ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Σχήματα, σκέψεις, μελωδίες, απλωμένο φως, κόσμος ανάστατος/ έρωτας λάγνος αφήνεται, δίνεται και πλαγιάζει, σαν ζεστή αγκαλιά/ είναι η ζωή μαγεία, μάγος ο μοιρασμένος χρόνος, κάθε στιγμή ανέγγιχτη.» Γιάννης Βέλλης

«Πού είσαι; φωνάζει ο άνεμος, ξαναγύρισε μετά από ένα διάστημα δικαιολογημένης απουσίας και ψάχνεται, παίζει πάλι με τη λεμονιά του, μουρμουρίζει/ θες τα σύννεφα που ξεγελάνε στο τέλος της άνοιξης, θες το καλοκαίρι που έρχεται αβέβαιο, τον φέρανε πίσω, αναστατωμένο/ όλα μπερδεμένα, περισσότερο οι άνθρωποι, βάζουν σε σειρά τα λάθη, τα μετράνε, όμως καμιά διάθεση για διορθώσεις, κρίμα.» Γιάννης Βέλλης

«Μπερδεύονται οι άνθρωποι, τραυματίζονται, στα πιστεύω και τις ανάγκες τους/ κάποτε προδίδονται, κάποτε σκοτώνονται, πάντα έτσι συμβαίνει/ άγρια ημέρα ξημερώνει, διψασμένη για απώλειες, για ζωές.» Γιάννης Βέλλης

«Απέχεις παρασάγγας απ’ τις σκέψεις σου, τέτοια

είναι η ζωή σου, τέτοια κι η ιστορία σου.» Γιάννης Βέλλης

«Άκουγες «κάλπικη λίρα», γελούσες, αυτά δεν γίνονται στη ζωή, μόνο σε έργα, τόσο λάθος, διαψεύτηκες, όπως πολλοί άλλοι, την περιεργάστηκες στο μυαλό σου, ίσως και να την έχασες/ ο χρόνος κι ο τόπος αλλάζει, με πρωταγωνιστές, περισσότερους απ’ ότι φαίνονται στο πανί, να αλλάζουν συνεχώς, να προσαρμόζονται στους ρόλους, να αδικούνται/ σ’ένα έργο ζωής, που έρχεται στα νιάτα, δίνεται στα χρόνια, απλώνεται ή χάνεται, με ήρωες και θεατές να γίνονται ένα, τη μια εγώ την άλλη εσύ/ χαμόγελα, σκέψεις, αγάπες, πίκρες, δράματα, ψυχρότητα, αμηχανία, παραδείγματα κάλπικης λίρας βρίσκουν περάσματα, επανέρχονται.» Γιάννης Βέλλης

«Όλα κινούνται γύρω σου, επιστρέφουν, ασχολούνται, ευελπιστούν για κάτι, μετά χάνονται όπως ήρθαν/ αδιάφορα, εσύ επιμένεις να σκέφτεσαι εκείνη, όπως τότε, όταν έκανες τα πάντα να τη γνωρίσεις/ μετά, αφήνεσαι σε μερικές λέξεις, τους μιλάς όσο κάνουν πως σε ακούνε, ξεχνάς.» Γιάννης Βέλλης

«Έχεις παγιδευτεί, στα πριν και τα μετά, αναρωτιέσαι τι αξίζει και τι χάνεται/ επισκέπτεσαι, τον κήπο των ονείρων σου, όσο χαράζεις τα αδιέξοδα, με αγωνία.» Γιάννης Βέλλης

«Σκοτώνουμε τα συναισθήματα, ντύνουμε τα πρόσωπα με ψεύτικα χαμόγελα, μιλάμε για όλα, μετά ξεχνιόμαστε.» Γιάννης Βέλλης