ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Είχες χάσει την αίσθηση του χρόνου και της ζωής/ γινόσουν απόλυτα γλυκός, στοργικός παράφορα/ εκμεταλλευόσουν την ανθρώπινη φύση, για να πάρεις περισσότερα/ όμως πια σε γνώριζαν όλοι, σε κάθε σου κίνηση ή ακινησία/ είχες το ίδιο πρόσωπο του πάθους, ντυνόσουν απλά, ερωτικά και καιγόσουν/ ξέραμε πια τι γεννάει και τι φέρνει ένας θεός, ξέραμε Δία.» Γιάννης Βέλλης

«Περιεργάζονταν τις σκέψεις τους, σιωπούσανε, γελάγανε, κλαίγανε, κοινωνοί της απουσίας, ασυγχώρητοι.» Γιάννης Βέλλης

«Έρχονται στιγμές που εξαφανίζονται τα όνειρα, μαζί κι οι άνθρωποι, λες και στήθηκε σκηνικό απώλειας, δεδομένο/ πρωταγωνιστές, μακρινά ή κοντινά πλάνα, ανάλογη μουσική, πλαισιωμένη με πολλά κενά ή αστάθεια/ μετά έρχεται η σιωπή, ακολουθεί φθινόπωρο ή χειμώνας, ό,τι αντέχει κανείς, η σύγκρουση της ζωής με τον κάθε θάνατο/ όμως μη ξεχνάς, τα λουλούδια πάλι έρχονται την άνοιξη, στολισμένα, ο ήλιος στέκει περήφανα το καλοκαίρι, νικητής, η αγάπη σαν βράχος δέχεται τα κύματα, όσο εσύ ζωγραφίζεις τα μάτια της/ μα παράλληλα τα κοιτάς, μιλάς μαζί τους, χαμογελάς, ενώ γίνονται θάλασσα κι ουρανός μαζί.» Γιάννης Βέλλης