Ιστότοπος για τους Φιλιατες και οχι μονο- με νέα και παλιά, ειδήσεις και σχόλια, λαογραφικά και φωτογραφικά θέματα και την εφημεριδα μας ¨τα ΝΕΑ των Φιλιατών¨ σε ηλεκτρονική μορφή
Τα σύννεφα έπαιζαν κρυφτό με τον ήλιο, το πρωί της Κυριακής 7 Ιουνίου, στα ριζά της Πλόκιστας. Κατάμεστη από κόσμο η εκκλησία των Αγίων Πάντων, αφού πέρα από τους ντόπιους και τους ξενιτεμένους είχαν έρθει και 70 άτομα από το ΚΑΠΗ Ηγουμενίτσας. Ναι, ήταν αρκετοί ξενιτεμένοι, ¨έχω πολλά χρόνια να τύχω στο πανηγύρι του χωριού¨ μας εξομολογήθηκε συγκινημένος ο φίλος Παύλος Σούφλας, που δεν χόρταινε να τραβά φωτογραφίες και βίντεο. Σαν τέλειωσε η θεία λειτουργία κόσμος πολύς κατέκλυσε τον όμορφο χώρο της πλατείας με τα πλατάνια και το ποταμάκι δίπλα. Πολλές φορές οι διοργανωτές αναγκάστηκαν να προσθέσουν τραπέζια και καθίσματα- αφού οι πανηγυριστές ξεπέρασαν τους 600.
Μεγάλος ο αγώνας των διοργανωτών και όλα έγιναν τέλεια. Όλο το χωριό άλλος λίγο άλλος πολύ βοήθησε για να ευχαριστηθεί ο κόσμος κι ας αναφερθώ χωρίς να παρεξηγηθώ σε τρείς μπροστάρηδες τον φέρελπι νέο και πρόεδρο του χωριού Δημήτρη Γιώργο Ρούμπη.
Την ψυχή του Συλλόγου αεικίνητη Μαίρη Τσωνη και όλους τους αφανείς στο βάθος…
Τον εκκλησιαστικό Επίτροπο κ. Σούφλας, που είναι εδώ μαζί με την σύζυγο του αγαπητού Ντίνη Αυγέρη η οποία απαθανάτιζε την εκδήλωση.
Και σαν φαγώθηκε το πεντανόστιμο μοσχάρι από το καζάνι του αρχιμάγειρα…
Ξεκίνησε η ορχήστρα… το δημοτικό τμήμα της νέας ¨Ορχήστρας Φιλιατών¨, επιμένει ο ¨κουμπάρος¨ Φόρης Ρούμπης βιρτουόζος κιθαρίστας. Στο κλαρίνο ο Βασίλης Σκεύης- ανερχόμενος αστέρας και πτυχιούχος Φυσικός αλλά και δάσκαλος Κλαρίνου στο Ωδείο Ηγουμενίτσας. Μαζί τους ο Σπύρος Πάντος στο ντέφι αλλά και στο τραγούδι και βέβαια ο Γιώργος Κώτσης … ¨εξαδάκτυλος¨, στα πλήκτρα! Ο Λευτέρης Κωνσταντίνου στο τραγούδι ήταν σαν το παλιό κρασί, που όσο παλιώνει τόσο καλύτερο γίνεται- όπως ομολογούν όσοι τον ακούν! Κι ο χορός ξεκίνησε…με Ευτυχία!
Και πήρε φωτιά με το ράσο…
Και φούντωσε τη φωτιά και το κέφι με το χορό του Σωτήρη Μάλλιου…
Άλλα ο δημιουργός, εκεί γύρω στις 3μμ έριξε νερό κι έσβησε τη φωτιά… Συγχαρητήρια στους συντελεστές αυτού του όμορφου πανηγυριού, Χρόνια πολλά και του χρόνου.
