέλλης