ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Ανάκατες οι σκέψεις με τα χαρτιά σου, ασταμάτητα τρώγεται ο χρόνος, να μετριάσει τις αδυναμίες/ ανθρώπων, συνηθειών, καταστάσεων, όσο εσύ διψάς για αλήθειες, που δεν έρχονται.» Γιάννης Βέλλης

«Οι αποστάσεις, μια ματιά χρόνος, μια κουρασμένη σκέψη ή αγωνία/ και εσύ εκεί, ο ουρανός μου, όσο κι αν χτυπάς σαν θάλασσα τα βράχια/ οι άνθρωποι, γεννιούνται και χάνονται στα όνειρά τους, το ξέρες;/ καταλαβαίνω, ο ουρανός είναι πάντα ψηλά, οι θάλασσες, οι καταιγίδες, δίπλα μας/ σκιά, περιπλανιέται μόνη, παγιδευμένη, στην αιωνιότητα των αποστάσεων.» Γιάννης Βέλλης

«Κι όμως ο θάνατος, ήταν αναγκαίος, θύμα των συγκυριών, για σωτηρία/ και μια απαλλαγή, του παλιού, που χάλαγε με επικίνδυνες ρωγμές/ όταν όλοι θέλανε να βλέπουν, παλάτια κι αρχοντικά, σε ένα αδιέξοδο/ μόνο μια ανάσταση, θα έσωζε, την αξιοπρέπεια του ανθρώπου/ είχαμε γεμίσει, εδώ και χρόνια με φονιάδες, άδικα σκότωναν τις στιγμές μας, το μέλλον μας/ αναγκαίο ένα τέλος, ένας θάνατος βαθύς και μια ανάσταση πρώτη/ έπρεπε, ήταν το σωστό, να ζήσουμε το μέλλον χωρίς τα λάθη μας.» Γιάννης Βέλλης

«Ανάμεσα σε σιωπές, μοιράζεσαι, όσο το φως, επιμένει να αναλώνεται σε σκόνες/ μαζί κι οι υγρασίες, χειρότερες απ’ τα ανήλιαγα υπόγεια, τόσο βαθιά κρύφτηκε ο ουρανός/ κι εσύ ψάχνεις, ψάχνεις, ρωτάς, δίνεσαι σε ατέλειωτες απαντήσεις/ χωρίς απάντηση αληθινή, σε κανένα ερώτημα, σε καμία ιστορία, τόσο λάθος.» Γιάννης Βέλλης