Σας προσκαλούμε στο 4o Διεθνές Φεστιβάλ Χορωδιών Ηγουμενίτσας, σε ένα Φεστιβάλ που από ένα απλό όραμα μετουσιώθηκε και καθιερώθηκε ως θεσμός στα πολιτιστικά δρώμενα του τόπου μας.
28 Ιουνίου 2025 και ώρα 8:15 μ.μ. στο Αρχαίο Θέατρο Γιτάνων. Ένα βράδυ γεμάτο χορωδιακή μουσική σε έναν μοναδικής αξίας και ομορφιάς αρχαιολογικό χώρο.
Σε λίγες μέρες η Θεσπρωτία υποδέχεται εξαιρετικούς χορωδούς, μαέστρους και μουσικούς από διάφορες πόλεις της υπέροχης χώρας μας. Οι Χορωδίες που συμμετέχουν σε αυτή τη μεγάλη γιορτή μουσικής και πολιτισμού θα μας προσφέρουν υψηλού επιπέδου χορωδιακή μουσική κλασικού ρεπερτορίου.
Διοργανωτής: Πολιτιστικός και Κοινωνικός Σύλλογος Ηγουμενίτσας «ΡΕΝΑ ΚΩΤΣΙΟΥ»
Συνδιοργανωτές: Περιφερειακή Ενότητα Θεσπρωτίας, Δήμος Ηγουμενίτσας και Εφορεία Αρχαιοτήτων Θεσπρωτίας.
Η είσοδος είναι δωρεάν για το κοινό. Η είσοδος γίνεται ΜΟΝΟ με αριθμημένη πρόσκληση, που ισχύει για ένα άτομο και είναι απαραίτητη η επίδειξή της κατά την είσοδο στον χώρο της εκδήλωσης. Απαραίτητη η κράτηση στο τηλέφωνο 6973862225. Για την αποφυγή συνωστισμού προσέλευση κοινού στις 8:00 μ.μ.
Στο 4ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορωδιών Ηγουμενίτσας συμμετέχουν οι εξής Χορωδίες:
Πολιτική εργαλειοποίηση τουνεκρού Πολυνείκη με σκοπό τη λαϊκή συσπείρωση
και στήριξη για τη διατήρηση της εξουσίας: «οὔτοι ποθ᾽ ο εχθρός, οὐδ᾽ ὅταν θάνῃ, φίλος»
Η «αιδώς», ο σεβασμός, ως εμπράγματη φιλάνθρωπη, κοινωνική και πολιτική, συμπεριφορά αποτέλεσε πρωταρχικό θέμα στα έργα του Σοφοκλή (496- 406 π.Χ.). Ειδικότερα, στις δύο πρώτες τραγωδίες «Αίας» (περίπου 450 π.Χ.) και «Αντιγόνη» (442 π.Χ.) παρουσιάζει τον σεβασμό του ανθρώπου όχι μόνο προς τους θεούς και τους νόμους αλλά προς τον συνάνθρωπο, ιδιαίτερα προς τον αδύνατο ή τον νεκρό, ο οποίος είναι ανίκανος να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Σε αυτές τις τραγωδίες αναδεικνύεται και εξυμνείται αφενός το πολιτικό ήθος της ανθρωπιάς και του ηθικού μεγαλείου της μεγαλοψυχίας αφετέρου καταδικάζεται η μικροψυχία των πολιτικών ηγετών, του Αγαμέμνονα στον «Αίαντα» και του Κρέοντα στην «Αντιγόνη».
