ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Μπερδεμένα χρόνια, μαζεύονται ή απλώνονται, παράξενα μουρμουρίζουν/ αφήνουν ελπίδες, μετά τις πατάνε, αισιόδοξα ξυπνάς, αισιόδοξα κοιμάσαι, χωρίς αποτέλεσμα/ στιγμές αδιάθετες, απλόχερα χαμένες, σε κυνηγάνε, μόνη διέξοδος η φυγή προς τα μπρος ή προς τα πίσω/ χαμένα τα ενδιάμεσα διαστήματα, παρωδία ο διάλογος με τις εποχές, ξέρανε τι πούλησαν, τι έχασαν/ και το αποτέλεσμα, λίγες λέξεις αραδιασμένες σε μια ξεχασμένη ιστορία.» Γιάννης Βέλλης

«Σχεδόν άδειος έδειχνε ο κόσμος από συναισθήματα, κλεμμένα όνειρα τραβούσαν σαν κουρτίνα την κατάθλιψη/ κι οι αμαρτίες αγιότητα αποκτούσαν, τέτοια παγωνιά στην πόλη, τέτοια κενότητα/ τα μάτια δεν γελούσαν πια, τα λόγια σέρνονταν, η αγριότητα σίγουρα έτρωγε κάτι πάλι στα στενά/ και μετά λες δεν καταλαβαίνεις γιατί πρέπει να αλλάξουν, για όλα αυτά που φαίνεται να χάνονται/ είμαστε τα λουλούδια στα σάπια μπαλκόνια κι όμως ζούμε, με μια ματιά του ήλιου, με ένα πέρασμα γαλάζιου ουρανού/ ακόμα και μια ξεχασμένη σταγόνα της βροχής, μας ζωντανεύει τόσο όσο να το φωνάξουμε, είμαστε ζωντανοί.» Γιάννης Βέλλης

«Σχεδόν άδειος έδειχνε ο κόσμος από συναισθήματα, κλεμμένα όνειρα τραβούσαν σαν κουρτίνα την κατάθλιψη/ κι οι αμαρτίες αγιότητα αποκτούσαν, τέτοια παγωνιά στην πόλη, τέτοια κενότητα/ τα μάτια δεν γελούσαν πια, τα λόγια σέρνονταν, η αγριότητα σίγουρα έτρωγε κάτι πάλι στα στενά/ και μετά λες δεν καταλαβαίνεις γιατί πρέπει να αλλάξουν, για όλα αυτά που φαίνεται να χάνονται/ είμαστε τα λουλούδια στα σάπια μπαλκόνια κι όμως ζούμε, με μια ματιά του ήλιου, με ένα πέρασμα γαλάζιου ουρανού/ ακόμα και μια ξεχασμένη σταγόνα της βροχής, μας ζωντανεύει τόσο όσο να το φωνάξουμε, είμαστε ζωντανοί.» Γιάννης Βέλλης