ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Οι δρόμοι αλλάξανε, όσο λες πως συνεχίζεις το ίδιο/ πλούσιες οι αυταπάτες που σε τρώνε, αχόρταγες/ οι ελπίδες σκοτώνονται να σε ξεγελάσουν, τόσο πρόστυχες/ ακόμα κι οι αλήθειες, μοιράζονται ψέματα και πουλάνε ουρανό/ τι θέλεις; να σου ξύσω το μυαλό, με παραδείσους;» Γιάννης Βέλλης

«Είναι πόνος, ο θάνατος που σε παίρνει, ζωή, τα συναισθήματα, αντικριστός μένεις, σε μια θυσία, όταν περνάς το κατώφλι, των σκιών/ μα εκείνοι ό,τι κι αν δίνεις, σε αγνοούν, έμαθαν να κρατούν τα σκήπτρα και τις χλαμύδες των βασιλέων/ ανάγωγοι, δεινοί εκφραστές μιας φαυλότητας, πίνουν ξανά, στη δόξα ενός αυτοκράτορα/ βλέπουν με πόθο τη Ρώμη, αγγίζουν με βουλιμία, τον πλούτο, των ντόπιων βασιλέων όσο στεγάζει, αίμα αθώων/ όμως πάντα δίπλα, κρατώ τον φως σου, σκουπίζω τις πληγές, διώχνω τον θάνατο σε απόσταση, δύο οργιές/ μα πάλι έρχεται, να δώσει τέλος, με αίμα γέμισε η πλάση, παπαρούνες φύτρωσαν, μέχρι τον ορίζοντα/ μια άνοιξη η ζωή, ό,τι αντιστέκεται, στην παρακμή, ό,τι γεννάει το αύριο/ κλαίω από χαρά, νικήσαμε κι ας μην έζησε κανείς, δεν χρεωθήκαμε την ήττα.» Γιάννης Βέλλης

«……..κινδυνέψαμε να δεχτούμε τα σύννεφα, ως ουρανό, ασπαστήκαμε τα είδωλα, όσα μας κλέβανε, στιγμές, πολλές στιγμές/ αραχνιάσαμε τα όνειρα σε ένα στενό, ένα περβάζι και τώρα καλοκαιριάτικα, τι τραγωδία, τι ταλαιπωρία, πια ζητάμε μια άνοιξη/ εκτός εποχής, να μας φωτίσει τα χρώματα και τις καρδιές μας……….» Γιάννης Βέλλης