Archive for Σεπτεμβρίου, 2025
Φιλιάτες, λίγα απ’ το παζάρι 11/9/25
που είχε ομορφιά και χάρη
εδώ κι αγαπητοί φίλοι, με πίστη στο Θεο και στο καθήκον τους
Καλή και δημιουργική σχολική χρονιά σε όλα τα παιδιά…
ΑΝΑΡΤΗΣΕ: Σύλλογος Γονέων & Κηδεμόνων 1ου Δημοτικού Σχολείου Φιλιατών
Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τα σούπερ μάρκετ Diellas και Μποροδημο για τις καραμέλες και τον Δήμο Φιλιατών για τις μπογιές,καθώς έτσι υλοποιήσαμε έναν ακόμη στόχο μας σχεδιάζοντας διάφορα παιχνίδια για την απασχόληση των παιδιών στα διαλείμματα τους..
Φιλιάτες, επιτέλους μια δημόσια κρίση για τα δημοτικά μας πράγματα
ΑΝΑΡΤΗΣΕ: Kosmas Kasimis
Σήμερα 11/9/25 στο Δήμο Φιλιατών παρουσιάστηκε δημόσια το Τοπικό Πολεοδομικό Σχέδιο και τα εναλλακτικά σενάρια που το συνοδεύουν.
Η άποψη μου είναι πως η περιοχή μας χρειάζεται, περισσότερο από ποτέ, ένα όραμα με σαφή στοχοθεσία για τα επόμενα χρόνια. Μόνο έτσι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά τις προκλήσεις που έχουμε μπροστά μας:
το δημογραφικό πρόβλημα που απειλεί τη βιωσιμότητα του τόπου,
το περιβαλλοντικό και κλιματικό ζήτημα που καθορίζει το μέλλον των επόμενων γενεών,
το αναπτυξιακό έλλειμα που κρατά πίσω την τοπική οικονομία.
Το Τοπικό Πολεοδομικό Σχέδιο είναι πράγματι ένα από τα σημαντικά εργαλεία που διαθέτει ένας Δήμος. Όμως, πρέπει να απαντήσει σε αυτές τις προκλήσεις και να στηρίξει έναν συνεκτικό σχεδιασμό – βραχυπρόθεσμο, μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο.
Χρειαζόμαστε μια στρατηγική που θα συνδέει την καθημερινότητα των πολιτών με μια προοπτική ανάπτυξης, ποιότητας ζωής και βιωσιμότητας για την περιοχή μας.
Χελιδόνι μου!
Έφυγε το καλοκαίρι,
ήρθε το φθινόπωρο!
Διάβηκε γοργά και πάει,
λες και ήταν όνειρο!
Έφυγες κι εσύ πουλί μου,
χελιδόνι μου
κι εγώ τώρα υποφέρω,
είμαι μόνη μου!
Πού να πω τα βάσανα μου,
το παραπονάκι μου;
Εσύ είσαι μακριά μου,
αχ, πουλάκι μου!
Ποιος πρωί-πρωί θα έρθει,
χελιδόνι μου,
να μου γλυκοκελαϊδάει;
Θα μαι μόνη μου!
Είναι άδεια ή φωλιά σου,
χελιδόνι μου
κι εγώ μοναξιά θα νιώθω,
θα μαι μόνη μου!
Μα υπομονή θα κάνω
και πλατιά καρδιά
και τα σπουργιτάκια
θα πάρω συντροφιά!
Γρήγορα ο χειμώνας
ελπίζω να διαβεί,
να ξανάρθεις χελιδόνι
στην άδεια μου ζωή!!!
5 – 8 – 2025
Ελένη Κύρκου-Σαφάκα
ΘΕΣΠΡΩΤΙΚΑ ΠΕΝΘΗ: ΑΠΕΒΙΩΣΕ Ο ΚΩΣΤΑΣ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ
του Ηλία Βεσδρεβάνη
Την 26η Αυγούστου απεβίωσε στην Αθήνα ο Θεσπρωτός από το Σιδέρη Φιλιατών ΚΩΣΤΑΣ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ
και ετάφη την επόμενη μέρα στην αγαπημένη Σιδέρη, με την παρουσία πολλών συγγενών, φίλων, αποδήμων Σιδεριτών, συγχωριανών κλπ.
Μετά από την εξόδιο Ακολουθία αποχαιρέτησαν τον νεκρό οι ακόλουθοι:
1- Η πρόεδρος της αδελφότητας Σιδέρης Αθηνών κυρία Βασιλική Παπασταύρου
2- Ο Πρώην βουλευτής κύριος Ηλίας Βεζδρεβάνης
3- Η θυγατέρα του εκλιπόντος κυρία Ουρανία Σπυροπούλου
Η ομιλία του κύριου Ηλία Βεζδρεβάνη έχει ως εξής: Σεβαστό Ιερατείο Ευσεβές Εκκλησίασμα,
Συνηθίζω να συμμετέχω στην θλίψη και τον πόνο στους συγγενείς αυτών που φεύγουν από τη ζωή και να αποχαιρετώ αυτούς.
Σπάνια ομιλώ. Συγκεκριμένα έχω μιλήσει μέχρι σήμερα σε πέντε νεκρούς.
Ποτέ όμως όταν ήμουν βουλευτής, για λόγους ευνόητους.
Σήμερα με άδεια της οικογένειας Σπυροπούλου αποφάσισα να μιλήσω για ένα σπάνιο τέκνο της Θεσπρωτίας μας, τον Σιδερίτη Κώστα Σπυρόπουλο.
Ο Κώστας Σπυρόπουλος γεννήθηκε στο χωριό Σίδερη Φιλιατών Θεσπρωτίας. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στην Ανώτατη Σχολή Οικονομικών & Εμπορικών Επιστημών (ΑΣΟΕΕ) & στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Σχολής Αθηνών.
