ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Αυτή η σκλαβιά των οριζόντων, ποδοπάτησε, αδιάφορα, όλες τις σκέψεις μας/ λες ουρανό, μα τρέχεις στα γήινα, τα ανθρώπινα, βιαστικά, μόνος ή με το πλήθος/ οι αριθμοί άλλωστε μετράνε, στις καταστάσεις, οι αριθμοί χάνονται, οι αριθμοί πληγώνονται.» Γιάννης Βέλλης

«Κριθείς νέος, για μια Ιθάκη, αποστάτησες, σου ταιριάζουν, λέγανε, θάλασσες και κύματα, ένα ταξίδι, χρόνος/ πριν ξαπλώσεις, λιπόθυμος, απογοητευμένος, σε μια στεριά δική σου ή άλλων/ όπου άμμος, βιαστική θα σε τυλίγει και ένας ήλιος, με εγκαύματα θα σε ξυπνά/ να δεις, θολά, ότι το ταξίδι τελειώνει, σε κάποια Ιθάκη και μένουν, ξύπνιες -πάντα- λεπτομέρειες/ πριν χαθούν, ένδοξα, ηρωικά, σε ένα χαλασμό μνηστήρων, που ελπίζουν, πάραυτα, μη βλέποντας τον Οδυσσέα, τυφλωμένοι, για τα μάτια κάποιας Πηνελόπης.» Γιάννης Βέλλης

«Αυτός ήταν ο δικός μας νεκρός/ που πάντα σκοτώνονταν άδικα, γιατί δεν άρεσε έτσι/ γιατί χάλαγε τον χρόνο των συμφωνιών μας, γιατί διαμαρτύρονταν για την αδικία του κόσμου/ γιατί μας ήθελε μαζί στο μοίρασμα, όχι σκλάβους και αφέντες/ γιατί το απόσπασμα, ήταν μια λύτρωση/ για την όποια ανάσταση των ιδεών μας σε νέα πορεία, πάντα το ξέραμε/ αυτός ήταν ο δικός μας νεκρός.» Γιάννης Βέλλης

«Κι όμως ο θάνατος, ήταν αναγκαίος, θύμα των συγκυριών, για σωτηρία/ και μια απαλλαγή, του παλιού, που χάλαγε με επικίνδυνες ρωγμές/ όταν όλοι θέλανε να βλέπουν, παλάτια κι αρχοντικά, σε ένα αδιέξοδο/ μόνο μια ανάσταση, θα έσωζε, την αξιοπρέπεια του ανθρώπου/ είχαμε γεμίσει, εδώ και χρόνια με φονιάδες, άδικα σκότωναν τις στιγμές μας, το μέλλον μας/ αναγκαίο ένα τέλος, ένας θάνατος βαθύς και μια ανάσταση πρώτη/ έπρεπε, ήταν το σωστό, να ζήσουμε το μέλλον χωρίς τα λάθη μας.» Γιάννης Βέλλης