ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Η νύχτα, πλησιάζει την πόρτα σου, μπερδεύει τη σκέψη σου και ψάχνεις/ αλλάζεις εικόνες, προσθέτεις, αφαιρείς, πληγώνεσαι, συνεχίζεις/ θέλεις περισσότερο σκοτάδι, για να κοιτάς το φως, διαφορετικά/ αυτό το λαμπάκι, που παλεύει να καεί στη γωνία, μόνο, ξεχασμένο.» Γιάννης Βέλλης

«…….ο ήλιος, τι αθλιότητα, κρέμονταν εγωιστικά σ’ ένα άρρωστο ουρανό, περιμένοντας, κάποιο κάλεσμα του Απόλλωνα/ ο κόσμος, παρασυρμένος στις δόξες άλλων, πίστευε στη συνέχεια ένδοξων εποχών/ όμως τα χρόνια τελειώνανε, όλα τελειώνανε, κρατώντας ως μόνο ένδοξο, τη σιωπή μας…..» Γιάννης Βέλλης

«Περίεργοι οι δρόμοι των ανθρώπων, αλλάζουν τις αποστάσεις, κοντινοί, μακρινοί, ατελείωτοι/ ορθώνουν το ανάστημά τους, μετά γκρεμίζονται, μοιράζονται με συναισθήματα, χάνονται, όπως ήρθαν.» Γιάννης Βέλλης

«Μπερδεμένα χρόνια, μαζεύονται ή απλώνονται, παράξενα μουρμουρίζουν/ αφήνουν ελπίδες, μετά τις πατάνε, αισιόδοξα ξυπνάς, αισιόδοξα κοιμάσαι, χωρίς αποτέλεσμα/ στιγμές αδιάθετες, απλόχερα χαμένες, σε κυνηγάνε, μόνη διέξοδος η φυγή προς τα μπρος ή προς τα πίσω/ χαμένα τα ενδιάμεσα διαστήματα, παρωδία ο διάλογος με τις εποχές, ξέρανε τι πούλησαν, τι έχασαν/ και το αποτέλεσμα, λίγες λέξεις αραδιασμένες σε μια ξεχασμένη ιστορία.» Γιάννης Βέλλης