Ο Αυστριακός κλασικός φιλόλογος Άλμπιν Λέσκι στην «Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Λογοτεχνίας» (σελ. 406) τονίζει εμφατικά ότι η φράση της Αντιγόνης, «οὒτοι συνέχθειν, ἀλλά συμφιλεῖν ἔφυν: δεν γεννήθηκα για το κοινό μίσος, αλλά για την κοινή αγάπη και φιλία» («Αντιγόνη» στ.563), είναι η πρώτη φράση της ευρωπαϊκής ανθρωπιάς. Αποτελεί την απάντησή της στην πολιτική βαρβαρότητα, τη δημαγωγία και υποκρισία του Κρέοντα με την απόφασή του να εκδικηθεί και να εκμεταλλευτεί πολιτικά τον νεκρό Πολυνείκη αφήνοντάς τον άκλαυτο και άταφο: «οὔτοι ποθ᾽ ο εχθρός, οὐδ᾽ ὅταν θάνῃ, φίλος» (στ. 522). Με βάση αυτή τη στιχομυθία στους στίχους 562 -563 η σύγκρουση και αντιπαράθεση μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών, Αντιγόνης και Κρέοντα, η ουσιαστική διαφορά των πολιτικών αντιλήψεων είναι πρωτίστως για την ισχύ της πολιτικής ανθρωπιάς ή της βαρβαρότητας και δευτερευόντως για τη δύναμη και την εγκυρότητα του άγραφου ή του γραπτού νόμου.
Ο Κρέων πολιτικά ανασφαλής και εξουσιαστικά καχύποπτος υποπτεύεται ότι οι αντίπαλοί του εξυφαίνουν εναντίον του σχέδιο συνωμοσίας. Με την πίστη του ότι ο εχθρός δεν γίνεται φίλος ούτε και μετά τον θάνατό του μπορεί να θεωρηθεί ως το πολιτικό αρχέτυπο πολιτικής μικροψυχίας, μισαλλοδοξίας και απανθρωπιάς, τοξικής δημαγωγίας με μοναδικό στόχο την εξουσία χωρίς κανένα φραγμό, χωρίς κανένα «ιερό και όσιο»· προσπαθεί να βλάψει και να ατιμάσει τον αντίπαλό του ακόμα και νεκρό. Μικρόψυχος, αλαζόνας και βάρβαρος φτάνει στο ύψιστο σημείο της «Ύβρης», όταν δηλώνει ότι «δεν θα επιτρέψει την ταφή, ακόμα και εάν οι αετοί μεταφέρουν το μίασμα από τα κομμάτια του νεκρού στο θρόνο του Δία». Τα λόγια του Τειρεσία (στ. 1028- 30) επικρίνουν την μικρόψυχη εκδικητικότητα και το τυραννικό ήθος του Κρέοντα: η ισχυρογνωμοσύνη δείχνει βαρβαρότητα. Υποχώρησε στον αποθανόντα και μη τον χτυπάς. Ποια ανδρεία να ξανασκοτώνεις τον νεκρό: «αὐθαδία τοι σκαιότητ᾽ ὀφλισκάνει./ Ἀλλ᾽ εἶκε τῷ θανόντι, μηδ᾽ ὀλωλότα/ κέντει· τίς ἀλκὴ τὸν θανόντ᾽ ἐπικτανεῖν;». Στην σκαιότητα, βαναυσότητα, κτηνωδία, βαρβαρότητα του κρεόντειου τυραννικού ήθους αντιπαραβάλλεται η Αντιγόνη, η «τρυφερή και σοβαρή ηρωίδα» με το ανθρωπιστικό και δημοκρατικό ήθος, δηλαδή τον απέραντο σεβασμό και το ηθικό καθήκον προς τον άνθρωπο και στη ζωή και στο θάνατο. Με τη φιλάνθρωπη συμπεριφορά της Αντιγόνης ο Σοφοκλής καταδικάζει την απανθρωπιά και τη μικρότητα του Κρέοντα ως πολιτικού ηγέτη, όπως στην προγενέστερη τραγωδία «Αίας» αποδοκίμασε την πολιτική εκδικητικότητα του Αγαμέμνονα.
