ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Ο χρόνος εκδικητικός, αλλάζει τα οριά μας, μετανάστης το μυαλό, σε άγνωστα γυρίζει μονοπάτια/ οι γλώσσες πλάνες, οι τόποι άλλοι, ο ήλιος σταθερός, προκλητικά σε διαφορετική γωνία/ αλγόριθμος η λύση, οι άνθρωποι επιδιώκουν πάντα, να ζουν καλά, να προστατεύονται/ παγίδα η παραμονή στα ίδια σύνορα, παγίδα και το ταξίδι, ελπίδα ενδώσαμε, κάνε επιτέλους κάτι/ θα γυρίσουμε αύριο, με μια κεντρική προσταγή, όλοι θα πιστέψουν ότι αλλάξαμε πάλι/ αλλαγή, όμως; ναι αλλαγή, τι πραγματικά αστείο, χρονικά ακατάδεκτο το συμπέρασμα.» Γιάννης Βέλλης

«Ήταν τόσο εύθραυστο ότι ερχόταν πριν το πιάσω, γινόταν μικρά κομμάτια, τόσα που δεν άντεχαν στο μέτρημα/ μετά αρκέστηκα να μεγαλώσω, κρατώντας στην άκρη της ψυχής μου ένα παιδί, είχε ξεμάθει πια και βαρεθεί τις αταξίες/ αυτός ο συμβιβασμός με την πραγματικότητα, ένα συμφέρον, να πέφτεις μέσα και να αλλοιώνεσαι πως να το αντέξεις/ κάθισα κοιτώντας τις σταγόνες της βροχής, να φεύγουν αργά αργά από ένα κεραμίδι, σάπιο ξεβαμμένο/ σκέφτηκα, γιατί βιαζόμαστε να δώσουμε το παιδί στα χρόνια, να το γεράσουμε με τους συμβιβασμούς μας/ και η αγάπη πως τη μετράμε τελικά; με πράγματα δοσμένα σε ένα πλούσιο περιτύλιγμα, ασφάλειας και διαβίωσης/ είναι τόσο μπερδεμένα τα ναι και τα όχι, καλύτερα να σιωπούμε, όπως τότε όταν κρυβόμαστε σε ένα δέντρο, μέχρι να μας ανακαλύψουν τα άλλα παιδιά και να χάσουμε.» Γιάννης Βέλλης

«Στα μικρά παράθυρα, τα ασήμαντα στενά, τα υπόγεια, ανάμεσα σε ξεχασμένες υγρασίες, σκόνες/ γεννιούνται τα καλύτερα χαμόγελα, φωνάζουν οι καρδιές, απλώνονται τα λόγια, οι μουσικές/ δίπλα στις σκουριασμένες σκάλες και τα γαρύφαλλα, που επιμένουν να κοιτάνε ψηλά, για περισσότερο ουρανό.» Γιάννης Βέλλης