Παράλληλα με τις σπουδές του παρακολούθησε διάφορα σεμινάρια στο ΕΛΚΕΠΑ. Κατά τη διάρκεια της φοίτησης του στην ΑΣΟΕΕ, εργάστηκε ως τεχνικό προσωπικό στο σχέδιο Μάρσαλ που είχε αναλάβει την κατασκευή του δικτύου ύδρευσης Αθηνών. Σε μια εθιμοτυπική επίσκεψη του Γενικού Διευθυντή της Εταιρείας, και κατόπιν παρότρυνσης συναδέλφου του, ανέφερε στον Διευθυντή ότι σπουδάζει παράλληλα με την εργασία του. Κατόπιν προσωπικής επιλογής του Γενικού, ο Κώστας Σπυρόπουλος προσελήφθη στην επονομαζόμενη Ελληνική Εταιρεία Υδάτων (Ε.Ε.Υ), κατόπιν μετονομαζόμενη σε Εταιρεία Ύδρευσης και Αποχέτευσης Πρωτευούσης (ΕΥΔΑΠ). Υπηρέτησε επί 38 συναπτά έτη στη Διεύθυνση Προμηθειών σε καίριες θέσεις ευθύνης. Διετέλεσε Διευθυντής Προμηθειών. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο ίδιος «Αισθάνομαι τυχερός που εργάστηκα στην Εταιρεία Υδάτων, και κατόρθωσα να επιτύχω αρκετά για την οικογένειά μου και εμένα προσωπικά».
Ο Κώστας Σπυρόπουλος φοίτησε και αποφοίτησε από τη Σχολή Διαιτητών Ποδοσφαίρου Αθηνών. Στην αρχή εργάστηκε ως λαις μαν και κατόπιν ως διαιτητής σε διάφορες κατηγορίες. Είχε την τύχη να γνωρίσει κολοσσούς του Ελληνικού Ποδοσφαίρου της δεκαετίας του 1970.
Λάτρης της Βυζαντινής Μουσικής, παρακολούθησε ορισμένα μαθήματα ψαλτικής στη Σχολή του Σίμωνα Καρρά. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο παρεκκλήσι της Αγ. Ειρήνης Αθηνών, διδασκόμενος από εξαιρετικούς δασκάλους, ψάλλοντας μόνο από βιβλία με βυζαντινές νότες. Ανήσυχο πνεύμα, δεν σταμάτησε ποτέ να μελετάει και να εμπλουτίζει τις γνώσεις του στη βυζαντινή μουσική.
Την δεκαετία του 1960, και δεδομένης της αστυφιλίας, και την ερήμωση της επαρχίας, λόγω της ανεργίας και την αναζήτηση των νέων για ένα καλύτερο μέλλον, σπουδών, εργασίας, οικονομικής ανεξαρτησίας, δημιουργήθηκε το αίσθημα που έγινε ανάγκη της ένωσης των κατοίκων των πόλεων με κοινό τόπο καταγωγής.
Γι’ αυτό το λόγο, ο Κώστας Σπυρόπουλος, συμμετείχε ενεργά στη δημιουργία της Αδελφότητας Σιδεριτών Αθήνας, συνεργαζόμενος με άλλους αξιόλογους Σιδερίτες, με το ίδιο όραμα, το «Αντάμωμα», την αναφορά στον τόπο καταγωγής ως κοινό σημείο αναφοράς των «ξενιτεμένων» Διετέλεσε Πρόεδρος της Αδελφότητας επί σειρά ετών, και ενεργό μέλος της.
Τα τριάντα (30) χρόνια από την ίδρυση της Αδελφότητας Σιδεριτών Αθήνας, «τα γενέθλια της» οδήγησαν τον Κώστα Σπυρόπουλο στη πρώτη συγγραφική του προσπάθεια το 1988 με τίτλο «Αδελφότητα Σιδεριτών Αθήνας». Το έντυπο αυτό αφιέρωμα, περιέχει εν συντομία, παραδόσεις ήθη και έθιμα του χωριού καθώς και ορισμένα σημαντικά ιστορικά στοιχεία. Κατόπιν, μεγάλης προσπάθειας και επικοινωνιών, συμπληρώθηκε κατάλογος Σιδεριτών ανά την υφήλιο, με διευθύνσεις και τηλέφωνα επικοινωνίας. Απανταχού, κατά το ανθρωπίνως δυνατό, Σιδερίτες σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου, αναφέρονται σε αυτό το «γενέθλιο συγγραφικό έργο», του Κώστα Σπυρόπουλου.
Το προαναφερθέν αφιέρωμα αποτέλεσε τον προπομπό για το βιβλίο «Βιώματα και Αναμνήσεις από τη Σίδερη Θεσπρωτίας», το 1992. Το εν λόγω βιβλίο, αποτέλεσε την συνέχεια του προηγούμενου με περισσότερες λεπτομέρειες, όπως ιστορικές αναφορές, γεγονότα και φωτογραφικό υλικό. Το Υπουργείο Πολιτισμού εκτιμώντας τη χρησιμότητα διατήρησης της Εθνικής μας παράδοσης, της ντοπιολαλιάς των Ηθών και των Εθίμων της Πατρίδας μας, και της ιδιαίτερης πατρίδας του συγγραφέα, αγκάλιασε το δημιούργημα του Κώστα Σπυρόπουλου.
Το 2013, εξέδωσε το δεύτερο συγγραφικό του έργο με τίτλο «Στο κυνήγι του ονείρου», ένα κυρίως αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα.
