ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Έτσι κι αλλιώς ένα καλοκαίρι στα τόσα ήταν, εσύ πέρασες, ερωτεύτηκες, γέλασες, έκλαψες, ξεχάστηκες/ άντε τώρα να μαζέψουμε, λίγη καλή θάλασσα, κάποιο γλυκό ουρανό, ένα ζεστό ήλιο, να ζωντανέψουμε.» Γιάννης Βέλλης

«Οι ρόλοι άλλαξαν, μόνο εσύ ακόμα νιώθεις ίδιος.» Γιάννης Βέλλης

«Μάθαινα να στέκω ευλαβικά, απέναντι στα κύματα/ αυτά που έσπαγαν τις πέτρες, σαν τη ζωή μου/ γέμιζαν άμμο τη στεριά, σαν τα κομμάτια μου/ και ξαναγύρισαν πίσω, σαν την εικόνα σου/ έρχονταν και χάνονταν, ο ίδιος ρυθμός της δημιουργίας/ τίποτα δεν άξιζε σε αυτή την τελετουργία, τις αντιθέσεις/ περισσότερο από την απουσία και την συναίνεση/ για σιωπή, να μη χαθεί το όνειρο που παγιδέψαμε/ σε ανούσιες στάσεις ή κουβέντες, που θίγονται σαν μετριότητα/ από το φως, το αύριο, το σύμπαν, τις αόρατες δυνάμεις/ πάντα ήξερες ότι με τη θάλασσα και τα νησιά, δανειζόμουν/ καλύτερα έκλεβα, φως και γαλάζιο του ορίζοντα/ ό,τι έλειπε τακτικά, από τις ματιές ή τις ζωές μας.» Γιάννης Βέλλης

«Γυρίζαμε, λες και δεν ξέραμε τα μέρη αυτά, ούτε τους ανθρώπους/ μέχρι που κάποιος έκλαψε, ξεχνιούνται ποτέ οι εξορίες;» Γιάννης Βέλλης