ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

Ρωσική – τσαρική, σοβιετική και πουτινική – αυτοκρατορική λογική επεκτατικής πολιτικής με ένοπλη βία – Το σοβιετικό δόγμα Γκρομίκο

    Η πρόσφατη  συνάντηση Τραμπ – Πούτιν στην Αλάσκα (15 Αυγούστου 1925) όχι μόνο δεν έφερε την ειρήνη στην Ουκρανία, αλλά αντίθετα έβγαλε τον Ρώσο πρόεδρο από την απομόνωση των Δυτικών Δημοκρατιών και ενίσχυσε την αντιευρωπαϊκή φιλοπολεμική εξωτερική πολιτική του.  Η αμφίεση μάλιστα του Ρώσου Υπουργού των Εξωτερικών με πουλόβερ, όπου αναγράφονταν τα αρχικά της Σοβιετικής Ένωσης «CCCP», έστειλε σαφές Ρωσικό μήνυμα αυτοκρατορικής λογικής και σήμα κινδύνου για όλες τις δημοκρατικές χώρες της Ευρώπης.

    Σε σχετικές δηλώσεις προσπάθησε να  υποβαθμίσει τους ιμπεριαλιστικούς συμβολισμούς, ότι δεν υπάρχει κανένα μήνυμα για προσπάθεια αναβίωσης της αυτοκρατορικής λογικής του ιστορικού παρελθόντος των Τσάρων και των Σοβιετικών. Ωστόσο, παρά τις διαβεβαιώσεις οι ρωσόφιλοι δημοσιογράφοι ενθουσιάστηκαν με την ενδυμασία του. Η παρουσιάστρια της κρατικής τηλεόρασης, παρουσίασε περήφανα τη φωτογραφία του Λαβρόφ με το πουλόβερ λέγοντας: «Το πουλόβερ ΕΣΣΔ! Το καλύτερο!». Αλλά και η γλώσσα του σώματος  δείχνει χαρά και περηφάνεια και θυμίζει την ελληνική παροιμιακή φράση «θέλει ο καημένος να κρυφτεί μα η χαρά δεν τον αφήνει». Εξάλλου, τα  πραγματικά γεγονότα, όπως η προσάρτηση της Κριμαίας, η στρατιωτική εισβολή στη γειτονική χώρα, οι κατακτημένες «Λαϊκές Δημοκρατίες» του Λουγκάνσκ και του Ντονέσκ αποδεικνύουν σαφέστατα ότι το σημερινό ρωσικό καθεστώς αποτελεί συνέχεια  της «διεθνιστικής» ολοκληρωτικής ιδεολογίας του σταλινικού κολεκτιβισμού (CCCP: ΕΣΣΔ).

Λαβρόφ, όπως ο σοβιετικός Γκομίκο: νιετ σε όλα

    Η Ρωσία προσπαθεί ανεπιτυχώς να αποφύγει την ευθύνη της για την «τραγωδία» της Ουκρανίας και  να την μεταθέσει στη Δύση.  Πριν να ξεκινήσει, πράγμα αμφίβολο, η διαπραγμάτευση, οι ηγέτες του Κρεμλίνου άρχισαν ήδη τις απειλές. Ωστόσο, δεν πρωτοτυπούν. Παλιοί και νέοι διπλωμάτες διαπιστώνουν ότι ακολουθούν ως διαπραγματευτική τακτική το «δόγμα Γκρομίκο», προσαρμοσμένο στις σημερινές συνθήκες: μαξιμαλισμός των διεκδικήσεων και πλήρης άρνηση αποδοχής των προφανών και δικαίων αιτημάτων του αντιπάλου.

    Υπουργός Εξωτερικών της Σοβιετικής Ενωσης επί είκοσι οκτώ (28) χρόνια (1957- 1985), ο Αντρέι Γκρομίκο έμεινε στην Ιστορία ως ο «κύριος Οχι», γιατί μόλις καθόταν στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης το πρώτο πράγμα που εκστόμιζε ήταν «νιετ». Στενός συνεργάτης του συνόψισε αργότερα το δόγμα αυτό ως εξής: «Πρώτα απ’ όλα, απαιτήστε το μέγιστο. Μην ντρέπεστε να υπερβάλετε. Απαιτείστε ακόμη και πράγματα που δεν σας ανήκαν ποτέ. Δεύτερον, θέστε τελεσίγραφα. Απειλήστε με πόλεμο, μη φείδεστε απειλών, και στη συνέχεια προτείνετε διαπραγματεύσεις, προσαρμόζοντάς τες στην κατάσταση. Πάντα θα υπάρχει κάποιος στη Δύση έτοιμος να πέσει στην παγίδα. Τρίτον, μόλις ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις, μην κάνετε πίσω ούτε στο ελάχιστο. Οι συνομιλητές σας θα καταλήξουν να σας δώσουν ένα κλάσμα από αυτό που ζητήσατε. Αλλά ακόμη και τότε, μην υπογράψετε· πιέστε για περισσότερα και θα τα δεχτούν. Οταν έχετε πάρει τα μισά ή τα δύο τρίτα από αυτά που δεν σας ανήκαν, τότε μπορείτε να θεωρείτε τον εαυτό σας διπλωμάτη».

