Αυτή τη μεταχείριση έχουν από τη Χαμάς, όσοι είναι υπέρ της συνύπαρξης με το Ισραήλ. Εκτελούνται δημοσίως χωρίς δίκη. Ας πάει μια βόλτα κατά Γάζα μεριά το Μανολιό της Μπριζίτ και το άλλο το κοπέλι, ο κυρ-Στάρμερ, να πουν στους δήμιους ότι: σας αναγνωρίσαμε εσάς αλλά αναγνωρίζουμε και το δικαίωμα του Ισραήλ να υπάρχει». Θέλω να δω κάτι…
γράφει ο Παύλος Κωνσταντινίδης Τακτικός Ερευνητής στο Ινστιτούτο Δασικών Ερευνών Θεσσαλονίκης Της σιωπής προηγείται πάντα η εγκατάλειψη. …
γράφει ο Παύλος Κωνσταντινίδης
Τακτικός Ερευνητής στο Ινστιτούτο Δασικών Ερευνών Θεσσαλονίκης
Της σιωπής προηγείται πάντα η εγκατάλειψη. Κι αν σήμερα τα δάση σωπαίνουν, είναι γιατί έχουν εγκαταληφθεί εδώ και χρόνια .
Η Ελλάδα, χώρα φτωχή σε πεδιάδες μα πλούσια σε βουνά και λόγγους, είχε για δεκαετίες μια ισχυρή και περήφανη Δασική Υπηρεσία. Ένα σώμα με επιστημονική γνώση, εμπειρική σοφία και σεβασμό στη γη. Οι δασολόγοι, οι δασοφύλακες, οι εργατοτεχνίτες του δάσους ήταν οι αφανείς ήρωες του φυσικού μας πλούτου. Τους ήξερες με το μικρό τους όνομα στο χωριό. Τους έβλεπες να περπατούν στις κορφές και να μιλούν με τα δέντρα όπως άλλοι μιλούν με τον Θεό.
Και όμως, εδώ και είκοσι χρόνια, η Δασική Υπηρεσία αποδιοργανώθηκε συστηματικά και μεθοδικά. Οι διορισμοί δασολόγων σταμάτησαν, οι οργανικές θέσεις έμειναν κενές και οι ελάχιστοι που απέμειναν παλεύουν με τα χαρτιά, όχι με τα δέντρα. Η γηράσκουσα γενιά των τελευταίων δασικών υπαλλήλων, μεσήλικες πια ή και συνταξιούχοι, κουβαλούν στη μνήμη τους τεχνογνωσία που χάνεται με κάθε κηδεία.
Ένα δάσος δεν είναι τοπίο. Είναι ευθύνη.
Χωρίς ανθρώπους μέσα στο δάσος, δεν υπάρχει καλλιέργεια, δεν υπάρχει πρόληψη, δεν υπάρχει προστασία. Η αειφορική διαχείριση των δασών απαιτεί μάτι έμπειρο, πόδι περπατημένο και σχέδιο με διάρκεια. Όμως οι δασικοί λείπουν. Και στη θέση τους μπήκαν ιδιωτικά μελετητικά γραφεία, ευρωπαϊκά προγράμματα και φιλόδοξα σχέδια που λερώνουν τον αέρα με ανεδαφικές υποσχέσεις.
Οι δασικές πυρκαγιές δεν είναι «φυσικές καταστροφές». Είναι προαναγγελθείσες τραγωδίες ενός κράτους που δεν θέλει να βλέπει τους δασικούς στα δάση. Που δεν θέλει να πληρώνει για πρόληψη, αλλά σπαταλά εκατομμύρια για καταστολή. Που και αυτή η πρόληψη που γίνεται, όχι με επιτόπιες μελέτες, αλλά με κεντρικούς σχεδιασμούς τύπου antinero, περισσότερο καταστρέφει πάρα προστατεύει. Που βλέπει το δάσος ως εμπόδιο ανάπτυξης, κι όχι ως πηγή ζωής, νερού, δροσιάς και μνήμης.
