ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Οι συναντήσεις που χάθηκαν, τα μάτια που δεν θέλουν να βλέπονται, οι λέξεις που δεν φωνάζουν την αγάπη τους/ τα χαμόγελα που δεν δίνονται πια, οι θυσίες που ποτέ δεν έγιναν, τα για πάντα που ξεχάστηκαν/ αυτά με πονάνε, όταν αλλάζουν οι καιροί και τρέχουν τα σύννεφα, μόνα τους, χωρίς αγάπη πια, ανέκφραστα.» Γιάννης Βέλλης

«Παγιδευμένος στα πρέπει, τα γιατί και τα αλλά, μια δυστυχία.» Γιάννης Βέλλης

«Σε περιμένω, ακόμα κι αν επιμένουν όλοι ότι έφυγε για πάντα η άνοιξη κι αν ο χειμώνας τρώει και το τελευταίο σημάδι σου στην καρδιά μου/ σε περιμένω, μη νομίζεις πως ξεχάστηκα με λίγο ήλιο, κάποιες ξεχασμένες παπαρούνες, όχι αυτές δεν είναι η άνοιξη, η άνοιξη είσαι εσύ/ σε περιμένω, έρχεσαι και φεύγεις όποτε θέλεις, αφήνεις ένα απόσπασμα να με σκοτώσει, φέρνεις κι ένα άγγελο να με δώσει πάλι στη ζωή/ σε περιμένω, δεν είναι αστείο, γεννήθηκα για την άνοιξη κι η άνοιξη αλλού ταξιδεύει, πότε με το χρόνο, πότε με τη σκέψη της, το απόσπασμα ξανάρχεται, η ίδια ιστορία.» Γιάννης Βέλλης

«Η πόρτα έκλεινε τρίζοντας στο χτύπημα του ανέμου, οι εποχές άλλαζαν, κάπου κάπου γεννιόταν κι ένας ουρανός/ η παλιά κληματαριά, γαντζωμένη στην σκουριασμένη σκαλωσιά, περίμενε να φουντώσει πάλι/ μόνο ο δρόμος εκείνος έμενε ίδιος, περιμένοντας πάντα, νέους σε αναζήτηση.» Γιάννης Βέλλης

«Πάντα έλειπε εκείνο το παράθυρο στο διαμέρισμα, με τη φτηνή δικαιολογία/ να μη βλέπει στον κοινόχρηστο, που ποτέ δεν είχαμε πραγματικά/ όπως και τον ελεύθερο χώρο της πλατείας, ή της ζωής μας/ ζωής παγιδευμένης, προσεκτικά, σε τετράγωνα οικοδομικά, δρόμους.» Γιάννης Βέλλης