ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Οι απαντήσεις, δεν δόθηκαν ποτέ, ίσως γιατί δεν υπήρχαν, μετά, ήρθε η σιωπή/ εκεί έμεινε, το γκρίζο, σαν ατέλειωτη παρένθεση, για να χωρίζει μόνο.» Γιάννης Βέλλης

«Οι εντυπώσεις χάθηκαν, δεν σχηματίστηκαν ποτέ, σε πραγματικότητα, η αναστάτωση, σταμάτησε σ’ ένα ατύχημα, τόσα γίνονται στις μέρες μας/ οι άνθρωποι αλλάζουν, παρασύρονται, ξεχνάνε, μοιράζονται σε καλούς, κακούς, προσεύχονται και βλαστημούν ταυτόχρονα/ όλοι έχουν απ’ τους δεύτερους, τους κακούς, δεν χωράνε σε μια πλευρά, ατέλειωτοι είναι και προστατευμένοι/ εκτεθειμένοι καθημερινά, σε αξιώματα, καταδικάζουν το μέλλον μας, ίσως και να το σκοτώνουν, πριν φτάσει κοντά μας, ελεύθερο.» Γιάννης Βέλλης

«Ό,τι σκοτώναμε έμοιαζε πρόσκαιρο, αλήθειες, ψέματα, όλα έρχονταν/ για μια θυσία, τόσο εύκολα δίναμε το θάνατο/ κρατώντας ασφαλή, τις συνήθειες μας, τις ενοχές μας/ καθάρματα, οι εικόνες στους καθρέπτες μας, καθάρματα γυρίζουν κι απλώνονται/ αγιότητα έχουν κρατήσει, μόνο τα νεκρά σκεπάσματα, όσα στον έρωτα, δόθηκαν και πληγώθηκαν/ καρτερώντας στο αύριο, μια νέα αγάπη, ένα παράδεισο ευτυχίας, μια ανάσταση.» Γιάννης Βέλλης

«Ξεκίνησε επιτέλους η βροχή, γκριζαρισμένος ο ορίζοντας επιμένει, όσο άνεμος ταξιδεύει αχόρταγα μέσα στις καρδιές μας/ εσύ πάλι χάνεσαι, μόνο η εικόνα σου κρατιέται σκαλωμένη σε κλαδί λεμονιάς μισοτσακισμένο στη ζωή μου/ ξέρεις ο χρόνος σβήνει το τσιγάρο του βασανιστικά στις αναμνήσεις, ανοίγοντας καινούργιες πληγές/ τώρα στο δρόμο θα καλημερίσω το αύριο, εκεί που κρυφοπαίζει με το παρόν/ σε μια αλάνα, απ’ αυτές που αφήσαμε για να βρίσκουμε όταν πονάμε διέξοδο.» Γιάννης Βέλλης