ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Ξεχάσαμε τις ψυχές μας, στην Τροία, μαζί με τους Τρώες τσακισμένες, ακόμα προσκυνάνε τους ίδιους θεούς/ που τους πλάνεψαν με τόσα ψέματα, μόνη ελπίδα ο θάνατος κι η λήθη, ας μας το συγχωρέσει ο χρόνος, δεν το θέλαμε/ ούτε η Ελένη, ούτε ο Αχιλλέας, ούτε ο Πάρης, ούτε η Ελλάδα, ούτε κανείς, δεν έπρεπε να μοιραστούν τόση καταστροφή, τόση νύχτα.» Γιάννης Βέλλης

«Έξω ακόμα σφυρίζει παιχνιδιάρικα ο άνεμος, όσο στο μυαλό μου τρέχει η φωνή σου κι ένα χαμόγελο ευτυχίας/ σύννεφα από αυτά που διαβαίνουν σε κρύβουν από τη σκέψη μου, μην το κάνετε! φωνάζω, κρύβετε τη μάνα μου/ ψέμα μου λένε, μεγάλο λάθος να πιστεύεις ότι κρύβεται πίσω μας ή μακριά σου/ μέσα σου είναι, μαζί σου, κανείς δεν σε ξέρει καλύτερα, κομμάτι της ήσουν πάντα.» Γιάννης Βέλλης

«…..θα με κλείσεις κοντά σου, τόσο όσο χρειάζεται να δοθεί ο παράδεισος/ στην ξεχασμένη γη, αυτή που γερνάει δένοντας όλα τα πάθη μας…..» Γιάννης Βέλλης

«Και τα λουλούδια θα ανθίσουν όταν φτάσεις κοντά, λες και γεννήθηκαν για τη δική σου Άνοιξη/ εσύ θα γελάς όπως τότε που σταθήκαμε σε μια πλατεία, περιμένοντας κάποια ματιά/ μετά θα με κλείσεις κοντά σου, τόσο όσο χρειάζεται να δοθεί ο παράδεισος/ στην ξεχασμένη γη, αυτή που γερνάει δένοντας όλα τα πάθη μας.» Γιάννης Βέλλης

«Ακόμα και μια λέξη σου, τώρα θα την έκλεβα, ίσως τη σκληρότερη, να ξέρω με σιγουριά, ότι υπάρχεις/ αστείο, τόσες λέξεις μοιράστηκαν, δόθηκαν, χαρίστηκαν, θα έπρεπε να είχαν κορεστεί, στον καιρό/ κι όμως, κάθε λέξη που προσθέτω, στη σκέψη μου από εσένα, γίνεται ολόκληρος κόσμος, ο δικός σου, ο δικός μου/ μου λείπεις, ας μη λέμε ψέματα, έρχεται καλοκαίρι, μα σαν χειμώνας φαίνεται, συμπτώματα απουσίας.» Γιάννης Βέλλης