ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Θέλεις να γράψεις και εκεί σταματάς, ανασφάλεια; σκέψεις που μαζεύονται να πάρουν θέση; αδιαφορία για τις λέξεις;/ ασυναίσθητα γνέφεις στα σύννεφα, γίνεσαι ένα μαζί τους, για να κρυφτείς απ’ τον κόσμο, η αλήθεια είναι, δεν γυρεύεις απαντήσεις/ τι κι αν πάντα αυτή η λεωφόρος σε μπέρδευε, ακόμα κι η ζωή θέλει τους χρόνους της, για να μη χαθείς, να μη τσακιστείς σ’ ένα στραβοπάτημα.» Γιάννης Βέλλης

«Όλοι συντάχθηκαν εκεί, γιατί πονούσαν με την αδικία/ που απλόχερα απλώνονταν σε όλη την πόλη, σε κάθε γειτονιά/ η δουλειά με την δουλεία χρεώνονταν και ο πλούτος μαζεύονταν/ ένα σύνθημα έφτασε και ξεκίνησαν, κάποια άνοιξη μαγιάτικη/ ο κόσμος άλλαζε, δεν σιωπούσε σε ένα απόσπασμα.» Γιάννης Βέλλης

«Είχαμε σταθεί, ανάμεσα σε χιλιάδες αγάλματα, η ιστορία μας μοιρασμένη, αδικημένη ίσως/ που και που, έσκαγε η φουρτουνιασμένη θάλασσα, στα παιγνίδια του ανέμου/ θέλαμε να ξεχωρίσουμε, τους νεκρούς απ’ τους ζωντανούς, μα όλοι περίεργα στέκονταν όρθιοι, ανοικτοί σε καλέσματα/ ο ήλιος, τι αθλιότητα, κρέμονταν εγωιστικά σ’ ένα άρρωστο ουρανό, περιμένοντας, κάποιο κάλεσμα του Απόλλωνα/ ο κόσμος, παρασυρμένος στις δόξες άλλων, πίστευε στη συνέχεια ένδοξων εποχών/ όμως τα χρόνια τελειώνανε, όλα τελειώνανε, κρατώντας ως μόνο ένδοξο, τη σιωπή μας.» Γιάννης Βέλλης

«Όλα πνιγμένα στην καθημερινότητα, σιωπούν και χάνονται καμιά ανάσταση διαθέσιμη, για τα όνειρά μας, μόνο συνεπή αποσπάσματα, με εντολές και διαθεσιμότητα.» Γιάννης Βέλλης