ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Το μυαλό ταξιδεύει, ψάχνει, χάνεται, καμιά απάντηση, χαμένη ιστορία.» Γιάννης Βέλλης

«Και έτσι χάθηκε κι ο τελευταίος παράδεισος, έγινε νόστος, ουτοπία/ μια απογραφή στις συνειδήσεις μας, απόλυτη, εκλογικευμένη/ ίσως γιατί εκεί δεν περνούσαν πια παιδιά, ούτε κελάιδισμα ακούγονταν/ τόσο μακριά περάσαμε τη δύση, σκοτεινιάσαμε στους δρόμους/ έρχονταν χρόνια κι άλλα χρόνια, ταξιδεμένα κι αταξίδευτα/ κι εμείς ρωτάγαμε, υπήρχε ποτέ παράδεισος; υπήρχε ποτέ νηνεμία;/ όμως ο άνεμος μάζευε τη σκόνη και την γύριζε κοντά στα μάτια μας, έτσι για να πονέσουμε/ έτσι για να θυμόμαστε τι κάναμε στη ζωή μας, ίσως και στην εικόνα μας.» Γιάννης Βέλλης

«Με τα χωρίς στεριώσαμε τον κόσμο μας, ούτε πατρίδες, ούτε αγάπες, ούτε χρόνια/ όλα στάθηκαν απέναντι, προκλητικά, γράφοντας κάτι, μα δε θυμάμαι, παρασύρθηκα.» Γιάννης Βέλλης

«Ήταν τραγικός ο επίλογος, δεν έδινε κάποια προοπτική για συνέχεια/ έρχονταν ώρες που τον μισούσα ή τον αγκάλιαζα, έτσι μάθαινα αλήθειες/ ήθελε να τελειώσει ό,τι άρχισε η ζωή, κλείνοντας μισοτελειωμένα, ανάξια, σε λίγες λέξεις/ μα παράλληλα έπρεπε να αφήσει πίσω μια δυνατή πορεία, ως κληρονομιά, τι αστείο/ ανακολουθία η συχνότητα αυτή, μπέρδευε, άφηνε σύγχυση στις εποχές/ όμως έπρεπε να φτάσουμε πάλι εκεί, γρήγορα, ταπεινά, βασανιστικά/ σε ένα επίλογο, κλείνοντας με δόξα, τιμές, στεφάνια μια ανάξια, τι κρίμα, ιστορία.» Γιάννης Βέλλης