«Ασθμαίνοντας έσερνε τη σκιά του, παραπατώντας, στη συνάντηση κάποιας λακούβας/ δεν ήταν η ζωή αυτή, για τον Οδυσσέα, παλιωμένη εικόνα έστεκε κι η Ιθάκη/ ακόμα κι η επιστροφή στο σπίτι, σκέφτονταν, θυσία μέγιστη στο χρόνο είναι.» Γιάννης Βέλλης
«Θα ξεπεράσουμε το σκοτάδι, το κρύο, τις παγίδες του ανέμου/ μετά, θα αγκαλιάσουμε το φως, το χαμόγελο, τη ζωή μας/ ό,τι ξεχάσαμε, μόνο, αδικημένο και το τραυματίσαμε.» Γιάννης Βέλλης
«……..αναρωτιέμαι τι κέρδισα, χρόνια τώρα, μετρώντας ορόφους, αριθμούς στα ασανσέρ, τετραγωνικά δυστυχίας/ μαζεύοντας σκουριασμένο ουρανό, διχασμένο σε κάποια επίγεια κόλαση…….» Γιάννης Βέλλης
«Νοσταλγία, οι τελευταίες λέξεις που σκορπίστηκαν στον άνεμο, μόνες.» Γιάννης Βέλλης
«Όλο στεκόσουν στο σταθμό του τραίνου τελευταία, κοίταζες τον κόσμο, περίεργα, λες και δεν είδες ποτέ ταξίδι, ταξιδιώτες/ εκείνος βιάζονταν, αδιαφορούσε, γελούσε, περίμενε, ερωτεύονταν, καμιά φορά βλαστημούσε, τις καθυστερήσεις/ αλλά δεν ήταν δικός σου, εσύ ήσουν πάντα εδώ, έφτανες κοντά, δεν περίμενες για εισιτήριο, μόνο κοιτούσες/ δεν ταίριαζε ο χρόνος να καταλάβεις, γιατί ποτέ δεν έφυγες, χαμένη ιστορία, ίσως αναγκαία εκδίκηση, στις αποστάσεις.» Γιάννης Βέλλης
ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ 
Σχολιάστε