ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Το κράτος- λάφυρο»-  Όλα τα Σχολικά Βιβλία στην πυρά και τα σκουπίδιακάθε χρόνο,  χωρίς Βιβλιοθήκες στα Σχολεία και τους Δήμους με Βιβλιοθηκονόμους-Διαχρονική και διακομματική δημαγωγία και πελατειακή νοοτροπία:

«όλα τα κιλά όλα τα λεφτά»-  

Το Γιώργου Μαστορίδη

     Ο κρατικός οργανισμός ΟΠΕΚΕΠΕ (Οργανισμός Πληρωμών και Ελέγχου Κοινοτικών Ενισχύσεων Προσανατολισμού και Εγγυήσεων) και το ΙΤΥΕ (Ινστιτούτο Τεχνολογίας Υπολογιστών και Εκδόσεων «Διόφαντος» έχουν συγκροτηθεί, για να διαχειρίζονται εθνικά και ευρωπαϊκά κονδύλια υπέρ του δημοσίου συμφέροντος. Ο ΟΠΕΚΕΠΕ εποπτεύεται από το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και  στο ΙΤΥΕ που διαδέχθηκε τον ΟΕΔΒ, για να συνεχίσει να παράγει τα σχολικά βιβλία για όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης από το Δημοτικό έως το Λύκειο, ασκεί εποπτεία το Υπουργείο Παιδείας.

     Πρόσφατα η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία διενεργεί έρευνα για σπάταλη κακοδιαχείριση ευρωπαϊκών κονδυλίων με συνέπεια εκτός των άλλων την Αγροτική Υπανάπτυξη. Από τα σχετικά δημοσιεύματα ξεχώρισα τις  απόψεις  του Κώστα Στούπα «Ο ΟΠΕΚΕΠΕ είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου» (https://www.liberal.gr/k-stoypas/o-opekepe-einai-mono-i-koryfi-toy-pagoboynoy) και του Γιώργου Σκαμπαρδώνη «Ομόσταβλος φανταστικού ποιμνίου».

     Ειδικότερα, ο Στούπας επισημαίνει ότι η εκπαίδευση στην Ελλάδα δεν παράγει γνώση, αλλά ψευδαισθήσεις. Και όταν οι αυταπάτες και οι ψευδαισθήσεις καταρρέουν, το κόστος μεταφέρεται στην κοινωνία και την οικονομία με «πτυχιούχους», οι οποίοι δεν μπορούν να βρουν δουλειά ούτε στον… καθρέφτη: «Η χώρα συγκλονίζεται από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Σάμπως και δεν το ξέραμε ότι τα μαϊμού βοσκοτόπια ταΐζουν ψήφους, κομματάρχες και ρουσφέτια. Το κράτος δεν χρηματοδοτεί την παραγωγή, αλλά την παρακμή – με έντυπα, επιδοτήσεις και drone που χαρτογραφούν τη διαφθορά από ψηλά. Αλλά το μεγαλύτερο σκάνδαλο δεν πετάει πάνω από χωράφια. Στρογγυλοκάθεται μέσα στις αίθουσες των Λυκείων. Εκεί όπου το 90% των μαθητών της Τρίτης Λυκείου παίρνει 18 και 19 στο απολυτήριο και ούτε 12.000 μόρια στις πανελλαδικές».

      Και ο Σκαμπαρδώνης διαπιστώνει σκωπτικά ότι «υπάρχει και μια ένδον, βαθύτερη, μη ομολογημένη επιείκεια στον κόσμο απέναντι στο φαινόμενο του ΟΠΕΚΕΠΕ, και γιατί επιπλέον ο ΟΠΕΚΕΠΕ είναι τρόπος ζωής εν Ελλάδι σε όλους, σχεδόν, τους τομείς, οπότε συμπάσχουμε όλοι, ως ομοαίματοι και ομόσταβλοι των φανταστικών ποιμνίων. Ως γείτονες των επινοημένων βοσκοτοπίων». 

 Αντιαναπτυξιακή και σπάταλη κακοδιαχείριση εθνικών και ευρωπαϊκών κονδυλίων

    Τα νοσηρά φαινόμενα της διαχρονικής και διακομματικής δημαγωγίας και πελατειακής νοοτροπίας αποτυπώνονται στο αγροτικό σύνθημα  «όλα τα κιλά όλα τα λεφτά» και την εκπαιδευτική αντίληψη ότι η επαναχρησιμοποίηση των Σχολικών Βιβλίων, αντί να γίνονται κάθε χρόνο σκουπίδια και αποκαΐδια Σχολεία χωρίς Βιβλιοθήκες με Βιβλιοθηκονόμους,  «καταργεί τη Δωρεάν Παιδεία». Δεν είναι, λοιπόν, μόνο ο ΟΠΕΚΕΠΕ η κορυφή του παγόβουνου αλλά και το ΙΤΥΕ «Διόφαντος». Άραγε, αυτά τα ακρωνύμια δεν είναι απλά ονόματα κρατικών οργανισμών, αλλά είναι το DNA της ελληνικής κακοδιοίκησης και κακοδιαχείρισης, είναι μήπως ο ελληνικός τρόπος ζωής σχεδόν σε όλους τους τομείς;

      Τις απόψεις  αυτές ενισχύει και τεκμηριώνει η μαρτυρία του πρώην Υπουργού Παιδείας Γεράσιμου Αρσένη, ο οποίος γράφει σχετικά στον Πρόλογο του βιβλίου «Σχηματική Σκέψη» (Γιώργος Δαρδανός, Gutenberg 2015): «Οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι ο Έλληνας έχει κακή σχέση με το βιβλίο. Για πολλούς η τελευταία φορά που πήραν στα χέρια τους βιβλίο ήταν ως μαθητές στο Σχολείο. Ζωηρά είναι ακόμα χαραγμένο στη μνήμη το κάψιμο των βιβλίων στην αυλή του σχολείου στο τέλος της σχολικής χρονιάς… Όταν η απομνημόνευση από το σχολικό εγχειρίδιο αποτελεί θεμέλιο λίθο του εκπαιδευτικού συστήματος, η δημιουργία σχολικής βιβλιοθήκης συνιστά περιττή πολυτέλεια, αφού δεν εντάσσεται οργανικά στο πρόγραμμα σπουδών» (σελ. 19).

     Πολίτες και άτολμοι πολιτικοί, κυρίως αξιωματούχοι στρουθοκαμηλίζοντες, εγκλωβισμένοι στον συντεχνιακό και μικροπολιτικό μικρόκοσμο, παραβλέπουν ή και υποθάλπουν την αντίληψη για το «κράτος- λάφυρο» είτε με τη μορφή της πλασματικής επιδότησης είτε με το σχολικό βιβλίο μιας χρήσης χωρίς σχολική βιβλιοθήκη με βιβλιοθηκονόμο στον Δήμο και το Δημόσιο Σχολείο.  το ελληνικό βιβλιοκεντρικό εκπαιδευτικό σύστημα καλλιεργεί και ενθαρρύνει την καταστροφική χρήση και διαχείριση των σχολικών βιβλίων  με αποτελέσματα αφενός το σκίσιμο ή/και κάψιμο δημοσίων αγαθών και αφετέρου  την επιφανειακή μάθηση και το χαμηλό επίπεδο σκέψης. Αντίθετα στα βιβλιοθηκοκεντρικά εκπαιδευτικά συστήματα η Βιβλιοθήκη ως «Ναός της Γνώσης» με Βιβλιοθηκονόμο εν είναι «περιττή πολυτέλεια» αλλά καθίσταται οργανικό στοιχείο του μαθήματος στην τάξη και χώρος έρευνας για ατομικές ή ομαδικές εργασίες· το βιβλίο και η σχολική βιβλιοθήκη αποτελούν ένα ενιαίο οργανικό σύνολο. Σε αυτό το αναβαθμισμένο εκπαιδευτικό σύστημα μάθησης τα Προγράμματα Σπουδών προβλέπουν δύο ώρες την Εβδομάδα τον υποχρεωτικό «εκκλησιασμό» των διδασκόντων και των διδασκομένων στον «Ναό της Γνώσης» όχι μόνο του Σχολείου αλλά και του Δήμου για την πρόσβαση σε πολλαπλές και σύγχρονες πηγές πληροφόρησης.

     Ασφαλώς, τα νοσηρά φαινόμενα πρέπει να διερευνηθούν σε βάθος και να γίνουν οι αναγκαίες αλλαγές σε επίπεδο Διοίκησης Ολικής Ποιότητας, ώστε να πιάνουν τόπο οι ευρωπαϊκοί και οι εθνικοί πόροι. Ειδικά στην Εκπαίδευση, τίποτε δεν μπορεί να αποτελέσει άλλοθι, για να καθυστερήσει μια τόσο αναγκαία μεταρρύθμιση, η Ποιοτική Συνδιαχείριση των Σχολικών Βιβλίων και Βιβλιοθηκών με Βιβλιοθηκονόμους, όπως στις άλλες αναπτυγμένες χώρες.  Η γνώση δεν λαμβάνεται παθητικά, δεν μεταβιβάζεται, ούτε μεταφέρεται από τον δάσκαλο αυθεντία· η γνώση χτίζεται ενεργητικά, ερευνητικά, βιωματικά. Είναι σίγουρο ότι ο εκπαιδευτικός βιβλιοθηκοκεντρισμός θα  αποτελέσει την απαρχή μιας ελληνικής αναγέννησης  με ανάπτυξη στηριγμένη όχι σε επιδοτήσεις, ούτε σε δανεικά, αλλά στο πολυτιμότερο κεφάλαιο: την πνευματική ανάπτυξη παραγωγικών και δημιουργικών ανθρώπων.

     Η Ευρωπαϊκή Ένωση διαθέτει ένα τεράστιο ποσοστό του προϋπολογισμού της, για να στηρίξει τον αγροτικό και τον εκπαιδευτικό τομέα. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία διερευνά τα αγροτικά κοινοτικά κονδύλια σε 24 ευρωπαϊκές χώρες με 2.666 υποθέσεις. Ακόμη και στο Λουξεμβούργο έχει υπό διερεύνηση δεκαοκτώ υποθέσεις.  Είναι, λοιπόν, βέβαιον ότι κάποια στιγμή θα την απασχολήσει  και η αποτελεσματική χρήση των διαθέσιμων πόρων στη Δημόσια Εκπαίδευση για την επίτευξη οικονομικών, παιδαγωγικών και κοινωνικών στόχων με σχέδιο και προοπτική τη Βιώσιμη Ανάπτυξη και την αντιμετώπιση της Κλιματικής Κρίσης.    

    Θα επανέλθω με επιπρόσθετα νομικά, εκπαιδευτικά και πολιτικά επιχειρήματα.