    Οι σημερινές ρωσικές απειλές και οι λοιδορίες σε βάρος του Ζελένσκι ενόψει μιας αβέβαιης ακόμη διμερούς ή τριμερούς διαπραγμάτευσης ακολουθούν πιστά το διαπραγματευτικό «ευαγγέλιο» της Σοβιετίας. Είναι πραγματικά ιλαροτραγικό ότι μετά τη συνάντηση στην Αλάσκα επακολούθησαν  φονικά ρωσικά πλήγματα στο Κίεβο και την Οδησσό και οι Ρώσοι διπλωμάτες δήλωναν εμφατικά και ανερυθρίαστα ότι η Δύση και η Ουκρανία υπονομεύουν τις ειρηνικές διαπραγματεύσεις. Ειδικότερα, ενώ στον Λευκό Οίκο ο Τραμπ και οι Ευρωπαίοι ηγέτες συζητούσαν για μια πιθανή διμερή ή και τριμερή συνάντηση με τον Πούτιν, στην οποία θα διαπραγματευθούν την ειρήνη, η Ρωσία απαντούσε με πυραυλικές επιθέσεις εναντίον ουκρανικών πόλεων και με σκοτωμούς αμάχων. Ταυτόχρονα, εξαπέλυε χυδαίες προσωπικές επιθέσεις εναντίον του Ζελένσκι, γιατί τόλμησε να μην εγκαταλείψει με ελικόπτερο το Κίεβο τις πρώτες ώρες της ρωσικής εισβολής, για να σωθεί, όπως του πρότεινε ο τότε Αμερικανός Πρόεδρος Μπάϊντεν, αλλά έμεινε εκεί για να υπερασπιστεί την πατρίδα του.

Η δημοκρατική Ουκρανία αντιστέκεται στο ρωσικό ολοκληρωτικό καθεστώς

    Η πραγματικότητα σήμερα είναι ότι η δημοκρατική Ουκρανία υπερασπίζεται τα πάτρια εδάφη ενάντια στους εισβολείς Ρώσους, Τσετσένους και Βορειοκορεάτες. Η στρατιωτική ρωσική εισβολή, ο πόλεμος, είναι μια αντιπαράθεση μεταξύ ολοκληρωτισμού και δημοκρατίας.

    Οι πρόσφατες εξελίξεις δεν αφήνουν περιθώρια για σχεδιασμούς διαδικασιών συμφιλίωσης. Στην πραγματικότητα, ακόμη και αν ο πόλεμος σταματήσει, προτεραιότητα θα έχει η περίθαλψη των θυμάτων, η αντιμετώπιση της φτώχειας και της επισιτιστικής κρίσης, η ανοικοδόμηση των ερειπίων, η αποκατάσταση των οικονομικών και κοινωνικών λειτουργιών. Και, βεβαίως, όλα εξαρτώνται από το πώς θα τελειώσει ο πόλεμος και ποιοι θα είναι οι όροι της ειρήνης. Σε επόμενο στάδιο, καμία ειρήνη δεν μπορεί να είναι βιώσιμη, εάν ο πόλεμος δεν σταματήσει στο μυαλό των ανθρώπων, εάν οι ένοχοι εγκλημάτων, όπως για παράδειγμα το ρωσικό παιδομάζωμα, δεν αναλάβουν τις ευθύνες τους και αν δεν αποδοθεί δικαιοσύνη. Η τραυματική μνήμη των θυμάτων θα συνεχίσει να τροφοδοτεί σενάρια εκδίκησης και να στοιχειώνει το παρόν ανακυκλώνοντας τη βία και το μίσος. Είναι βέβαιο ότι δεν μπορεί να τελειώσει πραγματικά ο πόλεμος με ευτελισμένους και υποδουλωμένους τους Ουκρανούς πολίτες. Η πουτινική Ρωσία δεν πρόκειται στο άμεσο μέλλον να αποκτήσει μια «φιλική» γειτονική Ουκρανία.

     Η διπλωματική τακτική που ακολουθεί ο Λαβρόφ με σοβιετική αδιαλλαξία  υπηρετεί τη μεγαλομανία του Βλαντιμίρ Πούτιν να διευρύνει το έδαφος της Ρωσίας. Οι δημοκρατικές χώρες της Ευρώπης με450 εκατ. πολίτες οφείλουν να αντιμετωπίσουν τους μελλοντικούς  κινδύνους όχι  σαν ένα κοπάδι πρόβατα που περιμένει τον λύκο αλλά με  κοινή αμυντική θωράκιση, κοινή οικονομική διακυβέρνηση και κοινή εξωτερική πολιτική. Χρειάζονται κάτι περισσότερο: κοινή παιδεία. Από το νηπιαγωγείο μέχρι πανεπιστήμιο, οι νέοι να μαθαίνουν εκτός από την εθνική και την πανευρωπαϊκή Ιστορία. Ευρωπαϊκή Εκπαίδευση που συνάδει με τις δημοκρατικές αξίες, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα πολιτικά καθήκοντα.