Ανθρωπιά και μεγαλοψυχία του Οδυσσέα στην τραγωδία «Αίας»
Η τραγωδία «Αίας» είναι το παλαιότερο από τα σωζόμενα έργα του Σοφοκλή. Βασίζεται στον μύθο του Αίαντα και εξετάζει θέματα όπως η τιμή, η αλαζονεία, η αυτοκτονία και η ταφή του νεκρού. Παρά το ότι ο Αίας εθεωρείτο ο καλύτερος πολεμιστής μετά τον Αχιλλέα, οι Έλληνες αρχηγοί απονέμουν τα όπλα του όχι σε αυτόν, αλλά στον Οδυσσέα. Ο Αίας, πληγωμένος στην τιμή του, σχεδιάζει να σκοτώσει τους αρχηγούς που τον αδίκησαν. Η θεά Αθηνά, όμως, τον τυφλώνει και τον οδηγεί να επιτεθεί σε κοπάδια ζώων, νομίζοντας ότι σκοτώνει τους Έλληνες αρχηγούς. Όταν συνειδητοποιεί την πράξη του, ντροπιασμένος, αυτοκτονεί. Η τραγωδία στο τελευταίο μέρος αναφέρεται στην επιμονή του Μενελάου και του Αγαμέμνονα να παραμείνει άταφο το σώμα του Αίαντα «στα όρνια και τα σκυλιά». Σε αυτήν την πολιτική ατιμία αντιστάθηκε σθεναρά ο αδελφός του Τεύκρος και εξασφάλισε στον νεκρό μια έντιμη ταφή με τη βοήθεια του Οδυσσέα, ο οποίος αν και ήταν σφοδρός αντίπαλος του Αίαντα, όσο ζούσε, όμως μετά τον θάνατο αντιπάλου επιχειρηματολογεί να του αποδοθούν οι ταφικές τιμές επικαλούμενος τη θνητή μοίρα όλων των ανθρώπων: «βλέπω, πως εμείς άλλο τίποτα δεν είμαστε, όσο ζούμε, παρά μόνο φαντάσματα και ένας ανάερος ίσκιος».
Ο Σοφοκλής τόσο στον «Αίαντα» όσο και στην «Αντιγόνη» εμβαθύνει και αναλύει τον ανθρώπινο ψυχισμό. Η ανθρωπιστική στάση του Οδυσσέα, όπως και της Αντιγόνης, αναδεικνύουν τη διαχρονική αξία του σεβασμού των ζωντανών όχι μόνο απέναντι στους νεκρούς αλλά και στις καθημερινές πολιτικές, οικονομικές και άλλες ανθρώπινες σχέσεις. Αναδεικνύουν γενικότερα τη μεγαλοσύνη αλλά και την αγωνιστική δυσκολία του ανθρωπιστικού και δημοκρατικού πολιτικού ήθους. Οι τραγωδίες διατηρούν την αξία τους πάνω από τον χρόνο, κυρίως γιατί οι πρωταγωνιστές χωρίς υπεράνθρωπες διαστάσεις είναι απλοί κοινοί θνητοί με ανθρώπινους πόθους ελπίδες και προβληματισμούς. Οι διαφωνίες είναι λογικές, ηθικές, πολιτικές.
Στην πολιτική διδασκαλία του Σοφοκλή η αναμέτρηση της ανθρωπιάς με το καταστροφικό κρεόντειο μίσος και την τυραννική εχθροπάθεια αναδεικνύεται επίσης η δυσκολία της επικράτησης του ανθρωπιστικού ιδεώδους της αγάπης, της ανθρώπινης φιλίας και συνεργασίας απένατι στο τοξικό μίσος. Όπως επισημαίνει ο Ρώσος συγγραφέας Άντον Τσέχοφ «η αγάπη, η φιλία και ο θαυμασμός δεν ενώνουν τους ανθρώπους τόσο, όσο το κοινό μίσος για κάτι». Και ο Βρετανός φιλόσοφος Μπέρτραντ Ράσελ προβληματιζόταν «γιατί η προπαγάνδα είναι πολύ πιο επιτυχημένη, όταν υποδαυλίζει το μίσος, παρά όταν προσπαθεί να προκαλέσει φιλικά συναισθήματα»;
Συμπερασματικά, το δίλημμα που προβάλλεται συχνά, Κρέων ή Αντιγόνη, είναι άστοχο και παραπλανητικό με κίνδυνο παρερμηνείας. Ο προβληματισμός του Σοφοκλή για το «ανθρώπινο πρόσωπο» της πολιτικής ηγεσίας είναι διαχρονικός, επομένως και σημερινός. Ατυχώς, το πολιτικό ήθος της μισανθρωπίας του Κρέοντα χωρίς τον στοιχειώδη σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και καθήκοντα χαρακτηρίζει και σήμερα την ηθική και κοινωνική συμπεριφορά ορισμένων πολιτών και πολιτικών, οι οποίοι «στάζουν μίσος και παράγουν μίσος· θρέφονται από το μίσος· αυτός είναι ο λόγος ύπαρξής τους· χωρίς το μίσος δεν υπάρχουν». Στο πλαίσιο, όμως, ενός ακμαίου και πολιτικά ώριμου δημοκρατικού πολιτεύματος, μιας μοναδικής άνθησης παγκοσμίως υλικού και πνευματικού πολιτισμού, τοπραγματικό πολιτικό δίλημμα στους αρχαίους Αθηναίους ήταν: Κρέων σκληρός, εκδικητικός και μισάνθρωπος ή δημοκρατικός «ολύμπιος» Περικλής.
Ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος για την εποχή του Ηράκλειου γράφει: …»Και επειδή η νυν Σερβλία καί παγανία καί η ονομαζομένη Ζαχλούμων χώρα καί Τερβουνία καί η των Καναλιτών υπό την εξουσίαν του βασιλέως Ρωμαίων υπήρχον, εγένοντο δε αι τοιούιαι χώραι έρημαι παρά τών Αβάρων από των εκείσε γαρ Ρωμάνους τους νύν Δελματίαν καί τό Δυρράχιον οίκούντας απήλασαν»… Εδώ περιγράφεται η ερήμωση της Ιλλυρίας μέχρι και του Δυρραχίου και ο εποικισμός υπο των Αβάρων. Ο Λαονικος Χαλκοκονδύλης (1430-1490), γράφει: Ουδόλως φρονώ ότι οί Αλβανοί ύπάρχουσιν Ίλλυρικόν γένος ώς τίνες λέγουσιν … . Καί πράγματι οἰ Ἀλβανοί δέν ἔχουν ὡς ἀποδεικνύεται οὐδεμίαν σχέσιν μέ τούς Ἰλλυριούς. Ὁ Φίλλιπος ἀλλά καί ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος πρίν ξεκινήσουν πρός ἀνατολάς, εἶχαν ἐκστρατεύσει πρός βοράν διά νά εἶναι ἀπαλλαγμένη ἡ Μακεδονία ἀπό τυχόν εἰς βάρος των ἐκστρατείας τῶν βορείων γειτόνων της, ὁπου μεταξύ αὐτῶν ἦσαν καί οἱ Ἰλλυριοί τούς ὁποίους ἐξουδετέρωσαν, καί ἔκτοτε δέν ἀναφέρονται. Απο την Γαλλική εγκυκλοπαίδεια, γραμμένη από επιτροπή Σοφών υπό την εποπτεία του Ιππότη D’ Arteau, μεταφρασμένη κατ΄ επιτομή από τη Γαλλική, το έτος 1862, διαβάζουμε:
ΑΛΒΑΝΙΑ: υπό των νεωτέρων γεωγράφων καλείται μία των επαρχιών της Ευρωπαϊκής Τουρκίας εκτεινομένη παρά το Αδριατικόν και το Ιόνιον πέλαγος και περιλαμβάνουσα δύο διακεκριμένας Επαρχίας των αρχαίων γεωγράφων την Ιλλυρίαν και Ήπειρο Η χώοα αυτή κατά τόν μεταίωνα εκαλείτο Αρβανέσση νύν δε καλείται Αρναούτ μέν υπο των Οθωμανών, Σκίπερη δέ υπό τών εγχωρίων ήτοι των Αλβανών οίτινες και εαυτούς όνομάζουσι σκιπετάρους. Οί κάτοικοι της εκτεταμένης ταύτης επαρχίας διαφέρουσιν από αλλήλων κατά τε την εθνικότητα την γλώσσαν και την θρησκείαν διότι το μέν μεσημβρινόν μέρος της Αλβανίας ήτοι την κυρίως Ήπειρον οικούσιν οί Ηπειρώται, όντες ομόγλωσσοι και Ομόθρησκοι με τους λοιπούς Έλληνας, το δε αρκτικόν ήτοι την Ιλλυρίαν, ήτις και δύναται νά ονομασθεί κυρίως Αλβανία κατοικούσιν οί Αλβανοί ανάμικτοι οντες μετά Σέρβων καϊ Οθωμανών καί Έλλήνων. Εκτός της αλβανικής γλώσσης η οποία διαιρείται εις πολλάς διαλέκτους και ιδιώματα, λαλείται έτι εν τη Αλβανία καί η Ελληνική, η τουρκική κλπ Στις αρχές του 20αι. ο πρωθυπουργός της Σερβίας Πάσιτς δήλωνε περί του Αλβανικού ζητήματος, σε συνέντευξη που έδωσε στην Γαλλική εφημερίδα «Χρόνος»:
«Οι Αλβανοί ουδέποτε είχον ιστορικόν βίον και ουδέποτε υπήρξε Αλβανία με την γεωγραφική έννοιαν ήν δίδουσι σήμερον οι εν Ευρώπη, μάλιστα δε οι προπαγανδισταί. Ανεξαρτήτως απο το ζήτημα περί καταγωγής και γλώσσης των Αλβανών, είναι βέβαιον ότι είτε Ιλλυριοί ήσαν ούτοι αρχαιώθεν είτε μετανάστες εξ Ασίας, πολιτικόν βίον ουδέποτε έσχον». Βεβαίως τα λεγόμενα του Σέρβου πολιτικού και μάλιστα πρωθυπουργού, ο καθένας θα περίμενε να κρύβουν πολιτικές σκοπιμότητες. Ωστόσο σε αυτό που πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή είναι η αναφορά του Πάσιτς στην Ασιατική καταγωγή των Αλβανών. Ὀφείλουν καί πρέπει νά ἐπιστρέψουν εἰς τήν χώραν τῶν προγόνων των.
Συνελήφθη αλλοδαπός για διακίνηση ναρκωτικών στα Ιωάννινα
Βρέθηκαν στο σπίτι του ποσότητες κάνναβης και κοκκαΐνης
Συνελήφθη χθες (23-06-2025) το βράδυ στα Ιωάννινα από αστυνομικούς του Τμήματος Δίωξης Ναρκωτικών της Υποδιεύθυνσης Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Ιωαννίνων αλλοδαπός, που κατηγορείται για κατοχή και διακίνηση ναρκωτικών.
Ειδικότερα, οι αστυνομικοί εντόπισαν τον αλλοδαπό στο πλαίσιο αξιοποίησης πληροφοριών ότι κατέχει και διακινεί ναρκωτικές ουσίες στην πόλη των Ιωαννίνων.
Σε έρευνα που επακολούθησε στο σπίτι του, βρέθηκαν και κατασχέθηκαν:
-1.895,6- γραμμάρια ακατέργαστης κάνναβης, σε -4- συσκευασίες,
-65,7- γραμμάρια κοκαΐνης, σε -2- συσκευασίες,
-3- ηλεκτρονικές ζυγαριές ακριβείας,
πλήθος κενών νάιλον συσκευασιών, κατάλληλες για διαμοιρασμό ναρκωτικών σε δόσεις και
-580- ευρώ.
Ο συλληφθείς θα οδηγηθεί στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Ιωαννίνων.
ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΙΡΑΝΟΦΙΛΗ ΚΑΙ ΧΑΜΑΣΟΦΙΛΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ και τις παραφυάδες της(ψυχοπαθείς ακτιβιστές) που υποστηρίζουν ΑΝΑΦΑΝΔΟΝ τους ημίτρελους Μουλάδες που έχουν εξοντώσει την Ιρανική Αριστερά στέκεται ένας ΥΠΑΡΞΙΑΚΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ που φέρει το όνομα ΤΟΥΡΚΙΑ.
