ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Η λεμονιά σήμερα τραβούσε αχόρταγα τον ήλιο, όσο η υγρασία μαζεύονταν σε μια γωνιά/ ο πέτρινος φράκτης ταράζονταν από φωνές, ήταν κι η εποχή τέτοια αναστάτωση/ ένας έρωτας για περισσότερη ζωή, τόσοι πόλεμοι μας σκότωσαν στα χρόνια.» Γιάννης Βέλλης

«Γυρίσαμε, ψάχναμε τις πόρτες των σπιτιών μας, σαν ξένοι, σε άγνωστη χώρα, περασμένη/ που και που, τρώγαμε τις σκέψεις μας, ξεδιψάγαμε με κάποια όνειρα, μα δεν έφτανε/ οι αγάπες, δεν μας γνωρίζανε πια μέσα σε τόσες πληγές, ρούχα φαγωμένα, σε πολέμους, εξορίες/ οι καρδιές μας, είχαν σταθεί τόσες φορές στα αποσπάσματα, για τις ιδέες τους, τις φωνές τους, τις χάσαμε/ μια μάνα φώναξε, παιδί μου! στον Ανέστη, μα έλειπε, τον είχαμε αφήσει σ’ ένα βουνό κι εκείνη δεν το ήξερε.» Γιάννης Βέλλης

«Σαν άγνωστοι γυρίζαμε πια, δεν σε ξέρω, δεν με ξέρεις/ σβήστηκαν τα ονόματα, στολίζουν οι πληγές το τέλος.» Γιάννης Βέλλης

«Τόσες σκέψεις σκορπισμένες, θέλεις να τις δεις, να τις φωνάξεις πάλι, να τις δεχθείς στο ίδιο τραπέζι/ αλλά ο χρόνος, κοινό μυστικό, δεν έχει ενοχές, μόνο προγραμματισμένα, διαβαίνει και χάνεται/ τις τρέχει μαζί του, τις χαλάει, παίζει κάποτε, ίσως και να τις καίει, αν κρατάνε φωτιά.» Γιάννης Βέλλης