ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

Το βιβλίο του Γιώργου Κ. Καπρινιώτη με εκατόν εβδομήντα επτά (177) άρθρα δημοσιευμένα στον Θεσπρωτικό Τύπο από 9/4/2009 μέχρι 8/12/19

     Εφέτος συμπληρώθηκαν δεκαπέντε χρόνια αφότου ο τότε πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου πήγε στο Καστελλόριζο στις 23 Απριλίου 2010, για ν’ ανακοινώσει την προσφυγή στο ΔΝΤ και να δηλώσει με αισιοδοξία ότι «ξέρουμε τον δρόμο για την Ιθάκη».  Τελικά αποδείχτηκε πως ούτε εκείνος ήξερε ούτε η ελληνική κοινωνία κατανόησε έγκαιρα την αναγκαιότητα να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά η οικονομική κρίση. Χρειάστηκαν δέκα χρόνια περίπου, όσα δηλαδή έκανε και ο Οδυσσέας, για να επιστρέψει στη δική του Ιθάκη, ώστε το 2019 να υπάρξει κάποια στοιχειώδης ισορροπία.

     Το βιβλίο του Γιώργου Κ. Καπρινιώτη, το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα, τον Φεβρουάριο του 2025, αποτελεί ένα είδος ιστορικής περιγραφής αυτής της δεκαετούς μνημονιακής περιπέτειας. Περιέχει εκατόν εβδομήντα επτά (177) άρθρα, τα οποία έχουν δημοσιευθεί στη ΘΕΣΠΡΩΤΙΚΗ και τη ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ από τον Απρίλιο του 2009 μέχρι τον Δεκέμβριο του 2019. Πραγματικά, πρόκειται για έναν ηράκλειο άθλο συλλογής κειμένων ταξινομημένων με ετήσια χρονολογική σειρά, τα οποία αναφέρονται, τόσο σε τοπικό όσο και σε εθνικό επίπεδο, στα κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά προβλήματα αυτής της ιστορικής περιόδου. Ο αρθρογράφος βλέπει και αφουγκράζεται τον παλμό της κοινωνίας, αναδεικνύει τις παθογένειες και παράλληλα διατυπώνει τεκμηριωμένες προτάσεις.

      Κεντρικοί στόχοι του συγγραφέα η ενημέρωση, ο προβληματισμός και ο αναστοχασμός των αναγνωστών με προοπτική την ατομική και συλλογική αυτογνωσία. Απώτερος σκοπός του η συμμετοχή τους στα κοινά ως ενεργών, ενημερωμένων και υπευθύνων  πολιτών. «Είναι αναγκαίο, πιστεύω, να είμαστε όλοι σκεπτόμενοι πολίτες και να παίρνουμε θέση, με τον τρόπο του ο καθένας, στα διάφορα προβλήματα. Ο ενημερωμένος, ο προβληματισμένος, ο αδέσμευτος και ο σκεπτόμενος πολίτης μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις του τόπου», αναφέρει ο ίδιος στην εισαγωγή του βιβλίου.

     Από το μέγα πλήθος και την ποικιλία των εκπαιδευτικών, κοινωνικών, οικονομικών, συνδικαλιστικών, πολιτικών και άλλων θεμάτων που αναλύονται στο βιβλίο θα επιλέξω τα πολιτικά ζητήματα, κυρίως επειδή είναι συνηθισμένο το φαινόμενο μπροστά στην τρέχουσα πολιτική συγκυρία να ξεθωριάζει η ατομική και συλλογική ιστορική μνήμη. Και ως προς αυτό μεταξύ πολλών άλλων συνίσταται, κατά τη δική μου γνώμη, η μεγαλύτερη σημασία της προσφοράς του Γιώργου Κ. Καπρινιώτη στο συγκεκριμένο βιβλίο: η δυνατότητα συλλογικής και ατομικής  αυτοκριτικής και προοπτικής για τη διαμόρφωση μιας συνειδητής κοινωνίας και πιο προνοητικής πολιτείας.

