ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Όλοι κάτι κυνηγούσαμε, τα όνειρά μας, τις σιωπές μας/ τις απώλειες και ο πόλεμος δεν ξεχνιόταν, ούτε χάνονταν.» Γιάννης Βέλλης

Οι συμφωνίες ξεκαθαρίστηκαν, ο καθένας κράτησε τον ουρανό του, το δρόμο του, τα χωράφια του/ ποτέ δεν συναντήθηκαν, ποτέ δεν γνωρίστηκαν ξανά, ποτέ δεν αγαπήθηκαν ή τσακώθηκαν/ τα σύνορα, κρατήθηκαν αμόλυντα από παρουσίες κι ανθρωπιά, όλα χάθηκαν.» Γιάννης Βέλλης

«Απομονωμένη φώναζε, όλο και περισσότερο/ όμως η φωνή δεν έβγαινε, βαθιά μέσα παραμόνευε/ είχε βαρεθεί να παραδίνεται, να δίνει και να ξαναδίνει/ χωρίς ποτέ να πάρει κάτι, όχι δεν ήταν λυπημένη/ οργισμένη ήταν, λείπανε οι άνθρωποι από τις εξελίξεις/ φαντάζονταν, έρχονταν άνθρωποι, όλο αγάπη, έστρωναν το τραπέζι μαζί/ πέθαιναν για λίγο έρωτα, όσο χαμόγελα φεύγανε στον ορίζοντα/ μετά στέκονταν σε ένα ξεροπόταμο, το νερό κατέβαινε κρυφά σε μια λακιά και χάνονταν σε πυκνά χόρτα/ ήθελε περισσότερο νερό να πνίξει τον πόνο της, όμως δεν έρχονταν/ καλοκαίριασε άλλωστε για τα καλά, έβραζε ο ήλιος από ικανοποίηση, σε κάποια παραλία/ απρόσεκτη σκάλωσε σ’ ένα αδιέξοδο, δεν χωρούσε να περάσει εύκολα, το πάλεψε, δεν άντεξε γύρισε πίσω/ προσεύχονταν να μη τραυματίσει το όμορφο που απέμενε, διεκδικούσε/ τελικά βαρέθηκε, πάντα βαριόταν ό,τι δεν ξεπερνούσε, ναι, διαπίστωσε, είμαι θλιμμένη όσο νυχτώνει και νύχτωσε.» Γιάννης Βέλλης

«Αδίστακτος ο χρόνος, παίζει με τα μάτια σου, τις σκιές γύρω τους, την καρδιά σου, τις μνήμες σου/ και μετά σε παρατά αβοήθητο, σε μια στράτα ξένη, άγνωστη, να βρεις το δρόμο σου, που πιστεύεις πως έχασες.» Γιάννης Βέλλης