ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

ΑΝΑΡΤΗΣΕ: Αγγελική Στεργίου, εδώ στη φωτογραφία με την αείμνηστη μλαννα της Βασω (Βάτσιω)Από την μαρτυρία της μάνας μου, ( δυστυχώς δεν την κατέγραψα), για το κάψιμο του χωριού μας από τους Γερμανούς με τη συνδρομή των μουσουλμανοτσάμηδων της περιοχής, σαν σήμερα, ημέρα του Σταυρού το 1943.

«Ήταν η μέρα του Σταυρού, ημέρα Τρίτη, όπως και φέτος. Μεγάλη γιορτή, γι αυτό οι περισσότεροι χωριανοί είχαν βάλει τα καλά τους και πήγαν εκκλησία.. Η μάνα μου, είχε φύγει αχάραχα για να δουλέψει στα ρύζια, στο Καστρί , βλέπεις είχε 4 ορφανά στόματα να θρέψει..Εμείς τα μικρά είμασταν στην πλατεία (Στο παζάρι) και χαζεύαμε τους πάγκους με τα φρούτα που είχαν στήσει οι μαναβηδες που είχαν έρθει από το Φιλιατι και τα γύρω χωριά για να πουλήσουν..Ξαφνικά ακούστηκαν φωνές, «έρχονται οι Γερμανοί, φυλαχτειτε, φύγετε!!!, οι καμπάνες χτύπαγαν για να μάθει ο κόσμος το κακό που πλησίαζε..Τρέχοντας κατέβηκαν όλοι τα σκαλιά της εκκλησίας, μόνο ο παππάς έμεινε να τελειώσει τη λειτουργία..Δεν θυμάμαι με ποιους φύγαμε, οι θείοι μάλλον μας άρπαξαν κι αφήσαμε όλοι τα σπίτια ανοιχτά κι ανεβαίναμε στα βουνά πάνω από το χωριό, κρυφτηκαμε στα ραδά (γκρεμούς) και στις γράβες..Από κει βλέπαμε το χωριό που λαμπαδιαζε, το’καψαν όλο, δεν άφησαν τίποτα..τη νύχτα ακούσαμε τη μάνα να ουρλιάζει και να μας καλεί, είχε γυρίσει από τα χωράφια και βρήκε στάχτες παντού..Αυτή μας έφερε λίγο νερό ( εγώ είχα σκάσει και σκεφτόμουν ότι δεν πρόλαβα να πάρω ούτε ενα ροδακινο από τους μαναβηδες) . Το πρωί που ξημέρωσε, κατεβήκαμε στο χωριό..στάχτες και αποκαΐδια, τα σπίτια «εφεγγαν» από το ένα παράθυρο στο άλλο.. Δεν μας έμεινε τίποτα, ούτε ένα ρούχο…Σώθηκαν μόνο 2-3 σπιτια, όλα τα άλλα μαυρίλα…Να μη ξανάρθει παιδάκι μου τέτοιο κακό, δεν ξέρω πώς τα καταφέραμε και συνεχίσαμε μετά από αυτό. «

Από αφήγηση της μάνας μου που έζησε το κάψιμο του χωριού μας (Πλαίσιο Θεσπρωτίας), από τους Γερμανούς στις 14 Σεπτεμβρίου 1943, ημέρα του Σταυρού..Κάθε χρόνο τέτοια μέρα οι μνήμες επιστρέφουν…