ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Έχεις φτάσει να σέρνεσαι, μετά δυσκολία ξεχωρίζεις το κορμί σου απ’ τη σκέψη σου, στον ίδιο κατήφορο γερμένα περιμένουν/ ούτε το κρύο ούτε η ζέστη σε συγκινούν ή τρομάζουν, όσο εσύ ζεις παράλληλα ή χάνεσαι/ ευκολόπιστος πάντα, έτρωγες φαγητό όπου σου δίνανε, το ξινό άκουγες με χαρά ότι δεν είναι δηλητήριο/ τοξινώθηκες τόσα χρόνια, απ’ την εμπιστοσύνη σου, ακόμα και το χρώμα σου στο γκρίζο χώθηκε, καλύτερα τσαλακώθηκε/ θέλεις να πετάξεις, αλλά δεν βλέπεις φτερά, δεν νιώθεις τίποτα να σου τρώει τις πλάτες/ μέσα στο πλήθος περνάς αόρατος, δεν προκαλείς, δεν μιλάς, δεν ξεχωρίζεις, ακόμα και στον καθρέπτη σου φαίνεσαι ξένος/ για σύνελθε επιτέλους, άλλαξε σακάκι, γραβάτα, πρόσωπο, χρώμα στα μάτια, φωνή, φτερά και φτάσε ψηλά.» Γιάννης Βέλλης

«Γεμίσαμε όλους τους τοίχους

του αδιεξόδου με ιστορίες

τώρα, μαζεύουμε ουρανό.» Γιάννης Βέλλης

«Περιτριγυρισμένος από σκέψεις, όσες επιμένουν να έρχονται και να χάνονται, όπως οι σκιές των δέντρων όταν αγναντεύουν τον ήλιο/ κάθεσαι εδώ και ώρα σιωπηρός, λες και περιμένεις να ανοίξει η πόρτα και να περάσει ένας άλλος κόσμος/ όπου φρουροί και άρχοντες δε θα έχουν αξία, ούτε νόμοι ασύστολα δεμένοι στο άρμα κάποιου αρχηγού/ αισιόδοξος; ίσως βαθιά απογοητευμένος από την τόση στασιμότητα, που συσπάται στα πλαίσια μιας κοινωνικότητας αβέβαιης/ ελπίζοντας σ’ ένα καλύτερο αύριο, βαθιά δομημένο σε κάτι λειτουργικότερο μα περισσότερο δίκαιο.» Γιάννης Βέλλης

«Οι πόλεμοι τελειώσανε, πόσο ψέματα ακούγεται, γράφεται, θυσιάζεται, στις ημέρες μας, για μια ευκαιρία, ή έστω λάθος/ καθημερινά σκοτωνόμαστε, για αλήθειες που πιστέψαμε, για αγάπες προδομένες, για ήρωες που δεν γεννήθηκαν ποτέ/ για κάτι ανθρώπινο, σ’ ένα ψεύτικο κόσμο, δεσμευμένο στην ύπαρξή του, στα συμφέροντά του, στην ιστορία του.» Γιάννης Βέλλης

«Επεξεργάζεσαι τις λέξεις, που πίσω γύρισαν και σε ψάχνουν, ανόητα, λες και χάθηκες/ στην ίδια πόλη, την ίδια στιγμή, με κάποια αγάπη, που σε περίμενε ή σε διεκδικούσε.» Γιάννης Βέλλης