Ακολούθησε το τρίτο βιβλίο του, μυθιστόρημα, με τίτλο «Κάλλιο Αργά», το έτος 2018,με στοιχεία μυθοπλασίας αλλά και αναφορά σε πραγματικούς χαρακτήρες, γεγονότα και καταστάσεις.
Τα διηγήματα του Κώστα Σπυρόπουλου, εκδόθηκαν το 2019 με τίτλο «Τα άλογα δεν ξεχνούν», γλαφυρά γραφόμενα, από τον συγγραφέα και ορισμένα αρκετά συναισθηματικά φορτισμένα, λόγω αναφοράς τους σε προσωπικά του βιώματα.
Επί σειρά ετών, αρθρογραφούσε στον τύπο και ειδικά στην εφημερίδα «Τιτάνη», της Ηγουμενίτσας, καθώς και σε άλλες εφημερίδες.
Το συγγραφικό έργο του, έγινε αποδεκτό με ενθουσιασμό, αγάπη και συγκίνηση από το αναγνωστικό κοινό, επιτυγχάνοντας ο συγγραφέας να αγγίξει ευαίσθητες χορδές και κεντρίζοντας τον συναισθηματισμό, προβληματισμό, αναπόληση και σκέψη.
Ο Κώστας Σπυρόπουλος είναι τακτικό μέλος της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών, από την οποία έχει βραβευτεί από την Ομοσπονδία Σωματείων Επαρχίας Αμαρίου Ρεθύμνης για το συνολικό συγγραφικό έργο του.
Στην Ομοσπονδία Σωματείων Επαρχίας Αμαρίου ανήκει και μια άλλη αγάπη του Κώστα Σπυρόπουλου.
Το Μοναστηράκι, τόπος καταγωγής της συζύγου του Χρυσής Αρχοντάκη. Συνοδοιπόροι σε οικογένεια, εργασία, δεδομένου ότι και η ίδια υπηρέτησε στην ίδια Υπηρεσία στην Εταιρεία Υδάτων, απέκτησαν δύο παιδιά το Σταύρο και την Ουρανία. Παράδοση από τα δύο άκρα της Ελλάδας, δυνάμωσαν και ενθάρρυναν τον Κώστα Σπυρόπουλο, να δημιουργήσει, με αγώνα , με αξιοπρέπεια, με πίστη και πολλές φορές με πείσμα.
Αποχαιρετώντας τον φίλτατο Κώστα Σπυρόπουλο εύχομαι «γαίαν έχειν ελαφράν»!
Ηλίας Κ. Βεζδρεβάνης
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ του βιβλίου του Κώστα Σωτ. Μητσέλου με τίτλο «Η ταυτότητα του χωριού μου – Πέντε Εκκλησιές (Οσδίνα) Σουλίου»
ΑΝΑΡΤΗΣΕ: Panagiotis Georgioυ
(Ομιλία του Θωμά Μπάκα, τ. Αναπληρωτή Καθηγητή Πανεπιστημίου Ιωαννίνων,στην εκδήλωση στο μοναστήρι της Μίχλας, Κυριακή 7 Σεπτεμβρίου 2025, ώρα 19:30)
Σεβαστοί Πατέρες, κ. Πρόεδρε της τοπικής Κοινότητας, κ. Πρόεδρε της αδελφότητας των Ξενιτεμένων Πέντε Εκκλησιών Θεσπρωτίας, Αγαπητοί προσκεκλημένοι, Αγαπητοί κάτοικοι των Πέντε Εκκλησιών και των περιχώρων.
Είναι μεγάλη η χαρά και εξαιρετική η τιμή για μένα σήμερα, γιατί μου δίδεται η ευκαιρία να παρουσιάσω το βιβλίο του χωριανού σας, του αείμνηστου δασκάλου Κώστα Μητσέλου, που έχει τον τίτλο «Η ταυτότητα του χωριού μου – Πέντε Εκκλησιές (Οσδίνα) Σουλίου», μέσα στις σελίδες του οποίου καταγράφεται η ιστορία και η λαογραφία του χωριού.
Πριν αρχίσω την ομιλία μου για την παρουσίαση του βιβλίου θέλω με τη παρουσία μου εδώ να ευχαριστήσω θερμά τον αγαπητό φίλο και συνάδελφο εκπαιδευτικό Παναγιώτη Γεωργίου γιατί μου ανέθεσε την παρουσίαση αυτή, όπως επίσης να ευχαριστήσω και να συγχαρώ την «Αδελφότητα Ξενιτεμένων Πέντε Εκκλησιών Θεσπρωτίας» της Αθήνας και όλους τους υπεύθυνους για την άρτια διοργάνωση της σημερινής εκδήλωσης.
Χαιρετώ όλους εσάς που συγκεντρωθήκατε στον ιερό και δοξασμένο αυτό χώρο του Μοναστηριού της Μίχλας, το οποίο είναι αφιερωμένο στη Γέννηση της Θεοτόκου και εύχομαι να απολαύσετε τη βραδιά, με τον εσπερινό, την παρουσίαση του βιβλίου αλλά και τη συνάντηση γνωστών και φίλων.
Το βιβλίο που θα σας παρουσιάσω είναι ένα βιβλίο που εκδόθηκε πριν αρκετά χρόνια, αφού είχε εκδοθεί για πρώτη φορά πριν από 36 περίπου χρόνια, το 1989, και είχε εξαντληθεί και γι’ αυτό το λόγο η Αδελφότητα του χωριού στην Αθήνα φρόντισε να το επανεκδώσει υλοποιώντας έτσι και τους βασικούς καταστατικούς της σκοπούς που είναι «να κρατήσει ζωντανούς τους δεσμούς της με όλους τους χωριανούς και ιδιαίτερα με τους νέους που δεν γεννήθηκαν και δεν πήγαν σχολείο στο χωριό των γονέων και των παππούδων τους».
