ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Όλο και περισσότεροι, οργανωμένα, στοιβάζονταν στο σκοτάδι, τι κι αν γεννήθηκαν για το φως/ οι αποφάσεις ξεκάθαρες, η πίεση δεδομένη, οι μόνες φωλιές που μένανε ελεύθερες, σκοτεινές/ έρχονταν η ώρα, τροχίζονταν τα μάτια, για να λάμπουν, οι καρδιές, για να φωνάξουν περισσότερο/ το φως, άρχισε να απλώνεται πάλι, οι απώλειες, φέρανε τη ζωή, πάντα έτσι γίνονταν, οι αλλαγές.» Γιάννης Βέλλης

«Είναι και τα σταυροδρόμια τραγωδία, όταν ψάχνεις νέους δρόμους, ξεχνώντας ίσως παλιούς/ σε πόσα να διαλέξεις σωστά, σε πόσα θα βρεθείς λάθος, σαν πισωγύρισμα πανικού/ σκέψεις μεσημεριού, μπερδεμένες, μ’ ένα μισοκαμένο τσιγάρο κι ένα ξεχασμένο καφέ πρωινού.» Γιάννης Βέλλης

Δεν ήταν τα τείχη που μας κλείσανε -ομαδικά- για ασφάλεια και τρόμαζαν/ ήταν οι δικοί μας -παλιοί- θεοί, όλο ζητούσαν και επανέρχονταν/ μαζί μας, για ένα κομμάτι ψωμί ή ένα στενό παρεξηγημένο, άχρηστο/ πάντα ξεπουλούσαμε τις ζωές μας, τραβώντας νέα -βαθιά- εγκαύματα θυσίας/ για αυτούς, τι τραγικό αλήθεια, σαν κυβερνούσαν θεϊκά, τον τόπο μαγάριζαν.» Γιάννης Βέλλης

«Έφτανε εκείνη η ώρα, δεν ήθελες τίποτα άλλο περισσότερο/ παρά να πολεμήσεις, αυτό που νόμιζες ότι πάντα αγαπούσες/ κι ελεύθερος να τρέξεις μακριά, μέχρι εκεί που η σκιά σου θα χαθεί στο φως/ κρατώντας σφικτά ένα χρώμα τελευταίο, όσο αραιώνει και γίνεται αόρατο στον ορίζοντα.» Γιάννης Βέλλης

«Κρατήσαμε τόσα που μας σκοτώνουν κι ακόμα ζούμε.» Γιάννης Βέλλης

«Αυτός ο φράκτης φαίνονταν, τρομακτικά, ατέλειωτος/ και προς τα μέσα και προς τα έξω, όπως και να έβλεπες/ λες και ήθελε να διώξει το φως, από τον πρώτο παράδεισο/ όλο σκαλώναμε πάνω του και πονούσαμε, τέτοια ατυχία/ δεν φτάναμε ποτέ απέναντι, ήταν κι αυτό μια κόλαση/ πέρα από την άγνοια που μας δυνάστευε και τη σκόνη, όσο μας σκέπαζε/ μακρύ ταξίδι ατέλειωτο, μέχρι τα σύνορα του φράκτη μας/ έρχονταν και ξανάρχονταν, το ίδιο εμπόδιο, ως συνέπεια ή τιμωρία/ της πίστης και της απιστίας μας, όμως για συντήρηση κρατούσαμε σταθερά και τα δύο.» Γιάννης Βέλλης

«Θα ξεπεράσουμε το σκοτάδι, το κρύο, τις παγίδες του ανέμου/ μετά, θα αγκαλιάσουμε το φως, το χαμόγελο, τη ζωή μας/ ό,τι ξεχάσαμε, μόνο, αδικημένο και το τραυματίσαμε.» Γιάννης Βέλλης

«Μια ιδέα σωτηρίας, να φύγει η τόση στάχτη απ’ τις ζωές μας, τις συνήθειες μας.» Γιάννης Βέλλης

«Θα χτυπήσω την πόρτα, όπως τότε κάναμε ως παιδιά, γελάγαμε και μετά τρέχαμε/ ξέρω, δεν θα ανοίξεις, δεν θα σταθείς από περιέργεια να δεις, αν είναι κάποιος γνωστός ή άγνωστος/ αλλά δεν θα το πω σε κανένα πως πέρασα, αφού γνωρίζω την αλήθεια, πάντα λείπεις.» Γιάννης Βέλλης