Archive for Σεπτεμβρίου, 2025
Ρέκβιεμ για τον πατέρα…
ΑΝΑΡΤΗΣΕ: Theofanis Sotiriou
Όταν έμαθες για τον καρκίνο, μου ζήτησες να φτιάξω ένα Ρέκβιεμ προς τιμήν σου. Αν και δεν ήσουν μουσικός, με στήριξες από τα πρώτα μου χρόνια με αξεπέραστη δύναμη, πολεμώντας ενάντια στο μουσικό κατεστημένο της Ελλάδας ώστε να βρω τον δικό μου δρόμο. Σήμερα, ανήμερα των γενεθλίων σου, εκπληρώνω αυτήν την τελευταία σου επιθυμία και υπόσχομαι να μην σταματήσω να παλεύω ποτέ και να σε κάνω περήφανο. Καλό παράδεισο πατέρα!
Theofanis Sotiriou: «Requiem», Op.16 (in memory of my father)
Μέρος I: «Ο Αγώνας της Ζωής» (“The Struggle of Life”)
Το πρώτο μέρος αφηγείται τη ζωή του. Ο πατέρας μου υπήρξε άνθρωπος γεμάτος αντιθέσεις: δυναμικός και ακατάβλητος, αλλά από την άλλη τρυφερός και βαθιά ευαίσθητος. Στο μέρος αυτό, αυτά τα στοιχεία συνυπάρχουν· μεγαλόπρεπα και επιβλητικά θέματα εναλλάσσονται με λυρικές, γλυκές μελωδίες, σκιαγραφώντας την ψυχή ενός ανθρώπου πλούσιου σε δύναμη και ευαισθησία.
Μέρος II: «Ο Θάνατος» (“The Death”)
Ένα βαρύ, επιβλητικό θέμα ανοίγει το μέρος, σφραγισμένο από τον πένθιμο ήχο μιας καμπάνας. Ακολουθεί ο χείμαρρος των συναισθημάτων — η αγωνία, το χάος, το ράγισμα της καρδιάς. Ένα θρηνητικό μοτίβο ξεδιπλώνεται, σαν ποτάμι ατελείωτων δακρύων. Για λίγο, οι αναμνήσεις αναδύονται μέσα από την επιστροφή του αρχικού θέματος· μα γρήγορα χάνονται και πάλι στη θλίψη, καθώς η πένθιμη μελωδία επιστρέφει για να σφραγίσει το μέρος με σιωπή και πόνο.
Μέρος III: «Νεκρώσιμη Πομπή» (“Funeral March”)
Μεγαλείο και θλίψη συνυφαίνονται στα δύο κύρια θέματα. Εδώ κορυφώνεται ο ανθρώπινος πόνος και το πένθος, ενώ ταυτόχρονα αναδύεται η επισημότητα της στιγμής — ο τελευταίος αποχαιρετισμός, η τελική πράξη του επίγειου δράματος, η μετάβαση στην αιώνια αγκαλιά του Θεού.
Μέρος IV: «Το Τελευταίο Ταξίδι» (“The Last Journey”)
Το τελευταίο μέρος περιγράφει την ανάβαση της ψυχής στον ουρανό. Γραμμένο σε διαφορετικό τόνο από τα προηγούμενα, αποκαλύπτει τη μη εγκόσμια, υπερβατική του φύση. Η φούγκα, με τη μελωδία να περνά από φωνή σε φωνή, θυμίζει διάλογο, εικόνα της κρίσης του ανθρώπου ενώπιον του Θείου. Σταδιακά, η μουσική ανυψώνεται, οδηγώντας σε μια λαμπρή κορύφωση — εικόνα της θείας μεγαλοπρέπειας και της ευσπλαχνικής αποδοχής της μετανοημένης ψυχής στο φως της αιωνιότητας.
Φιλιάτες 4/8/25, λίγα απ το παζάρι…
Αν κι έφυγαν πολλοί ξενιτεμένοι είχε κόσμο, είχε ομορφιά και χάρη ΚΑΙ ανταμώματα αγαπημένων προσώπων…
Και μετά την χάρη του παζαριού η χαρά της παρέας και του ούζου, στου ΖΑΙΡΑ- από αριστερά ο Ανδρέας και δεξιά ο Ηλίας στο κέντρο και πάνω μας ο φίλος και συμμαθητής Γιάννης Μπαικούσης!
Ποιητικά Δοκίμια του Γιάννη Βέλλη!
«Θέλαμε να πιστέψουμε, μα κρύβονταν οι αλήθειες/ και τα ψέματα στολίζονταν αληθινά, αδιέξοδο.» Γιάννης Βέλλης
«Τελικά ένα καλό τσιγάρο, όσο κι ο παράδεισος, φτιασιδωμένος ο κόσμος περιστρέφεται στα λάθη του, μαγνητίζεται, θέλει προσοχή/ αδιάφορες οι μέρες για αλλαγές, χαμένα τα λόγια, οι στόχοι; νοιάζεται κανείς για στόχους, για κάτι καλύτερο; ας μη κοροϊδευόμαστε, αναλωθήκαμε/ δεθήκαμε με ό,τι αναλώσιμο, χάσαμε το ξεχωριστό, το ιδιαίτερο, το όμορφο, πόσο ίδιοι γίναμε αλήθεια, τόσο αγνώριστοι.» Γιάννης Βέλλης
«Η ιστορία σου, μια ατέρμονη συνδιαλλαγή με το χρόνο, τις συγκυρίες, την καρδιά σου, τα ατυχήματα – υπάρχουν κι αυτά.» Γιάννης Βέλλης
«Ήταν ένας δρόμος μακρύς, ατέλειωτος, τόσα εμπόδια, έρχονταν κι άλλα/ ξεκινήσαμε, διαβήκαμε γεφύρια, πεζοδρόμια, λεωφόρους και χαλάσματα/ τώρα φτάσαμε -πάλι- στην αρχή, ξεγελαστήκαμε από τις αποστάσεις/ δεν ήταν σκοπός να διαβούμε απέναντι, να τελειώσουμε το μονοπάτι γρήγορα/ ήταν ανάγκη να γνωρίσουμε ανάγκες μας, να τις ξεπεράσουμε, να σταθούμε τίμια απέναντι στον ορίζοντα.» Γιάννης Βέλλης
«Δεν είχα τίποτα να δώσω, μόνο τις σκέψεις μου κι αυτές φθαρμένες.» Γιάννης Βέλλης
«Μετά ήρθε η σταδιακή κατάρρευση, η αμηχανία, η εχθρότητα, η έλλειψη ασφάλειας, τα πολλά νεύρα/ τόσα άλλα «καλά», που γυρίζουν ή μοιράζονται απλόχερα στις πολιτισμένες κοινωνίες μας/ όμως εσύ εκεί, πάντα καθηλωμένος στις απόψεις σου γερνούσες ξεχασμένος/ να μιλάς ή να σιωπείς φιλαράκο, τι θα καταλάβουν περισσότερο σε τέτοιες καταστάσεις;/ κάθε πρωί, το ίδιο ερώτημα στον καθρέφτη, έπειτα η έξοδος στο δρόμο, στα αδιέξοδα/ σήμερα άλλαξε η ρότα, ένα σημείωμα ουσίας σε λίγες λέξεις, μαζί αντίδραση κοφτή με τα μάτια/ έρχεται πόλεμος, όσο εσείς κρατάτε υπερήφανα τα σημαιάκια στις παρελάσεις σας υποταγμένοι, ιδέες θα σκοτώνονται». Γιάννης Βέλλης
Φιλιάτες, Ιστορικά & Λαογραφικά στοιχεία 45
*Αστυνόμος Φιλιατών Σαμή βέης 1902
Καθώς εις άλλο φύλλον σας έγραφον, ο αστυνόμος Φιλιατών Σαμής βέης , αφ’ ου κατόπιν μυρίων παρανομιών, ας διέπραξεν εις τον Αυλώνα μετετέθη εις Φιλιάτες, ήρξατο το απαίσιον αυτού έργον να το εφαρμόζη και εις τους κατοίκους της επαρχίας εκείνης. Πάντες όσοι ήσαν κατά τι εύποροι ευρίσκοντο προ του διλήμματος ή να δωροδοκήσουν πλουσιοπαρόχως τον Σαμή βέην ή να καταδιωχθώσιν υπ’ αυτού ως ανήκοντες εις διάφορα αποβλέποντα την ανατροπήν των καθεστώτων κομιτάτα, ως δήθεν περιθάλποντες κακούργους και ληστάς εις μάτην παρεπονούντο οι πάσχοντες.
Ο Σαμήμπεης ήτο κατάλληλος εις το να γυμνώνη τους υπηκόους του Σουλτάνου πλουτίζων αυτός και οι υποστηρικταί του. Αλλ’ επί τέλους η αγανάκτησις εκορυφώθη και ιδού ο Αμπετήμ Σέχης εκ του χωρίου Σπάταρι νέος ανεπτυγμένος και ευγενής, φιλελευθέρων αισθημάτων, έρχεται εις Φιλιάτες εν απογνώσει έναντίον της κατά της οικογενείας του διαγωγής του Σαμήμπεη και προσπαθεί διά παντός καλού και εντίμου τρόπου να τον πείση και να τω αποδείξη ότι αδίκως συνελήφθησαν και εφυλακίσθησαν οι συγγενείς του. Ο Σαμήμπεης απαιτεί 200 εικοσόφραγκα διά να τους απαλλάξη της κατηγορίας, εν απογνώσει δε διατελών ο ήρως Αμπέτ Σέχης εφόρμησε κατά των φυλακών, όπως διά της βίας ελευθερώση τους κρατουμένους συγγενείς του πυροβολεί κατ’ αυτού ο Σαμημπέης και η σφαίρα διατρυπήσασα το στέρνο του αφήκεν εις αυτόν ολίγων στιγμών ζωήν.
Ο ήρως Αμπετίμ τετράκις πυροβολεί κατά του Σαμημπέη και εξαγαγών και την μάχαιράν του επιτίθεται και δι’ αυτής κατ’ αυτού, αλλά μόλις χτυπά αυτόν επί του στήθους πίπτουσιν αμφότεροι κατά γης και ο Αμπετήμ εκπνέει η δραμούσα προς υπεράσπισιν του Σαμήμπεη φρουρά αναχαιτίζεται συμπλακείσα με τους κατ’ αυτής εξεγερθέντας κατοίκους φονεύεται ο λοχίας Νταούλ Τσαούσης και τρείς στρατιώται και πληγώνονται δύο τοιούτοι. Ο κακομοίρης πηδά εκ του παραθύρου του ίνα σωθή και θραύει τον πόδα του. Ο παραίτιος των θλιβερών τούτων γεγονότων Σαμήμπεης δεν απέθανεν εκ των τραυμάτων, αλλά και μικρά ελπίς σωτηρίας υπάρχει εκτός εάν και ο διάβολος δεν θέλει να χαλάση την φωλιάν του.
Προς αποκατάστασιν της ούτω διαταραχθείσης τάξεως απεστάλη εξ Ιωαννίνων ο χιλίαρχος Αλή αγάς Κρητικός, μετά πολυαρίθμου στρατιωτικής συνοδίας.
ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ 