ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

Αντώνης Μπέζας

Η κινητοποίηση της Ένωσης Νοσοκομειακών Γιατρών Ηπείρου ήλθε να επιβεβαιώσει τον αγώνα του Συλλόγου Εργαζομένων του Νοσοκομείου Φιλιατών. Είχα δηλώσει ότι θα επανέλθω μετά τις κινητοποιήσεις αυτές – και επανέρχομαι.

Αντί για αυτοκριτική και σεμνότητα, ο Διοικητής του Νοσοκομείου Φιλιατών επέλεξε προσωπικές επιθέσεις με χυδαίο ύφος, σε μια θλιβερή προσπάθεια αποπροσανατολισμού και απόκρυψης των προβλημάτων. Δεν αντέδρασε σαν τεχνοκράτης- δημόσιος λειτουργός, (που είναι ο ρόλος ενός Διοικητή), αλλά ως πολιτικάντης. Φαίνεται, ότι αυτός τελικά δεν γνωρίζει τα όριά του, αλλά βέβαια, τι θα περίμενε κανείς; Με «όποιον δάσκαλο καθίσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις»…

Η εικόνα ενός Νοσοκομείου που έχει απαξιωθεί, δεν είναι δημιούργημα αντιπολίτευσης ή υπερβολής. Είναι η σκληρή πραγματικότητα που περιγράφουν οι εργαζόμενοι. Και δεν την περιγράφουν, για ευνόητους λόγους, ολόκληρη… Μπορεί να έγιναν προσλήψεις- δεν είμαστε στην εποχή των Μνημονίων που απαγορεύονταν προσλήψεις και μετακινήσεις. Μπορεί να αγοράστηκαν νέα μηχανήματα – δεν είμαστε στην εποχή των δημοσιονομικών περιορισμών αλλά του Ταμείου Ανάκαμψης. Όμως, το αποτέλεσμα μετά απ’ όλα αυτά, ποιο είναι;

Όταν οι προκηρύξεις προσωπικού δεν γίνονται με βάση τις ανάγκες αλλά ανάλογα με τα «τηλέφωνα που πέφτουν», όταν γιατροί κάνουν συνεχόμενες εφημερίες και μετά εξαφανίζονται για εβδομάδες, όταν γιατροί παραιτούνται γιατί η κατάσταση είναι «μη βιώσιμη», όταν η Παθολογική που αποτελεί την καρδιά ενός Νοσοκομείου αλλά και τα Χειρουργεία, η Αιμοδοσία, η Μονάδα Τεχνητού Νεφρού, το Μικροβιολογικό και το Ακτινολογικό υπολειτουργούν, όταν νοσηλευτές και γιατροί, ενώ υπάρχουν ανάγκες στο Φιλιάτι, «αποσπώνται» στην Ηγουμενίτσα, όταν νοσηλευτές δεν κάνουν εφημερίες, τότε δεν υπάρχει καμία «βελτίωση». Υπάρχει υποστελέχωση, αποδιοργάνωση και υποβάθμιση, και όλα αυτά, καθώς η Θεσπρωτία δεν έχει σοβαρή πολιτική εκπροσώπηση, μπορεί να οδηγήσουν σε απρόβλεπτες εξελίξεις. Το 2014 έδωσα μάχη για να μην ενοποιηθεί διοικητικά το Νοσοκομείο Φιλιατών με το Χατζηκώστα.

Η περίπτωση του συγκεκριμένου Διοικητή, αποτελεί χαρακτηριστικό σύμπτωμα της «παλιάς Ελλάδας» – όπου ο πολιτικός λειτουργεί σαν μεσάζον και η διοίκηση εκτελεί τις εντολές του. Μιας «παλιάς Ελλάδας» – που διαρρηγνύει συστηματικά τη σχέση των πολιτών με τη συνείδησή τους, καθιστώντας το εκλογικό δικαίωμα μια ανήθικη συναλλαγή. Μιας «παλιάς Ελλάδας» που «ανέκαμψε» τα τελευταία χρόνια στη Θεσπρωτία.

Παραμένει Διοικητής, όχι επειδή πρόσφερε- αλλά επειδή εξυπηρέτησε. Όχι επειδή διοίκησε- αλλά επειδή συμμορφώθηκε. Όχι επειδή διεκδίκησε, παρότι Θεσπρωτός – αλλά επειδή απέκρυψε τις ελλείψεις. Και ο πολιτικός του εντολέας, που χρησιμοποιεί, και τον ίδιο, και γενικά το Νοσοκομείο, (όπως και άλλες υπηρεσίες στο νομό), ως «όχημα» ρουσφετολογικών διευθετήσεων, τον βάζει με περισσή υποκρισία να κατηγορήσει εμένα για μικροπολιτική. Ο κυνισμός τους ξεπερνά κάθε όριο!

Σε κάθε περίπτωση, δεν τελειώσαμε με το Νοσοκομείο. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι να αποκατασταθεί η λειτουργία του.

Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μόνοι μας για τη Θεσπρωτία, γιατί δεν περιμένουμε τους άλλους να μας σώσουν…