ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Ένα γκριζάρισμα, στο φως, μια σκοτεινιά, η ψυχή/ στη σειρά στρατιωτάκια, το έργο παίζεται και θέλει συνέχεια, πολλά επεισόδια/ λίγη οργή, ένα κακό χαμόγελο, ειρωνεία της στιγμής/ φρεσκοξυρισμένα μυαλά, στον ήλιο καίγονται/ περιμένοντας μια οδηγία, ένα αντικείμενο, της παρακμής, για προσκύνημα/ θεός το στρατόπεδο κι οι ρόλοι, θεατρινισμός, το γυαλισμένο άρβυλο/ μαυρίζει το μπλουζάκι, σαν έμπλαστρο πλεγμένο τραβάει το δέρμα, απλόχερα/ σε μια παρεξήγηση, όπου φυλετικά, διακρίνεται το αύριο/ σκοτωμένοι, εδώ και ώρα, ζητούν δικαίωση, σε ένα φαύλο κύκλο/ φωτιάς, μαύρου, παράνοιας, όσο με ευλάβεια, δείχνει τα σύμβολα/ πριν χωρίσει το σκοτάδι, από τη νύχτα μας.» Γιάννης Βέλλης

«Δένανε οι ιστορίες, σφικτά, η πόλη μεγάλωνε τις πληγές της, τα σκοτωμένα όνειρα, τις παρατημένες εποχές/ μόνη φωνή που ξεχώριζε, του τρελού, του άστεγου, του χαμένου στις εξελίξεις/ κάπου βαθιά, ξεψυχούσε μια αγωνία για καλύτερο κόσμο, εκεί φώτιζε κι ο ουρανός, άτυχα χρόνια.» Γιάννης Βέλλης

«Είναι η ματιά που ψάχνεται, μα πάλι γυρίζει, σε κάτι ξεχασμένο, παλιό, ασυνόδευτο/ είναι ο χρόνος, που περνά τραυματισμένος πάνω μας, φωνάζοντας, διεκδικώντας/ είναι οι εποχές, που δεν μοιράζονται σωστά και κουράζουν, με τις αλλαγές τους/ είναι που θέλω να σου πω, πως σ’αγαπώ περισσότερο, βαθύτερα τώρα/ μα εσύ ξεγελιέσαι πάλι, με την άνοιξη, βλέπεις παντού λουλούδια, παραδείσους.» Γιάννης Βέλλης