Σε αυτή την απόφαση συνετέλεσε επίσης το γεγονός που παρατήρησε η αδελφότητα κατά το τελευταίο διάστημα να φεύγουν από τη ζωή ο ένας μετά τον άλλο, οι μάρτυρες του παρελθόντος, οι μεγαλύτεροι στην ηλικία που έζησαν στο χωριό με αποτέλεσμα οι νέοι να έχουν χάσει την επαφή με τις ρίζες τους.
Το βιβλίο του Κώστα Μητσέλου είναι ένα βιβλίο το οποίο έχει γράψει ο συγγραφέας για το γενέθλιο τόπο του, για το χωριό στο οποίο είδε το πρώτο φως της ζωής του και έζησε, για το χωριό «Πέντε Εκκλησιές», για το οποίο όπως ο ίδιος έγραψε στον πρόλογο, το έγραψα γιατί ήμουν «φορτισμένος από πραγματική αγάπη και λατρεία για τη γενέτειρά μου, την Οσδίνα…» και «Θέλησα ν’ ανάψω μια λαμπάδα που θα φωτίζει το χθες και το σήμερα της ιστορικής διαδρομής του χωριού μας, για να μην ξεχάσουν τα παιδιά του τη φύτρα τους και ξεκοπούν από τις πατρογονικές ρίζες».
Στο βιβλίο του αυτό περιγράφει, αναλύει και παρουσιάζει την ιστορία και τη ζωή του χωριού του από πολύ παλιά, από τότε που πρωτοκατοικήθηκε η περιοχή μέχρι και σήμερα.
Με αυτή την ωραία συγγραφή ο Κ. Μητσέλος δίνει μια πλήρη και ολοκληρωμένη ιστορία του χωριού γιατί ρίχνει άπλετο φως στην ιστορία του και αποκαλύπτει πολύ καλά μερικές πτυχές της ιστορίας του τόπου που είναι περιορισμένα γνωστές μέχρι σήμερα.
Ο συγγραφέας αυτού του βιβλίου, ως εκπαιδευτικός, εργάστηκε με αγάπη, υπομονή και ευσυνειδησία και μακάρι το παράδειγμά του να βρει και άλλους μιμητές στο ίδιο ή σε άλλα χωριά.
Το βιβλίο είναι μια εργασία επιμελημένη, με αντικειμενική και λεπτομερειακή πληρότητα, με σαφήνεια και με συνοχή στη σκέψη.
Είναι η εργασία που έλλειπε, είναι η γραπτή μαρτυρία για την ιστορία και τη ζωή του χωριού την οποία άμα διαβάσεις μία φορά, θέλεις να την ξαναδιαβάσεις.
Το βιβλίο αυτό φέρνει στις μνήμες των παλαιοτέρων την ιστορία και τη ζωή του χωριού, την παρουσιάζει μέσα από τις σελίδες του ζωντανή, την ανασταίνει, τη φέρνει ξανά στο προσκήνιο γιατί είχε ξεχαστεί, είχε χάσει τη δράση και τη γεμάτη ζωή του, από όταν οι κάτοικοι του χωριού λιγόστεψαν, αφού οι πιο πολλοί έφυγαν για να ζήσουν σε άλλα μέρη.
Διαβάζοντάς το οι παλιοί κάτοικοι του χωριού θα θυμούνται τις παιδικές τους αναμνήσεις αλλά και οι νεότερες γενιές θα ευγνωμονούν τον συγγραφέα γιατί τους έμαθε την ιστορία του χωριού και των προγόνων τους.
Μέσα από τις σελίδες του, το βιβλίο του Κώστα Μητσέλου, σε περπατάει στα όμορφα τοπία, στις ιστορικές τοποθεσίες, αλλά και στις εκδηλώσεις και δραστηριότητες των κατοίκων του χωριού που στη σημερινή εποχή έχουν ξεχαστεί.
Η εξιστόρηση είναι τόσο αληθινή, τόσο ζωντανή, τόσο καθάρια ώστε το βιβλίο αυτό να είναι το πρώτο και το ειλικρινέστερο χρονικό του χωριού «Πέντε Εκκλησιές» (Οσδίνα) γιατί μέσα από την πολύ ωραία δομή των παραγράφων έρχονται και αποτυπώνονται στη ψυχή μας ποικίλα συναισθήματα.
Παρουσιάζοντας τις ενότητες του βιβλίου θα σταθώ, αγαπητοί μου, σε μερικά χαρακτηριστικά σημεία.
Στο βιβλίο αυτό ο συγγραφέας πραγματεύεται με εξαιρετική πληρότητα, με πλούσιο και σαφή λόγο την ιστορία και τη ζωή του χωριού μέσα από διηγήσεις και περιγραφές εκλαϊκευμένες.
Στις σελίδες του διακρίνει κανείς την ευχάριστη γραφή, την κατανοητή γλώσσα, τη συνοχή και την αρμονική ροή του περιεχομένου των ενοτήτων.
Στον πρόλογο του βιβλίου ο συγγραφέας με το ύφος που έγραψε φανερώνει τόσο την αγάπη του για το χωριό όσο και τον πόθο του και την αγωνία του, να μάθει η νεότερη γενιά τη ζωντανή ιστορία του τόπου.
Πιο συγκεκριμένα στον πρόλογο του βιβλίου έγραψε:
«Για τον τόπο που γεννήθηκα και κουναρήθηκα που έκλαψα και γέλασα
που χόρεψα και τραγούδησα που πείνασα και δίψασα
που μεγάλωσαν τα χρόνια μου και μίκρυνε η ζωή μου
Το ’γραψα τούτο το βιβλίο για να θυμίζει τα παλιά στους νεότερους
και τ’ αφιερώνω με πολλή αγάπη στους όπου της γης χωριανούς μου».
Τα περιεχόμενα του βιβλίου στο οποίο καταγράφεται η ιστορία του χωριού είναι ταξινομημένα σε δύο μέρη, που καλύπτουν μια έκταση από 180 σελίδες μαζί με το παράρτημα, τη βιβλιογραφία και τις φωτογραφίες του χωριού.
Στο πρώτο μέρος το οποίο περιλαμβάνει οχτώ ( μικρά κεφάλαια αναπτύσσονται τα θέματα τα οποία σχετίζονται με τον τόπο και την ιστορία του χωριού.
Tο βιβλίο ξεκινά με μια σύντομη ιστορική παρουσίαση της περιοχής και δίνονται πληροφορίες για όσους διαβάσουν το βιβλίο ώστε να γνωρίζουν που βρίσκονταν η θέση του παλιού χωριού στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή και παρουσιάζεται η ιστορία της ονομασίας που δόθηκε στο χωριό, με το όνομα Ιουστίνα, Οσδίνα και τέλος Πέντε Εκκλησιές.
Γίνεται λεπτομερής περιγραφή των ναών της Παλιοσδίνας και εξαίρεται το ανεπτυγμένο και καλλιεργημένο θρησκευτικό συναίσθημα των κατοίκων της, το οποίο αποδεικνύεται από την ύπαρξη των πολλών ναών, αλλά και από τους τρεις δεσποτάδες που κατάγονταν από την Οσδίνα, όπως καταγράφεται στο κεφάλαιο «Οσδινιάτες δεσποτάδες».
Οι δεσποτάδες αυτοί είναι:
1. Ο Γαβριήλ, που ήταν επίσκοπος Κορίνθου κατά το χρονικό διάστημα 1776-’83.
2. Ο Καλλίνικος, που εχρημάτισε επίσκοπος στο Τύρνοβο της Βουλγαρίας κατά το χρονικό διάστημα 1770-’78, και
3. Ο Παΐσιος, που χειροτονήθηκε επίσκοπος Βελλάς και Κόνιτσας στο έτος 1762 και ήταν ανεψιός των δύο προηγούμενων δεσποτάδων.
Η ιστορία του χωριού συμπληρώνεται με τα απομεινάρια των έργων της ζωής και της δράσης των κατοίκων της Παλιοσδίνας, όπως οι βρύσες, οι στέρνες, τα ελαιοτριβεία και τα κατάλοιπα από τις βάσεις σε ένα παλιό γεφύρι στον Καλαμά.
Ειδική αναφορά κάνει ο συγγραφέας στο κεφάλαιο «Ο χαλασμός» του χωριού στο οποίο καταγράφει, σύμφωνα με την παράδοση, την ομόφωνη απόφασή τους να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές εστίες και να προτιμήσουν την προσφυγιά, γεγονός το οποίο οδήγησε στην παρακμή και στη διάλυση του χωριού εξαιτίας των διωγμών των Τούρκων κατακτητών.
Το πρώτο μέρος τελειώνει με τα διάφορα ευρήματα από τα απομεινάρια του παλιού χωριού και για το χρέος που έχουν οι νεότερες γενιές ώστε να προστατευθεί και να περισωθεί ότι απόμεινε από την προγονική ιστορία και από τις ρίζες του χωριού.
Το δεύτερο μέρος του βιβλίου περιλαμβάνει πολλά και ενδιαφέροντα θέματα τα οποία αναπτύσσονται μέσα σε 39 επιμέρους κεφάλαια και περιλαμβάνουν διηγήσεις ή περιγραφές σχετικά με το χωριό, τις παραδόσεις, τις γιορτές, τα ήθη, τα έθιμα και άλλα θέματα από τη ζωή και τις ασχολίες των κατοίκων του χωριού.
Στην αποψινή παρουσίαση δε θα γίνει ανάλυση όλων αυτών των θεμάτων αλλά μια επιλεκτική αναφορά σε μερικά από αυτά τα κεφάλαια:
Η πρώτη αναφορά θα γίνει στην περιγραφή για τις γιορτινές μέρες και τις συναντήσεις των χωριανών σε διάφορες εκδηλώσεις, όπως σε γιορτές, γάμους, πανηγύρια και άλλες εκδηλώσεις χαράς της ζωής.
Ο συγγραφέας περιγράφει με λεπτομέρειες τις συναντήσεις αυτές στις οποίες οι κάτοικοι του χωριού συγκεντρώνονταν είτε στα σπίτια, είτε σε δημόσιους χώρους και αφού έπιναν και λίγο από το ποτό που είχαν άναβαν τα κέφια τους και άρχιζαν τα τραγούδια και τους χορούς με μεγάλο πάθος.
Φιλοσοφημένα όλα τα τραγούδια τους και ανάλογα με την περίσταση αναφέρονταν στην αγάπη, στη λευτεριά, στον θάνατο, στην ξενιτειά, στην ομορφιά της φύσης, στα κατορθώματα των παλικαριών.
Το πρώτο τους τραγούδι πάντα ήταν:
Καλώς ανταμωθήκαμε εμείς οι ντερτιλήδες,
να κλάψουμε τα ντέρτια μας και τα παράπονά μας.
Για φάτε, πιέτε, βρε παιδιά, χαρείτε να χαρούμε
τούτον τον χρόνο τον καλό, όσο να ’ρθει ο άλλος,
για ζούμε για πεθαίνουμε, για σ’ άλλον τόπο πάμε.
Με αυτό τον τρόπο διασκέδασης έσπαζαν τη μονοτονία της σκληρής ζωής, δημιουργούσαν ευκαιρίες για ψυχαγωγία και διασκέδαση, καλλιεργούσαν την κοινωνικότητα, τις γνωριμίες, τη θρησκευτικότητα και σφυρηλατούσαν το εθνικό τους φρόνημα.
Ένα άλλο θέμα το οποίο θα θίξω είναι η ειδική αναφορά του συγγραφέα σε ένα χωριστό κεφάλαιο, για τους εθνικούς αγώνες και τη συμμετοχή των χωριανών του τονίζοντας ότι «δεν ήταν δυνατόν το χωριό μας ν’ απουσιάσει από την εθνική παλαίστρα και τα εθνικά μέτωπα».
Στην περιγραφή αυτή ανέδειξε με το σύγγραμμά του ότι οι κάτοικοι του χωριού έλαβαν μέρος με απαράμιλλη αυταπάρνηση και αυτοθυσία σε όλες τις εθνικές εξορμήσεις και πολλοί έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι στα πεδία της τιμής και του καθήκοντος.
Θέλοντας να επισημάνει ιδιαίτερα αυτή την αναφορά των χωριανών του στους εθνικούς αγώνες τόνισε ότι η ιστορική ανάγκη και το εθνικό χρέος τον υποχρέωσαν να καταγράψει όλους αυτούς τους εθνικούς μάρτυρες από το 1900 μέχρι το 1944, κατά χρονολογική σειρά, για να μείνει αιώνια η μνήμη τους.
Θα παρουσιάσω επίσης στη συνέχεια το κεφάλαιο το οποίο αφιέρωσε ο συγγραφέας για το χώρο στον οποίο βρισκόμαστε απόψε και γίνεται η παρουσίαση του βιβλίου, το οποίο περιλαμβάνει όλα αυτά που έγραψε για το βουνό Μίχλα και το μοναστήρι του.
Στην πολύ λεπτομερή περιγραφή ο συγγραφέας αφού πρώτα οριοθέτησε το χώρο στον οποίο βρίσκεται το βουνό και κατέγραψε την ιστορία της ονοματοδοσίας του συνέχισε με την ανάδειξη των χαρακτηριστικών γνωρισμάτων του από τα οποία το πιο σημαντικό είναι οι ψηλές κορφές του από τις οποίες έχεις ένα έξοχο θέαμα, ένα ανυπέρβλητο αγνάντιο προς όλα τα σημεία του ορίζοντα.
Με αρκετές λεπτομέρειες αναφέρθηκε στην ιστορία του μοναστηριού, που είναι αφιερωμένο στη Γέννηση της Θεοτόκου, στην περιουσία του, στην προσφορά του στο χωριό αλλά και στους εθνικούς αγώνες κατά τους χρόνους της Τουρκοκρατίας.
Ιδιαίτερα εξιστόρησε ότι πάντα το μοναστήρι φιλοξενούσε περαστικούς και πεινασμένους, Ρωμιούς και Τούρκους, ότι ήταν ο προστάτης για τους φτωχούς και το καταφύγιο για τους κυνηγημένους.
Ειδικά κατά τους χρόνους της Τουρκοκρατίας το μοναστήρι ήταν εθνικός πυρήνας, όπως επίσης και κατά την περίοδο 1910-’13, όταν στα κελιά του γίνονταν μυστικές συγκεντρώσεις των στελεχών του κομιτάτου της περιοχής τα οποία προετοίμαζαν τον αγώνα για την απελευθέρωση της πατρίδας.
Την περίοδο εκείνη της απελευθέρωσης της Ηπείρου με μεγάλη προθυμία, το μοναστήρι της Μίχλας παρείχε τη συνδρομή του στους γνωστούς οπλαρχηγούς της περιοχής, στον Πουτέτση, στον Κρομμύδα, στον Ζορκάδη και σε άλλους για το ξεσκλάβωμα του τόπου.
Κυρίες και κύριοι,
Αγαπητοί προσκυνητές στον αποψινό εσπερινό για τον εορτασμό της Γέννησης της Θεοτόκου.
Επειδή θα ήταν πολύ κουραστικό να γίνει αναφορά με αυτή την ομιλία σε όλα τα θέματα του βιβλίου, θα κλείσω ΕΔΩ την παρουσίαση του βιβλίου του αείμνηστου δασκάλου Κώστα Μητσέλου.
Ελπίζω να σχηματίσατε μια συνοπτική εικόνα σχετικά με τα περιεχόμενα, την ποιότητα και χρησιμότητα του βιβλίου, έτσι ώστε οι νεότερες γενιές, να γνωρίσουν την ιστορία του τόπου καταγωγής των γονέων και παππούδων τους.
Εύχομαι επίσης, με τη συνοπτική αυτή παρουσίαση, να βοήθησα ώστε να κεντρίσω το ενδιαφέρον σας, για να διαβάσετε όλο το βιβλίο.
Σας ευχαριστώ πολύ όλους για την υπομονή και για την προσοχή σας.
Χρόνια πολλά και βοήθειά μας η Παναγία.
Το διαφαινόμενο Ελντοράντο και οι πράσινες ιδεοληψίες
Η αναμενόμενη την ερχόμενη εβδομάδα υπογραφή της έρευνας και εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων δυτικά και νοτιοδυτικά της Κρήτης από την κοινοπραξία Exxon-Mobil, Total, ΕΛΠΕ και το ελληνικό δημόσιο είναι ένας πολύ μεγάλος σταθμός για την Ελλάδα. Για τον υπογράφοντα που ζει για πάνω από μισό αιώνα σε μια επαρχία του Καναδά και η οποία αναστήθηκε οικονομικά, αυτή η εξέλιξη για την Ελλάδα ισοδυναμεί με ανάσταση του ελληνικού έθνους κάτι που δεν κατάλαβε ούτε η κυβέρνηση ούτε ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας.
