ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Κάθε ξύπνημα, ένα φωτεινό πρωινό, ανάμεσα από σύννεφα και λάσπες αντιστεκόμαστε/ πόλεμος στη μετριότητα και στις τόσες μικρότητες, τις ευκόλως μαζεμένες, σε ένα μικροσύμπαν/ ασύμβατη σχέση, με την φαγωμένη πραγματικότητα, κράτημα ψηλά/ η αλήθεια είναι ότι κουραζόμαστε, κατά διαστήματα, όμως επιμένουμε να νικάμε την αθλιότητα». Γιάννης Βέλλης

«Αυτός ο μικρός, έστηνε ένα νέο κόσμο, στα φαγωμένα πατημένα χαρτόκουτα/ έψαχνε γύρω, σκέφτονταν γρήγορα, τοποθετούσε ιδέες, άπλωνε όνειρα/ μετά, με ένα πλατύ χαμόγελο, γιόρταζε την αλλαγή, περήφανα κοιτούσε τα έργα του/ θα μεγαλώσω, έλεγε μέσα του, θα έχω τη δύναμη, για κάτι καλύτερο/ έτσι πέρασε ο χρόνος και μεγάλωσε, στους γκρίζους κρόταφους σκάλωσε, κάποιο τσιγάρο/ χτίστης έγινε, ο καλύτερος άνεργος, σε ένα κόσμο που συνέχεια έχτιζε/ μόνο τα βράδια, άπλωνε κάτι παλιά χαρτόκουτα, έτσι από συνήθεια/ για να θυμάται πάλι, τα έργα του, όταν παιδί έστηνε ένα νέο κόσμο.» Γιάννης Βέλλης

«Κρατήσαμε τα σύνορα κλειστά, γεμίσαμε αιχμαλώτους, αδιέξοδα.» Γιάννης Βέλλης

«Σαν πόρνες, γυρίζουν οι φωνές μέσα σου και σε καλούν, για αντάμωμα/ φτηνό το αντίτιμο, ψεύτικα χάδια, χαμόγελα, ανάγκες, παραισθήσεις/ σκέφτεσαι να ξεριζώσεις, ακόμα και να σκοτώσεις, αυτό το σκοτάδι, το περίεργο, το αποπνιχτικό/ να μείνει μόνο το φως, οι εικόνες χαράς, οι μελωδίες ευτυχίας, μα είσαι μόνος.» Γιάννης Βέλλης