ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Έτσι ξαφνικά μαθαίνεις βάρβαρα την απώλεια, χάνεσαι ολοκληρωτικά πάνω της/ και τι είναι τελικά αυτή η απώλεια; η δική σου βαθιά κατάσταση/ ένα λουλούδι, ένα δέντρο, ένας φράχτης, όλα είναι στριμωγμένα εκεί μέσα/ βλέπεις να ξεριζώνονται ή να πέφτουν τσακισμένα, από διαβάτη σκονισμένο άνεμο/ που αυθαδιάρικα έρχεται τα τσακίζει και φεύγει βιαστικός, βλάσφημος στην ομορφιά/ μετά μένεις μόνος, διαπιστώνοντας ότι όλα τέλειωσαν και τίποτα δεν υπάρχει/ ούτε το λουλούδι, ούτε το δέντρο, ούτε ο φράχτης, ούτε κάτι άλλο αγαπημένο/ ισοπεδωμένα σαν να μη έζησαν ποτέ, σαν να μη τάχες ποτέ δει ή γεννήσει/ στο μυαλό σου, στην καρδιά σου, στο χρόνο σου, στη ζωή σου/ για να το απλοποιήσουμε, πονάς, σιωπείς, μαθαίνεις να αποφεύγεις τους ανθρώπους, ξεχνιέσαι.» Γιάννης Βέλλης

«Η γενιά των τεράτων, ξεπέρασε -γρήγορα- αυτή των ανθρώπων όπλα φτιάχνονται και πωλούνται, σε καταστάσεις ευκαιρίας.» Γιάννης Βέλλης

«Τώρα πια δεν έχεις να διαλέξεις, απλά προχωράς, σκέφτεσαι και προχωράς, ανήσυχος/ θέλεις να προσέξεις τους γύρω, τα γύρω, μα δεν φτάνει ο χρόνος, απελπισία/ οι λεπτομέρειες νικήσαν πάλι, βιαστικά τα χρόνια το συζητάνε, δεν ακούς; » Γιάννης Βέλλης

«Ξέμεινες, δεν χωρούσες στο τελευταίο ταξίδι, βολεύτηκες στη στεριά/ μετρώντας φώτα, όσα ανάβουν και σβήνουν σε ένα λιμάνι/ όμως η άγκυρα σου, χάθηκε εκεί βαθιά στα πέλαγα, σκουριάζοντας, φωνάζοντας/ δεν έγινες λιμάνι, δεν θέλησες στεριά, αγκάλιασε τα κύματα, πιάσε τη γοργόνα, γράψε ιστορία.» Γιάννης Βέλλης

«Ένα χαμόγελο κάλεσμα ο κόσμος όλος.» Γιάννης Βέλλης

«Παρεκλίνουσα αισιόδοξη στάση, από τα καθιερωμένα διαγραμμένη, αντιστέκεται μόνη/ θα κερδίσει; ίσως ναι, να σταθεί δυνατά απέναντι στις καθημερινές απώλειες/ η προσοχή, ανάξια στάση, όσο κι ο κάθε φτηνός συμβιβασμός στις μέρες μας/ ανακόλουθη η υποταγή, με κάθετι ηρωικό, επαρκώς γενναίο, χρονικά αντιστάσιμο/ δώσαμε τον καλύτερο κόσμο μας, στην μετριότητα και τώρα δικαζόμαστε, περισσότερο για αυτό/ η ποινή δίκαιη, ως κατώτεροι των περιστάσεων, έπρεπε επιτέλους να τιμωρηθούμε/ μήπως κι αλλάξουμε ζωή κι εμφανίσουμε την ανθρωπιά, όχι ως αδυναμία ψυχική, αλλά ως προτεραιότητα.» Γιάννης Βέλλης