Στο άρθρο αυτό θα αναπτύξω την τεράστια γεωπολιτική του σημασία και δεύτερον θα διασκεδάσω τους ανύπαρκτους περιβαλλοντικούς κινδύνους που προβάλλουν οι πράσινοι οικολόγοι. Η κοινοπραξία θα ερευνήσει και θα εκμεταλλευτεί 10 κύριους στόχους. Πρόκειται για κοραλλιογενείς ύφαλους που περιέχουν βιογενές φυσικό αέριο, κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση με τα κοιτάσματα Ζορ της Αιγύπτου και Καλυψώ της Κύπρου από την ΕΝΙ (εικόνα 1 και 2).
Αυτό αναφέρεται στην πρόσφατη ανακοίνωση του προέδρου της Ελληνικής Διαχειριστικής Εταιρείας Υδρογονανθράκων (ΕΔΕΥ) Δρα Γιάννη Μπασιά στο Petroleum Economist. Ας σημειωθεί ότι λίαν συντόμως θα ακολουθήσει η έρευνα των στόχων Δελφίνι και Γλαύκος στην κυπριακή ΑΟΖ από την κοινοπραξία Exxon-Mobil και Qatar Oil Company.
Αυτοί οι 10 στόχοι, από τους 16 που έχουν εντοπιστεί από την Petroleum Geo-Services (PGS) και επιβεβαιωθεί από την ΕΔΕΥ, έχουν συνολική έκταση 2.000 Km2 (τετραγωνικά χλμ), δηλαδή όση έκταση έχει περίπου ο νομός Χανίων, 2.360 Km2 (εικόνα 3). Αν συγκρίνουμε την έκταση του κοιτάσματος Ζορ με το απόθεμά του, που είναι 100 Κm2 και έχουν 30 τρισ. Μ3 φυσικού αερίου, τότε τα 2000 Km2 που είναι η έκταση των κοιτασμάτων δυτικά και νοτιοδυτικά της Κρήτης θα πρέπει να φιλοξενούν 600 τρισ. Μ3 (κυβικά μέτρα) φυσικού αερίου.
Επένδυση $ 12 δισ. για έσοδα ενός τρισ. ευρώ
Πολύ πιθανόν αυτή η τεράστια ποσότητα να υπάρχει δεδομένου ότι συνηγορούν οι γεωλογικές συνθήκες γένεσης του βιογενούς αερίου κατά τα τέλη του Μειόκαινου, αλλά και το γεγονός ότι αυτή η κοινοπραξία των μεγαλύτερων εταιρειών του κόσμου δεν θα δαπανούσε $ 12 δισ. για έρευνα σε τόσο μεγάλα θαλάσσια βάθη για να βρει μικρά κοιτάσματα φυσικού αερίου. Άλλωστε οι δηλώσεις του προέδρου της ΕΔΕΥ κ. Μπασιά ήτοι ότι θα περιμένουμε εκπλήξεις από τα κοιτάσματα που βρίσκονται δυτικά και νοτιοδυτικά της Κρήτης, συνηγορούν για την ύπαρξη μεγάλων ποσοτήτων φυσικού αερίου.
Το απόθεμα των 600 τρισ Μ3 φυσικού αερίου εκτιμάται σε $ 4.800 δισ., αν θεωρήσουμε μια τιμή της τάξης των $ 8 ανά 1000 κυβικά πόδια, ή σε $ 4.000 δισ. ευρώ, αν δεχθούμε μια ισοτιμία ευρώ/δολάριο 1.00/1.20. Γίνεται κατανοητό ότι με βάση τον νόμο 4001/2011 (νόμος Μανιάτη), σε μια περίοδο 40-50 ετών 800 δισ. ευρώ πηγαίνουν στο Ελληνικό δημόσιο και 200 δισ. ευρώ στις περιφέρειες. Με απλά λόγια η Ελλάδα απαλλάσσεται από το χρέος των περίπου 340 δισ. ευρώ ακόμα και αν τα αποθέματα φυσικού αερίου στους 10 στόχους είναι τα μισά από ότι έχω εκτιμήσει.
Αφήνω κατά μέρος τα έσοδα του δημοσίου από τον φόρο εισοδήματος των εργαζομένων που εκτιμώ ότι θα υπερβαίνουν τα 200.000 άτομα για περισσότερα από 50 χρόνια και το ενοίκιο (ROYALTIES) που θα πληρώνουν ετησίως οι εταιρείες ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Βεβαίως για να έρθουν τα κοιτάσματα σε στάδιο παραγωγής οι εταιρείες πρέπει να ξοδέψουν συνολικά πάνω από 60 δισ. ευρώ, 4 δισ. ευρώ ανά απόθεμα της τάξης των 30 τρισ. κυβικών ποδιών φυσικού αερίου. Επιπροσθέτως θα πρέπει να κατασκευαστούν είτε ένας αγωγός μεταφοράς φυσικού αερίου με κατεύθυνση προς την Ευρώπη είτε ένας σταθμός υγροποίησης ή και τα δύο.
Αυτές οι επενδύσεις που θα κάνουν οι πετρελαΪκές θα βοηθήσουν την οικονομική ανάκαμψη της Ελλάδας. Επιπρόσθετα η Ελλάδα δεν θα γίνει μόνο ενεργειακός κόμβος αλλά και ο βασικός τροφοδότης φυσικού αερίου διότι θα μπορεί να τροφοδοτήσει την Ευρώπη και τα Βαλκάνια με 100 δις Μ3 φυσικού αερίου ετησίως για περισσότερα από 50 χρόνια.