Οι αριθμοί δεν λένε ψέματα. Αρκεί να τους κοιτάξει κανείς.
Πάνω από 60% των οργανικών θέσεων στις Διευθύνσεις Δασών είναι κενές.
Οι περισσότεροι ενεργοί δασολόγοι είναι άνω των 55 ετών.
Τα δάση γεμίζουν καύσιμη ύλη, χωρίς υλοτομίες, αραιώσεις και καλλιέργεια.
Κάθε χρόνο αποφοιτούν 250 περίπου δασολόγοι. Κανένας νέος δασολόγος δεν βρίσκει δουλειά στο Δημόσιο. Τον απορροφά ο ιδιωτικός τομέας, αν προλάβει να μην φύγει για το εξωτερικό.
Τι σημαίνει «τα δάση θα φύγουν από τη χώρα»;
Σημαίνει ότι η Ελλάδα μετατρέπεται σταδιακά σε ημιάνυδρη χώρα με καλοκαιρινά σεληνιακά τοπία εκεί που κάποτε φύτρωναν έλατα και δρεις. Σημαίνει πως οι κοινότητες χάνουν την επαφή με τον φυσικό τους χώρο. Σημαίνει πως το παιδί δεν θα δει ποτέ δρυοκολάπτη, δεν θα μυρίσει το ρετσίνι, δεν θα μάθει τι σημαίνει σκιά κάτω από πλατάνι.
Τα δάση δεν φεύγουν με βαλίτσα. Φεύγουν καθώς καίγονται, χτίζονται ή αντικαθιστούνται από ανεμογεννήτριες. Φεύγουν θροΐζοντας πριν από τη σιγή. Φεύγουν όταν δεν υπάρχει πια άνθρωπος να τα φροντίσει, να τα καταγράψει, να τα κατανοήσει.
Ή θα επιστρέψουν οι δασικοί στα δάση ή θα ζήσουμε εμείς στα αποκαΐδια.
Αυτός είναι ο κόμπος στον λαιμό της πολιτείας. Δεν αρκεί να λέμε «φταίει η κλιματική αλλαγή». Φταίει η εγκατάλειψη. Χρειαζόμαστε νέους δασολόγους, ενίσχυση των δασικών υπηρεσιών, επιστροφή στην επιτόπια δασοπονία.
Το δάσος μάς αντέχει όταν το υπηρετούμε. Μας εκδικείται όταν το αγνοούμε.
ΥΓ. Δεν μπορώ να κατανοήσω την παθητική στάση και την σιωπή των χιλιάδων ανέργων δασολόγων. Καμία διεκδίκηση, καμία διαμαρτυρία. Σπουδάζουν 5 χρόνια, συντηρώντας επαρχιακές πόλεις με το στέρημα των οικογενειών τους και ανέχονται αυτή την προσβλητική συμπεριφορά από ΟΛΕΣ τις κυβερνήσεις αυτού του αιώνα. Για τα συνδικαλιστικά όργανα και το ΓΕΩΤΕΕ τί να πω!!!!! Πιο σιωπηλός εξαϋλώνεσαι!!!!!
Τα παιδιά των Κωνσταντόπουλου και Μητσοτάκη και οι πολιτικές τους ιδιότητες
Γιώργος Κονταρίνης / Eurokinissi
Ο Μάνος Βουλαρίνος σχολιάζει την εμφάνιση της Ζωής Κωνσταντόπουλου στην εκπομπή της Νίκης Λυμπεράκη
Το πρόβλημα της σάτιρας είναι πια παγκοσμίως υπαρξιακό. Στην πραγματικότητα ο σατιρικός συγγραφέας, αυτός που θα πάρει μια σοβαρή ή σοβαροφανή δήλωση/κατάσταση και θα την παραμορφώσει προκειμένου να αναδείξει την υποκρισία ή την υστεροβουλία που κρύβονται από πίσω, δεν έχει λόγο ύπαρξης. Οι διαρκώς εκτεθειμένοι στα φώτα της δημοσιότητας πολιτικοί κάνουν και λένε πράγματα, που κάποια χρόνια πριν θα ήταν σατιρικά σκετς βγαλμένα από την πιο δημιουργική φαντασία.
Πάρτε για παράδειγμα την κόρη του Νίκου του Κωνσταντόπουλου, η οποία μιλώντας με τη Νίκη τη Λυμπεράκη στην εκπομπή της υπερθεμάτισε στην ανάγκη να μπει ένα φρένο στην οικογενειοκρατία και ίσως επειδή αυτό από μόνο του δεν της φάνηκε αρκετό, συνέχισε εξηγώντας ότι το να προτείνεις τον μπαμπά σου για Πρόεδρο της Δημοκρατίας και να τοποθετείς το αίσθημά σου ψηλά στο ψηφοδέλτιο του κόμματος, καμία σχέση με οικογενειοκρατία δεν έχει. Και σα να μην έφταναν όλα αυτά κατέληξε να δηλώνει με σιγουριά ότι η πορεία της σε τίποτα δεν είχε να κάνει με το ότι είναι κόρη του Νίκου του Κωνσταντόπουλου, σε αντίθεση φυσικά με την Ντόρα την Μπακογιάννη που έκανε ό,τι έκανε ως κόρη Μητσοτάκη. Ο απολαυστικός διάλογος ήταν:
– Η πρωτη ιδιότητα του Νίκου Κωνσταντόπουλου δεν είναι ότι είναι πατέρας μου, είναι ότι είναι ένας λαμπρός δικηγόρος, αγωνιστής της δημοκρατίας και πολιτική προσωπικότητα που έχει αυτή τη διαδρομή.*
– Και για την Ντόρα τη Μπακογιάννη δεν είναι η πρώτη της ιδιότητα ότι είναι αδερφή του πρωθυπουργού.
– Όχι, είναι ότι είναι κόρη του πατέρα της.
– Όσο είστε κι εσείς κόρη του Νίκου Κωνσταντόπουλου.
– Όχι, όχι, εμένα η διαδρομή μου δεν χτίστηκε με την ιδιότητα της κόρης.
Είναι ακραίο και πολύ αστείο, αλλά είναι φανερό ότι η κόρη του Νίκου του Κωνσταντόπουλου νομίζει ότι θα είχε την ίδια πορεία στη ζωή της, ακόμα κι αν την έλεγαν Ζωή Πριτσαπίδουλα. Ότι θα έκανε παρέα με τον Αλέκση, ότι θα γινόταν μεγαλοστέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ και ότι θα έφτανε να τοποθετηθεί στη θέση της Προέδρου της Βουλής, ακόμα κι αν ο μπαμπάς της δεν ήταν ποτέ πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ.
Όλα αυτά δεν τα γράφω με διάθεση να την ψέξω, αλλά με τον θαυμασμό (και τη ζήλεια) που νοιώθει κάποιος που πασχίζει να φτιάξει κάτι (εν προκειμένω ένα τόσο ωραίο σατιρικό κείμενο) γι’ αυτόν που, χωρίς μεγάλη προσπάθεια, τα καταφέρνει. Και ταυτοχρόνως για να εξηγήσω την όποια επιτυχία της. Γιατί η επίμονη άρνηση ακόμα και των πιο προφανών πτυχών της πραγματικότητας δεν είναι, τουλάχιστον για την κόρη του Κωνσταντόπουλου, κουσούρι, αλλά η βάση στην οποία στηρίζεται η πολιτική της καριέρα. Και μπράβο της (κυρίως επειδή τα κατάφερε όλα μόνη της χωρίς να παίζει ρόλο το ποιανού κόρη είναι).
* ως Παναθηναϊκός, με στεναχώρια διαπίστωσα ότι η συντρόφισσα Ζωή δεν αναφέρει ότι ο Νίκος ο Κωνσταντόπουλος υπήρξε και πρόεδρος του Παναθηναϊκού.
ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ 