ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

Αδίστακτος ο χρόνος, παίζει με τα μάτια σου, τις σκιές γύρω τους, την καρδιά σου, τις μνήμες σου/ και μετά σε παρατά αβοήθητο, σε μια στράτα ξένη, άγνωστη, να βρεις το δρόμο σου, που πιστεύεις πως έχασες.» Γιάννης Βέλλης

«Μπερδεύτηκαν οι δρόμοι και όλο γυρίζεις, ίσως κάποτε σταθείς/ σε μια ιστορία, αυτό όμως δεν ήτανε ταξίδι, ούτε σου τάξανε Ιθάκη.» Γιάννης Βέλλης

«Ξαναεπιστρέφουν οι σκέψεις, ως Ερινύες και σε τελειώνουν, που είναι η ελευθερία;» Γιάννης Βέλλης

«Ό,τι κι αν γίνει, κρατάς μια σιγουριά, έτσι κι αλλιώς, δεν χάνεις όταν ονειρεύεσαι, καλύτερο κόσμο, απελευθερωμένο/ πατριδογνωσία και γεωμετρία, μαζί, αμφίβολες οι γωνίες, για κρυψώνα/ τα παιχνίδια, θέλουν παιδιά και οι υποχρεώσεις, ασφάλεια/ μαζεύεις εδώ και ώρα, σταθερά, ένα κομμάτι ουρανό, γεμάτο σημειώσεις/ καταστρέφοντας, το τελευταίο μολύβι, που από το πρωί, έξυνες/ σε μια αναζήτηση ή μια ευκαιρία, για περισσότερη, ακόμα και καλύτερη ζωή.» Γιάννης Βέλλης

«Δεν ξέρω γιατί λείπεις, γιατί χάνεσαι, γιατί προσεκτικά σβήνεις και την τελευταία εικόνα σου απ’ τη μνήμη μου/ έξω, όλα συνεχίζουν κανονικά να γελάνε, να μελαγχολούν, να ασπάζονται κάποια ιδεολογία, ή μια δικαιολογία για να αποστατήσουν απ’ την καθημερινότητα/ ο χειμώνας παραμένει, στην ίδια ένταση και απόσταση, τι κι αν υποσχέθηκαν άνοιξη, θέμα χειρισμού είναι; τόσες εποχές αλλοιώθηκαν στα χρόνια/ μια παρένθεση, γράφω το γράμμα, με τόσα λάθη κρυμμένα, αλλά περιμένω απάντηση, σ’ ένα τραγούδι ξένο, ή με το ξέσπασμα κάποιας θάλασσας στη στεριά.» Γιάννης Βέλλης

«Παράξενη η μέρα σήμερα, τρέχει να φωτίσει ό,τι άφησαν ξεχασμένο τα σύννεφα, δεν βρέχει, δεν φυσάει, δεν μιλάει/ κάπου κάπου ξεφεύγει ένα χαμόγελο, όμως μαζεύεται γρήγορα, σαν προστυχιά φαίνεται στην τόση κατήφεια, μα χρειάζεται.» Γιάννης Βέλλης

«Περίεργες οι ζωές των ανθρώπων όταν δεν μοιράζονται, μα πληγώνουν καρδιές.» Γιάννης Βέλλης