      Οι τίτλοι των άρθρων κατά χρονολογική σειρά είναι περιεκτικοί και ενδεικτικοί για τη σημασία και την αλληλουχία των γεγονότων, τα οποία σχολιάζονται στο βιβλίο:

 2009: «Κατευθυνόμενες συνειδήσεις (19/5/2009), Ελληνικές εξισώσεις και ανισότητες (18/9/09).

2010: Αγρότες, μπλόκα και δημοκρατία (5/2/2010), Ο λόγος για τα σπρεντ (23/4/2010), Κύριοι πολιτικοί χρεοκοπήσατε (13/5/2010), Κατάληψη. Γιατί; (6/12/2010).

2011: Καθοδηγούμενη κατάληψη μεταναστών  (30 / 1/ 2011), Συναίνεση ασυνεννόητη (31/5/2011), Κίνημα αγανακτισμένων πολιτών (6/6/2011), Εθνική αξιοπρέπεια, δανειστές και εκλογές (28/11/2011),.

2012: Για την Ελλάδα. Τώρα! (2/2/2012), Ευθύνη πολιτών (7/2/2012), Δυσβάστακτο και μη βιώσιμο το χρέος (3/11/2012).

2013: Η Βουλή παιδιαρίζει (23/1/2013).

2014: Τραμπουκισμός στη Σύγκλητο του ΕΚΠΑ (4/11/2014), Θέλουμε την Απλή Αναλογική; (21/11/2014).

2015: Τα μεγάλα ψέματα με τα κοντά ποδάρια (25/8/2015).

2016: Οι συνδικαλιστές των απολαβών (8/4/2016).

2019: Επαναδιαπραγμάτευση της αποτυχίας, Ο δημαγωγός, Αναρχία και αναρχισμός (8/12/2019).

     Ο συγγραφέας αντιλαμβάνεται την πολιτική ως αριστοτελική άσκηση, πνευματική και διανοητική, κυρίως όμως ως άσκηση ευθύνης απέναντι στο δημόσιο συμφέρον. Γι’ αυτό και δεν διστάζει να ασκεί κριτική ειδικά σε εκείνους, οι οποίοι ενώ ευαγγελίζονται πολιτική με κέντρο τον άνθρωπο και το κοινό καλό, στην πράξη δημαγωγούν χαϊδεύοντας κάθε εγωιστικό και συντεχνιακό συμφέρον. Επισημαίνει, για παράδειγμα, ότι αρκετοί «προοδευτικοί» πολίτες και πολιτικοί, επιδιώκοντας κοντόθωρα το πρόσκαιρο συντεχνιακό ή το βραχυχρόνιο μικροκομματικό όφελος, υποστηρίζουν απροκάλυπτα τις καταλήψεις, οι οποίες, ωστόσο, τραυματίζουν βαθιά την ελληνική οικονομία προκαλώντας στην ουσία εμπράγματη κοινωνική ανομία, αδικία και παρακμή.  

      Η κρίση αξιών και θεσμών είναι εξόφθαλμη, όταν οργανωμένες αντιδραστικές μειοψηφίες μετατρέπουν σχολικούς και πανεπιστημιακούς χώρους σε καφενεία και στέκια παραβατικότητας. Η χώρα μας αντιμετώπισε δεινή οικονομική κρίση, γιατί «οι πολιτικοί δεν λειτούργησαν ως προμηθείς, τα κόμματα αγνόησαν την αλήθεια και δεν έκαναν τον κόπο να συνεννοηθούν και να συνεργαστούν, όπως οφείλουν σε δύσκολες καταστάσεις». Αναμφισβήτητα, τα πολιτικά κόμματα πρέπει να αρθρώνουν τον λόγο της αλήθειας με διορατικότητα και πολιτικό θάρρος για τις απαιτούμενες αναπτυξιακές πρωτοβουλίες. Και πρώτο μέλημά τους στην προσπάθεια εμπέδωσης του κοινωνικού κράτους δικαίου είναι η  αντιμετώπιση της σπατάλης και της διαφθοράς, η οποία βεβαίως αρχίζει από την έλλειψη σεβασμού, την αυθαιρεσία και τη δολιοφθορά  της δημόσιας περιουσίας.

