ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Το χειρότερο; να ξυπνήσεις ένα πρωί, γερασμένος για απαντήσεις κι αλλαγές.» Γιάννης Βέλλης

«Ήθελες να μάθεις τα πάντα, αγωνιούσες για ειδήσεις/ ακόμα και εκεί που ήταν άχρηστος ο ρόλος σου/ έμοιαζες τρομοκράτης, στην ετοιμότητα που περίμενες/ δεν ήταν όλα δίκιο ή άδικο, ήταν κι η ατυχία/ παλιών κακών αρχόντων σαν διοικούν τη βασιλεύουσα/ ποτέ δεν έφταναν κάστρα, να κρατήσουν την οργή/ αυτή μέσα μας κλείνονταν και αναστέναζε, μέχρι να φύγει/ και να έρθει άλλη, θες για επανάσταση, θες για ανάσταση/ οι ρόλοι άλλαζαν στα χρόνια ή επανέρχονταν, διακριτικά/ μέχρι να νικήσουμε ή να χάσουμε κάτι, ίσως πολύτιμο/ αυτά είχα να πω, να τα θυμάσαι, ως εκμυστήρευση/ όταν πάλι στέκεις, απέναντι, στην πόρτα του παλατιού/ πετώντας πέτρες ή σκίζοντας λάβαρα των νικητών.» Γιάννης Βέλλης

«Σε αγαπώ, φώναξε ο βασιλικός στην μαργαρίτα, όσο ο ήλιος ανέβαινε στο μπαλκόνι και έκαιγε τα παράθυρα/ ήταν η μέρα τέτοια, που το φως απλώνονταν παντού, ενώ χαίρονταν να φωλιάζει στα δωμάτια των εραστών/ εκεί που κάθε τόσο, ξυπνούσε μια νέα αγάπη, ή γεννιόταν ένας μεγάλος έρωτας/ νέος κόσμος έρχονταν, το ξέραμε, με καθαρό πρόσωπο στον ήλιο, τις καρδιές μας.» Γιάννης Βέλλης

«Πρέπει να σπάσουμε τις πόρτες, για να δούμε ουρανό, οι φυλακές πολλές κι οι φύλακες.» Γιάννης Βέλλης