ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

ΑΝΑΡΤΗΣΕ: Theofanis Sotiriou

Όταν έμαθες για τον καρκίνο, μου ζήτησες να φτιάξω ένα Ρέκβιεμ προς τιμήν σου. Αν και δεν ήσουν μουσικός, με στήριξες από τα πρώτα μου χρόνια με αξεπέραστη δύναμη, πολεμώντας ενάντια στο μουσικό κατεστημένο της Ελλάδας ώστε να βρω τον δικό μου δρόμο. Σήμερα, ανήμερα των γενεθλίων σου, εκπληρώνω αυτήν την τελευταία σου επιθυμία και υπόσχομαι να μην σταματήσω να παλεύω ποτέ και να σε κάνω περήφανο. Καλό παράδεισο πατέρα!

Theofanis Sotiriou: «Requiem», Op.16 (in memory of my father)

Μέρος I: «Ο Αγώνας της Ζωής» (“The Struggle of Life”)

Το πρώτο μέρος αφηγείται τη ζωή του. Ο πατέρας μου υπήρξε άνθρωπος γεμάτος αντιθέσεις: δυναμικός και ακατάβλητος, αλλά από την άλλη τρυφερός και βαθιά ευαίσθητος. Στο μέρος αυτό, αυτά τα στοιχεία συνυπάρχουν· μεγαλόπρεπα και επιβλητικά θέματα εναλλάσσονται με λυρικές, γλυκές μελωδίες, σκιαγραφώντας την ψυχή ενός ανθρώπου πλούσιου σε δύναμη και ευαισθησία.

Μέρος II: «Ο Θάνατος» (“The Death”)

Ένα βαρύ, επιβλητικό θέμα ανοίγει το μέρος, σφραγισμένο από τον πένθιμο ήχο μιας καμπάνας. Ακολουθεί ο χείμαρρος των συναισθημάτων — η αγωνία, το χάος, το ράγισμα της καρδιάς. Ένα θρηνητικό μοτίβο ξεδιπλώνεται, σαν ποτάμι ατελείωτων δακρύων. Για λίγο, οι αναμνήσεις αναδύονται μέσα από την επιστροφή του αρχικού θέματος· μα γρήγορα χάνονται και πάλι στη θλίψη, καθώς η πένθιμη μελωδία επιστρέφει για να σφραγίσει το μέρος με σιωπή και πόνο.

Μέρος III: «Νεκρώσιμη Πομπή» (“Funeral March”)

Μεγαλείο και θλίψη συνυφαίνονται στα δύο κύρια θέματα. Εδώ κορυφώνεται ο ανθρώπινος πόνος και το πένθος, ενώ ταυτόχρονα αναδύεται η επισημότητα της στιγμής — ο τελευταίος αποχαιρετισμός, η τελική πράξη του επίγειου δράματος, η μετάβαση στην αιώνια αγκαλιά του Θεού.

Μέρος IV: «Το Τελευταίο Ταξίδι» (“The Last Journey”)

Το τελευταίο μέρος περιγράφει την ανάβαση της ψυχής στον ουρανό. Γραμμένο σε διαφορετικό τόνο από τα προηγούμενα, αποκαλύπτει τη μη εγκόσμια, υπερβατική του φύση. Η φούγκα, με τη μελωδία να περνά από φωνή σε φωνή, θυμίζει διάλογο, εικόνα της κρίσης του ανθρώπου ενώπιον του Θείου. Σταδιακά, η μουσική ανυψώνεται, οδηγώντας σε μια λαμπρή κορύφωση — εικόνα της θείας μεγαλοπρέπειας και της ευσπλαχνικής αποδοχής της μετανοημένης ψυχής στο φως της αιωνιότητας.