Ο Τούρκος Υπεξ Φιντάν μόλις προχθές μίλησε για ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ όπως την αποκάλεσε μειονότητας στην Θράκη και μάλιστα ανέφερε και για ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΠΛΗΘΥΣΜΟ ΣΤΑ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ
Και που τα είπε όλα αυτά παρακαλώ: Στην διάσκεψη των Ισλαμικών κρατών.Ναι εκεί που συμμετέχουν και οι Μουλάδες του Ιράν σύμμαχοι του Ερντογάν.
Ξέχασε όμως ο Τούρκος Υπεξ να πει πως σε ότι αφορά τα Δωδεκάνησα ο λεγόμενος «Τουρκικός πληθυσμός» είναι μια άπειροελάχιστη μικρή τόσο δα ομάδα άνευ ουσίας
Όπως ακριβώς ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ(που έχει απομείνει με 2.000 άτομα) ΕΠΕΙΔΗ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΠΑΡΑΒΙΑΖΟΝΤΑΣ ΚΑΤΑΦΩΡΑ ΤΗΝ ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΗΣ ΛΩΖΑΝΗΣ ΤΗΝ ΕΞΟΝΤΩΣΕ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΑ(1942-1955-1964-1974)
Ενώ η ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΚΗ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ(έτσι την αναφέρει η συνθήκη της Λωζάνης) ζει κανονικά στην Θράκη έχει ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΑ και ταξιδεύει ανεμπόδιστα στην Ευρώπη χωρίς visa.
Και έρχεται ο θύτης(Τουρκία) να μιλήσει για παραβιάσεις δικαιωμάτων.
Βέβαια την Ελληνική Αριστερά απασχολούν τα δικαιώματα της ΑΙΜΟΣΤΑΓΟΥΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗΣ ΧΑΜΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΗΜΙΤΡΕΛΟΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ ΜΟΥΛΑΔΕΣ ΤΟΥ ΙΡΑΝ που έχουν εξοντώσει τους Ιρανούς Αριστερούς !!!
ΤΙ ΜΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ ΑΥΤΟ?
Το 1919 όταν ο Βενιζέλος έστειλε με ΕΝΤΟΛΗ ΤΩΝ ΣΥΜΜΑΧΩΝ στρατό στην Σμύρνη για να προστατεύσει την Ελληνική πλειοψηφία από την εξόντωση που έκανε ο διαβόητος ΝΟΥΡΕΝΤΙΝ ΠΑΣΑΣ , Ο Ριζοσπάστης, δημοσιογραφικό όργανο του ΣΕΚΕ(μετέπειτα ΚΚΕ) έγραφε για ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ.
Το 1920 ο Ριζοσπάστης άλλαξε ρότα και έγραφε για Ιμπεριαλιστικό πόλεμο της Ελλάδας!!!
ΓΙΑΤΙ ΑΛΛΑΞΕ;
Διότι οι Κεμαλικοί με τους Μπολσεβίκους τα βρήκαν ΕΠΕΠΕΣΑΝ ΩΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΑ ΘΗΡΙΑ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΤΗΣ ΑΡΜΕΝΙΑΣ, την διαμέλισαν παίρνοντας ο καθένας ένα κομμάτι.
Την ίδια ώρα ο Κεμάλ σκότωνε Τούρκους Κομμουνιστές στην Άγκυρα εν γνώση των Μπολσεβίκων ενώ οι Έλληνες κομμουνιστές για μια υποτάχθηκαν στν ντιρεκτίβα που ήρθε από την Κομιντερν αγνοώντας προφανώς την ουσία της ντιρεκτίβας
Σήμερα ζούμε θεατές στο ίδιο έργο της παράνοιας και της ιδεοληψίας.
ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ 