
Τις σκέψεις μου, έκανα άτια λευκά,
τη φαντασία μου, άμαξα χρυσή,
σε δρόμους μακρινούς περπάτησα,
να βρω πού είναι η λογική.
Διαβαίνουν δίπλα μου τα θέλω μου,
με προσπερνούν ασθμαίνοντας
και προσπαθούν να τερματίσουν!
Μα οι καιροί είναι χαλεποί,
πικροί κι αφιονισμένοι,
από των δυνατών τα «απαιτώ»
«έτσι μ’ αρέσει και τα παίρνω».
Η αγάπη, φιμωμένη από αχρείους,
σωπαίνει και καραδοκεί,
ν’ απαλλαγεί
απ’ τα δεσμά της ομηρίας!
Μου μένει μόνο να προσεύχομαι,
να εκραγεί κάποια στιγμή το δίκιο,
για να τσακίσει τους κακούς
και να μας ελευθερώσει όλους!
Είθε να είναι κοντά η στιγμή!!!
30 – 6 – 2025
Ελένη Κύρκου-Σαφάκα
Σχολιάστε