Στημένη πίσω απ’ το τζάμι,
τον ουρανό κοιτάζω
και ταξιδεύει η σκέψη
στα σύννεφα επάνω!
Βροχή με προσγειώνει,
χοντρές σταγόνες πέφτουν
με δύναμη στο τζάμι,
μοιάζουν σαν να χορεύουν!
Τσικ-τσακ, τσικ-τσακ.
Κυλούν μικρά ρυάκια,
σαν δάκρυα εξ ουρανού,
θρηνούν για την κατάντια
του κόσμου του «στραβού».
Παρακαλώ βροχούλα,
μη μας εκδικηθείς,
ρίξε σιγά νεράκι,
καλή μου, να χαρείς!
Το χώμα να ποτίσει,
η γη μας να καρπίσει,
ο κόσμος να χορτάσει,
γιατί έχει πεινάσει!
Μα όσους πολεμούν
κι ανθρώπους αδικούν,
σκληρά τιμώρησε τους
κι όλους αφόπλισε τους!
Και τ’ ουρανού τα δάκρυα,
σαν βάλσαμο ας τρέξουν,
να κλείσουν όλες οι πληγές
και οι καλοί ν’ αντέξουν!
Να ζήσουν με αγάπη,
με γέλιο κι όχι με δάκρυ,
να ανασάνει η γη μας.
Και οι κακοί; Στην άκρη!!!
6 – 10 -2025
Ελένη Κύρκου-Σαφάκα
ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ 
Σχολιάστε