     Αξίζει να σημειωθεί ότι πρόσφατα στέλεχος της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, πρώην υπουργός, διατύπωσε σε τηλεοπτική συνέντευξή του την κομματική άποψη ότι «η κατάληψη είναι ανώτατο δικαίωμα». Τόσο βαθιά είναι ριζωμένη αυτή η παρανοϊκή αντίληψη, ώστε ορισμένοι πολίτες και πολιτικοί αφενός δηλώνουν φανατικοί εχθροί της «αστικής δημοκρατίας» και αφετέρου θεωρούν ως υπέρτατο καθήκον (!) τους την κατάληψη, δηλαδή την αυθαίρετη, βραχυχρόνια ή και πολυετή, ιδιοχρησία και απαλλοτρίωση δημοσίων ή/και ιδιωτικών αγαθών. Σε αυτό το ιδεοληπτικό πλαίσιο επιδιώκουν την κομματικοποίηση των πάντων, ακόμα και των πολιτιστικών συλλόγων.

        Ωστόσο, η φτωχοποίηση μιας κοινωνίας  δεν οφείλεται μόνο στους πολιτικούς αλλά είναι και ευθύνη των πολιτών. Με τις επιλογές τους εκλέγονται αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις, είτε είναι άξιοι είτε «ήρωες» καταληψίες και λαϊκιστές. Σε μια κοινοβουλευτική, αντιπροσωπευτική, δημοκρατία, η ατομική και κοινωνική συνείδηση είναι το θεμέλιο του πολιτεύματος, ιδιαίτερα στον ευαίσθητο χώρο της εκπαίδευσης, τη δόμηση, την οδήγηση, την κοινωνική συμπεριφορά, την αποφυγή του εξισωτισμού (κολεκτιβισμού), τη στήριξη του κοινωνικού και όχι του πελατειακού κράτους. Όταν οι πολίτες πολιτεύονται με βάση το ίδιον όφελος, δίχως να εστιάζουν αξιοκρατικά στις γνώσεις, τις ικανότητες και την ηθική των προσώπων, είναι λογικό και επόμενο αυτές οι επιλογές να συντελούν καθοριστικά στη μη επίλυση των προβλημάτων και την αντιμετώπιση των αναγκών της κοινωνίας. Διαιωνίζουν και επιτείνουν τα προβλήματα, ώστε με την πάροδο του χρόνου να τα καθιστούν δυσεπίλυτα.

       Συμπερασματικά, οι σκέψεις και οι προβληματισμοί του Γιώργου Κ. Καπρινιώτη διδάσκουν πολλά για  τη δεκαετή εθνική δοκιμασία, για όσα προηγήθηκαν και αυτά που επακολούθησαν, την απρονοησία και την αμεριμνησία των πολιτών και πολιτικών, την ανεπάρκεια των κυβερνώντων, την ανωριμότητα των κυβερνωμένων· δεν κάνουν καμία παραχώρηση στην κομματική δημαγωγία και τον λαϊκισμό. Ενισχύουν την κριτική σκέψη, την πολιτική μνήμη, την κοινωνική αυτογνωσία· αποδεικνύουν ότι η χώρα μας απαλλαγμένη από τις κομματικές ιδεοληψίες και τους ριζοσπαστικούς δογματισμούς αξίζει την οριστική σύμπλευση με τα προηγμένα κράτη, στα οποία επικρατεί ο  διακομματικός δημοκρατικός διάλογος, ο σεβασμός των αξιών και η εμπράγματη υπεράσπιση των θεσμών.

Τρίτη, 20 Μαΐου 2025