Άρα η υπογραφή της σύμβασης ανάθεσης έρευνας και εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων που υπάρχουν δυτικά και νοτιοδυτικά της Κρήτης στην κοινοπραξία ExxonMobil,Total και ΕΛΠΕ δίνει την δυνατότητα στην Ελλάδα να βγάλει το χρέος της, να δημιουργηθούν εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας με υψηλές αποδοχές για πάρα πολλά χρόνια και να αποκτήσει τεράστια γεωστρατηγική αξία κάτι που δεν μπορεί να το προσφέρουν οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας.
Πράσινες διαμαρτυρίες
Ερχόμαστε στο εμπόδιο το οποίο προβάλλουν οι πράσινοι οικολόγοι. Τι θα γίνει αν υπάρξει μια αστοχία κατά την διάρκεια των γεωτρήσεων η των αντλήσεων φυσικού αερίου. Η απάντηση για όσους έχουν ίχνος γνώσεων χημείας είναι ένα βροντερό: Τίποτα, απολύτως. Γιατί; Διότι τα αέρια είναι δυσδιάλυτα στο νερό. Αυτό το μαθαίνουμε στην Γ’ Λυκείου η και στο πρώτο έτος του πανεπιστημίου. Γνωρίζουμε ότι τα ψάρια έχουν βράγχια για να διυλίζουν τεράστιες ποσότητες νερού για να πάρουν το οξυγόνο που χρειάζονται.
Τα αέρια είναι δυσδιάλυτα στο νερό και γι’ αυτό βρίσκονται στην ατμόσφαιρα. Επίσης σε όλη την υδρόγειο όπου υπάρχουν συγκλίνουσες λιθοσφαιρικές υπάρχουν λασποηφαίστεια στον πυθμένα της θάλασσας που εκλύουν ημερησίως εκατομμύρια τόνους μεθανίου για εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, χωρίς να έχει αλλοιωθεί το θαλάσσιο οικοσύστημα. Κάτω από την Κρήτη υπάρχουν οκτώ πεδία λασποηφαιστείων.
Το μεγαλύτερο είναι το OLIMPI FIELD με 19 λασποηφαίστεια που εκλύουν φυσικό αέριο για εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια. Πληροφορίες μπορεί να πάρει ο οιοσδήποτε είτε αν μπει στο διαδίκτυο είτε αν ρωτήσει το Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών (ΕΛΚΕΘΕ). Και βεβαίως το θαλάσσιο οικοσύστημα δεν έχει πάθει απολύτως τίποτε.
Αυτό μπορεί να το πληροφορηθούν οι Οικολόγοι Πράσινοι από τον υπουργό κ. Σταθάκη, του οποίου οι οικογενειακές τράτες αλιεύουν στο Λιβυκό Πέλαγος και όχι μόνο, για δεκάδες χρόνια. Επίσης το εξαιρετικό χαβιάρι παράγεται από τον οξύρυγχο της Κασπίας δηλαδή εκεί όπου υπάρχουν τουλάχιστον 400 ενεργά λασποηφαίστεια που εκλύουν ημερησίως εκατομμύρια τόνους φυσικού αερίου. Προμηθέας Δεσμώτης, θυμίζει τίποτε; Επομένως και μία πιθανή αστοχία σε μια γεώτρηση φυσικού αερίου κάτω από την Κρήτη δεν πρόκειται να επηρεάσει το θαλάσσιο οικοσύστημα.
Επίθεση στους Ασιάτες
Αν πράγματι οι Οικολόγοι Πράσινοι θέλουν να σταματήσουν τις εκλύσεις μεθανίου ας επιτεθούν εναντίον όλων των λαών της Ασίας που τρέφονται με ρύζι. Οι καλλιέργεια του ρυζιού παράγει ετησίως αμύθητες ποσότητες βιογενούς μεθανίου. Και ας επιτεθούν στην κτηνοτροφία, αγελάδες, πρόβατα, κατσίκια, των οποίων τα περιττώματα μετά από βακτηριδιακή ζύμωση εκλύουν ετησίως δισεκατομμύρια τόνους μεθανίου.
Πρέπει όλοι να σταματήσουμε να τρώμε κρέας. Έχει κανείς ρωτήσει πόσοι τόνοι φυσικού αερίου χάνονται κατά την μεταφορά του ρωσικού φυσικού αερίου από τον αγωγό που τροφοδοτεί την Ελλάδα και πόσοι τόνοι μεθανίου χάνονται από τις συνδέσεις του φυσικού αερίου μέσα στις πόλεις της Ελλάδας;
Ναι, μας μάρανε μια πιθανή αστοχία σε μια γεώτρηση εντοπισμού και εκμετάλλευσης φυσικού αερίου δυτικά και νοτιοδυτικά της Κρήτης. Και διερωτώμαι αν η καθυστέρηση της υπογραφής ανάληψης της έρευνας υδρογονανθράκων και εκμετάλλευσης τους στο μπλοκ 10, κόλπος της Κυπαρισσίας, έχει σχέση με τις πιθανές εκλύσεις φυσικού αερίου από πιθανές αστοχίες των γεωτρήσεων δεδομένου ότι τα κοιτάσματα στο μπλόκ 10 έχουν μόνο φυσικό αέριο;
Τα ΕΛΠΕ περιμένουν εδώ και 18 μήνες αυτή την αδειοδότηση. Διερωτώμαι τι ρόλο παίζουν οι Οικολόγοι Πράσινοι που υπάρχουν μόνο στην Ελλάδα και όχι στην Κύπρο, το Ισραήλ η τη Νορβηγία; Η υπογραφή της έρευνας και εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων δυτικά και νοτιοδυτικά της Κρήτης από την κοινοπραξία Exxon-Mobil, Total και ΕΛΠΕ και το ελληνικό δημόσιο είναι TO SUCCESS STORY που δεν έχει σημειωθεί ποτέ στο ελληνικό κράτος.
ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ 