Archive for Απρίλιος, 2025
Ο ΑΡΗΣ ΦΙΛΙΑΤΩΝ στην ΚΕΡΚΥΡΑ, πριν 70 χρόνια- με τον Θανάση Μπέμπη
Φιλιατιώτικες αναμνήσεις του Πολ Μαντέλου
Ο ΑΡΗΣ Φιλιατών που ιδρύθηκε το 1932 έχει καταγράψει μια λαμπρή ιστορία όλα αυτά τα χρόνια. Λίγοι σήμερα την θυμούνται κι εμείς οι παλιότεροι πρέπει να την γράφουμε όποτε κι όπως μπορούμε, γιατί από την ιστορία μαθαίνομε όπως λένε και οι σοφοί. Ήτανε γύρω στο ’52 που είχε έρθει στο Φιλιάτι ο διεθνής παίκτης του Ολυμπιακού Θανάσης Μπέμπης- ο οποίος καταγότανε από του Τσαμαντά. Ήρθε να δει το σόϊ του- έμεναν πολλοί Τσαμαντιώτες και Μπεμπαίοι τότε στο Φιλιάτι. Ήρθε να δει και τους φίλους του και οπαδους του Ολυμπιακού- από τότε όλοι οι Φιλιατιώτες γίναμε φανατικοί Ολυμπιακοί. Ήταν ένα καλό κι αγαπητό παιδί ο Θανάσης και όλοι οι Φιλιαταίοι τον τιμούσανε και κάνανε τα πάντα να τον ευχαριστήσουνε, με γλέντια, με φαγοπότια που άφησαν εποχή. Τα απογεύματα στο γήπεδο έδινε μαθήματα στον ΑΡΗ. Επίσης έγιναν διάφοροι φιλικοί αγώνες με το Τάγμα Φιλιατών, την Ηγουμενίτσα- κλείστηκε κι ένας αγώνας με την Κέρκυρα.
Ο ΑΡΗΣ είχε μια τρομερή ομάδα τότε από Φιλιαταίους ποδοσφαιριστές Θόδωρο Καραγιάννη, Πέτρο Γούλα, Φίλιππα Καλέση, Άνδρέα Νίνα (Ντρίκο Μαλλί), Κώστα Φιλήμονα, Γιώργο Δογορίτη, Λάζο Δήμο, Νίκο Μακρή, Μιχάλη Σωτηρίου, Τέλη Τσέλα- τερματοφύλακα, Τάκουλα Μητροχρόνη και άλλους που τους ξεχνάω.
Πήγα κι εγώ στον αγώνα με την Κέρκυρα που άφησε ιστορία και γράφω οτι θυμάμαι:
Το Σάββατο το απόγευμα, καμιά σαρανταριά Φιλιατιώτες πήγαμε με την βενζίνα από τη Σαγιάδα στην Κέρκυρα, ο αγώνας είχε κανονιστεί για την Κυριακή. Εμένα με είχε πάρει ο μεγάλος ο αδερφός μου ο Κωσταντής, γιατί ήμουνα 13 χρονών παιδί ακόμα. Με το που κατεβήκαμε στο παλιό λιμάνι γραμμή για το Ξενοδοχείο ¨ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ¨ που το είχε ο Βενέδικτος (Νέτσιος) Φίλιος από το Πλαίσιο- Κώστα λέγανε το παιδί του που δούλευε κι αυτό εκεί. Η γυναίκα του Νέτσιου η κυρά Φρόσω ήταν αδελφή των Αγγελοπουλαίων που είχαν την Ηλεκτρική- Λία, Πέτρου, Βασίλη κλπ. Με το που μπήκαμε στο ξενοδοχείο βουρ για τα δωμάτια για ξάπλα- να μας φύγει κι ζάλη απ’ το κούνημα στο ταξίδι. Κρεβάτια είχε τα πιάσαμε, όποιος δεν πρόλαβε κοιμήθηκε σε ράντζα στους διαδρόμους και στις καρέκλες ακόμα- εμείς με τον αδερφό μου είχαμε βρει. Ήρθε η ώρα για το γήπεδο, όλοι παρόντες. Το γήπεδο ήτανε γεμάτο, είχαν έρθει πολύς κόσμος Κερκυραίοι και βέβαια και πατριώτες από την περιοχή μας που δούλευαν εκεί.
Καλή ομάδα η Κέρκυρα όμως ο ΑΡΗΣ έπαιζε με πάθος. Το παιχνίδι κυλούσε ήσυχα ώσπου κάποιος παίχτης Κερκυραίος έσπρωξε τον Μπέμπη και τον έριξε κάτω. Ο διαιτητής δεν έδωσε φάουλ, συνεχίστε είπε. Άρχισαν οι δικοί μας να διαμαρτύρονται, αντιδρούσαν οι Κερκυραίοι και τότε κάποιος από αυτούς που είχε έρθει από Αθήνα φώναξε ¨ρε αυτοί μας κογιονάρουν έχουν στην ομάδα τον Μπέμπη του Ολυμπιακού¨ και τότε έγινε χαμός. Μπήκαν οι Κερκυραίοι στο γήπεδο για φασαρία, μέσα κι εμείς οι Φιλιατιώτες. Έγινε το σώσε, ξύλο φάγαμε και ξύλο δώσαμε. Τον Φίλιππα τον Ανδρούτσο τον έριξαν κάτω και τελικά τον πήγαν στο Νοσοκομείο. Εμείς αρχίσαμε να τρέχουμε για την παραλία, γιατί μας κυνηγούσαν- ο Καραγιάννης είχε ρίξει γροθιά σε έναν διαιτητή και με το δαχτυλίδι του έσκισε το μάγουλο, Τον θυμάμαι μετά από χρόνια- είχε Μαναβικο σιμά στην Πλακάδα του Άγιου και άμα του έλεγες για το Φιλιάτι σου έδειχνε το σημάδι κι έβριζε Κερκυραίϊκα. Αρέντα φτάσαμε στη βενζίνα και εν τω μεταξύ είχε αρχίσει να νυχτώνει. Ξεκινήσαμε άρον άρον σε μια θάλασσα που είχε σηκώσει και μεγάλα κύματα. Τότε έπαθε βλάβη και το πηδάλιο και μας έριξε το κύμα στα Αλβανικά παράλια. Ρίξαμε άγκυρα και κάθισαν να διορθώσουν το πηδάλιο. Μας είπαν να μην μιλάμε και να μην καπνίσουμε ούτε τσιγάρο, να μην μας καταλάβουν οι Αλβανοί, γιατί θα μας έπαιρναν αιχμάλωτους και τότε κλάφτα Χαράλαμπε. Η βλάβη διορθώθηκε μετά από 4 ώρες και σιγά σιγά τα ξημερώματα φτάσαμε στη Σαγιάδα, χτυπημένοι, ταλαιπωρημένοι και στα κακά μας χάλια. Εκεί μπήκαμε σε ένα τζειμσι στρατιωτικό και φύγαμε για το Φιλιάτι. Αν και πέρασαν τόσα χρόνια και θυμάμαι πως όποτε έρχονταν Κερκυραίοι έπεφτε ξύλο, εκείνο τον αγώνα θα τον θυμάμαι σε όλη μου την ζωή λες και ήταν χτες, τέτοιον επεισοδιακό αγώνα δεν έχω ξαναδεί.
Στην πρώτη φωτογραφία είναι από τον αγώνα στην Κέρκυρα- προτελευταίος ο Θανάσης ο Μπέμπης Στην άλλη φωτογραφία είναι από την παρέα του Θανάση Μπέμπη στο Φιλιάτι, από αριστερά: ο πρώτος ίσως είναι ο Λευτέρης Μαντζάρας, μπροστά του τον μικρό δεν τον γνωρίζω, μετά στην πρώτη σειρά: Βασίλης Τσότσης, Γιάννης Μάνος, Πίπης Καραμπίνας ή ο Γκόγκος;, Θόδωρος Καραγιάννης, Μιχάλης Σωτηρίου, Χρυσόστομος Ζούλας, Φάνης Σωτηρίου, Θανάση Μπέμπης, Βύρων Μεμμος, Τάσιο Σιάτας, και Πέτρο Γούλας. Τους άλλους από πίσω δεν τους γνώρισα.
Δημοκρατική παιδεία χωρίς κομματική δημαγωγία
Δικαιώματα και καθήκοντα – Συνεργασίακαι αλληλεγγύη: «Δεν μπορείς να δώσεις τα χέριαμε σφιγμένη γροθιά» (Ίντιρα Γκάντι)
του Γιώργου Μαστορίδη
Ο δημοκρατικός λόγος και ο πολιτικός διάλογος χαρακτηρίζουντις συμπεριφορές και πρακτικές τόσο των προσώπων και όσο και των κομμάτων ως θεσμικών πυλώνων του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος·διότι ηκοινοβουλευτική δημοκρατία δεν είναι μόνο ένα είδος πολιτεύματος αλλά και μια αγωνιστική συμπεριφορά, ατομική και συλλογική, η οποία με καθημερινές πολιτικές πρακτικές διαμορφώνει χαρακτήρες και συνειδήσεις.Ο δημοκρατισμός είναι κοινωνική και πολιτική νοοτροπία με καθήκοντα καιδικαιώματα,αξιακές αρχές και πεποιθήσεις.
Ηδημοκρατική ιδεολογία του κοινοβουλευτισμού βρίσκεται διαρκώς σε διάλογο ή/και σύγκρουση με ό,τι απαξιώνει ή αποδομεί,αμφισβητεί ή αποσταθεροποιεί τιςαδιαπραγμάτευτες αξίες των νόμων και των δημοκρατικώνθεσμών.Αναμφίβολα, ηαπόλυτη ομοφωνία σκοτώνει τη δημοκρατία, ενώαντίθετα η πολυφωνία, ο πλουραλισμός ιδεών και απόψεων, η δημιουργική και εποικοδομητική διαφωνία ανανεώνουν, δυναμώνουν και αναζωογονούντις δημοκρατικές αξίες.
Ωστόσο, η δημοκρατίαέχει όρια, δεν είναι «ξέφραγο αμπέλι». Οι πολίτες και τα πολιτικά κόμματα μπορούν να πολιτεύονται, να αγωνίζονται, να διεκδικούν, μέσα στα όρια μιας έννομης τάξης,δηλαδή στα όρια του δημοκρατικού Κράτους δικαίου και της Δικαιοσύνης. Είναι λοιπόν δίκαιο και νόμιμο να αμφισβητείται το «αστικό κράτος και η δικαιοσύνη», όπως τονίζουν και διατυμπανίζουν δημαγωγικά ορισμένα κομματικά στελέχη,με επίκεντρο μάλιστα το διχαστικό και παραπλανητικό σύνθημα «τα κέρδη τους ή οι ζωές μας»;Είναι θεμιτό παιδαγωγικά και δημοκρατικά τα κόμματα να συμπεριφέρονται στους πολίτες ως «νηπιαγωγοί» με προπαγάνδα, η οποία ξεκινά από τα Νηπιαγωγεία και μπορεί να φέρει τα «κάτω πάνω»;
1.Δημοκρατική παιδεία συνεργασίας για κοινωνική ευημερία
Στο επίκεντρο της κοινωνικής πολιτικής που ασκούσε στην Ινδία επί δεκαετίες η Ίντιρα Γκάντι (1917- 1984)ήταν η απλή διαπίστωση συνεργατικής αντίληψης και πολιτικής νοοτροπίας ότι «Δεν μπορείς να δώσεις τα χέρια με σφιγμένη γροθιά».-Το 1999 σε δημοσκόπηση του BBC ψηφίστηκε ως η σημαντικότερη γυναίκα της τελευταίας χιλιετηρίδας.- Η κομματική παιδεία αντιδημοκρατικής Κοινωνικής και Πολιτική Αγωγής και μάλιστα στα νήπια είναι ηθικά, παιδαγωγικά και πολιτικά ανεπίτρεπτη.Αναδεικνύει αντισυνεργατική και αντιδημοκρατική λογική σκέψης και δράσης με προοπτική να προωθήσει την ευρύτερη υιοθέτησή της από την κοινωνία αποβλέποντας ιδεολογικά στηναντισυστημική ριζοσπαστική κομματικοποίηση.
Η κομματική παιδεία με την έλλειψη σεβασμού σε βασικές ηθικές αξίες και με τη νοοτροπία πολιτικού αρνητισμούαποβλέπει στηνπνευματική ανοξία, την διανοητική ακρισία, την κοινωνική αναταραχή, την οικονομική δυσπραγία και δυστυχία. Ο κομματικός λαϊκισμός και οι «κηραλοιφές» της δημαγωγίας, ειδικά σε περιόδους οικονομικών και γεωπολιτικών κρίσεων,αποτελούν σοβαρά εμπόδιαστην κοινωνική συνοχή και την κοινοβουλευτική δημοκρατία. Αντίθετα, η συνεργατική παιδεία δημοκρατικού λόγου και πολιτικούδιαλόγου χωρίς την δημαγωγία με διλημματική συνθηματολογίανηπιακής πολιτικής σκέψηςπροτρέπουν τους πολίτες να «δίνουν τα χέρια» για την κοινωνική αλληλεγγύη καιτην ευημερία.
2.Δημαγωγία με διλημματική συνθηματολογία
Ηρυθμική κραυγή του συνθήματος σε συλλαλητήριο από γονείς, δασκάλους και νήπια, όχι μόνοτων Νηπιαγωγείων, «εσείς μιλάτε για κέρδη και ζημιές, εμείς μιλάμε για ανθρώπινες ζωές»,είναι κομματικό γεγονός απόλυτα κατακριτέο και απαράδεκτο, έξω από κάθε πολιτική λογική, ηθική και παιδαγωγική· δικαίως προκάλεσε αποδοκιμασίες και κοινωνική κατακραυγήγια τη σκόπιμη και προπαγανδιστική σύγχυση των εννοιών του «κέρδους» και της «ζωής».
Πραγματικά,«το κέρδος» είναι οικονομική έννοια και «η ζωή» είναι έννοιαβιολογική και ηθικά υπαρξιακή. Ο πραγματικός ορισμός του περιεχομένου των εννοιών αυτών, τί είναι το κέρδος και ως προς τί διαφέρει από την ανθρώπινη ζωή, αφενός προϋποθέτει πνευματική ωριμότητα και αφετέρου αποκλείει οποιαδήποτε παραπλανητική σκοπιμότητα. Η πολιτική ιδεολογία ότι δήθεν το κέρδος σκοτώνει, ότι αφαιρεί ανθρώπινες ζωές, είναι όχι μόνο παράλογη καιαντιοικονομική, αλλά και ψευδοανθρωπιστική· ουσιαστικά είναι απάνθρωπη γιατί χωρίς την επιδίωξη ηθικών και υλικών στόχων δεν νοείται ηπροοδευτική βελτίωση της ανθρώπινης ζωής.
Τα πολιτικά κόμματα είναι θεσμός της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Στις περιπτώσεις που ορισμένα παρασύρουν μικρότερα ή μεγαλύτερα παιδάκιατων δημοσίων σχολείων να κραυγάζουν διχαστικά συνθήματα με καθοδηγητές κάποιους κομματικούς εγκάθετους γονείς και δασκάλουςπρέπει να εγκαλούνται για πολιτική εξαπάτηση και δημοκρατική ασυνειδησία.
3.Δημοκρατική ευσυνειδησία και καθήκον αλήθειας
Ο αντισυστημικός μικροκομματικός ριζοσπαστισμός δεν έχει την συναίσθηση της Δημοκρατικής, της Συνταγματικής Ευθύνης. Οι δημοκρατικοί πολίτες και πολιτικοί οφείλουν «να υπακούν στο Σύνταγμα και τους νόμους και να εκπληρώνουν ευσυνείδητα τα καθήκοντά τους», να εκθέτουν τα πραγματικά γεγονότα με πληρότητα και σύμφωνα με την αλήθεια, αποφεύγοντας διφορούμενες και ασαφείς εκφράσεις ή διχαστικά διλήμματα του τύπου «όπλα ή βούτυρο», «ή εμείς ή αυτοί».
Ειδικότερα,η παραπλάνηση των πολιτών και ιδιαίτερα των μικρών παιδιών, η εργαλειοποίηση ενός δυστυχήματος, η απαξίωση της θεσμικής Δικαιοσύνης,αποτελούν ενσυνείδητη επιλογή αφενός για την εξυπηρέτηση μικροκομματικών επιδιώξεων και αφετέρου την ουσιαστική υπονόμευση της δημοκρατικής έννομης τάξης και της «Ευρωπαϊκής Κανονικότητας»του κοινωνικού συμφέροντος.Η παράβαση του πολιτικού καθήκοντος για την επικράτηση της αλήθειας και η ριζοσπαστική υιοθέτηση του ψεύδους στην προσπάθεια για την «ανατροπή του συστήματος» είναι σαφέστατα δείγματα ιδεολογικήςαναξιοπιστίας και μάλιστα διαχρονικής.Στην πολιτική Ιστορία η δημοκρατία και η δημαγωγία θεωρούνται ως δίδυμες πολιτικές αδελφές· η δημαγωγία είναι συνυφασμένη με το κομματικό ψεύδος και η δημοκρατία συνυφαίνεται με την αλήθεια.
Δημοκρατική αξιοπιστία και ευσυνειδησία των πολιτών και πολιτικών σημαίνει αφοσίωση στην εκτέλεση των υποχρεώσεων απέναντι στο κοινωνικό σύνολο. Και πρώτιστο καθήκον είναι ο σεβασμός στην πολιτική αλήθεια.
Συμπερασματικά, η κομματική αντιδημοκρατική παιδεία και η δημαγωγική εκμετάλλευση της δυστυχίας δεν αποβλέπουνστη διεύρυνση των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων αλλά στην πολιτική χειραγώγηση και προπαγάνδα για μικροκομματικά οφέλη.Το τίμημα της ελευθερίας και της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας είναι η διαρκής εγρήγορση με πολιτική νουνέχεια και ευσυνειδησία, σοβαρότητα και φιλαλήθη αντικειμενικότητα. Πέρα και πάνω από την ιδεολογική αντιπαράθεση, τα ζητούμενα τουδημοκρατικούλόγου και του πολιτικούδιαλόγου είναι να ενισχυθεί ηθεσμική δικαιοσύνηκαι να διαφυλαχθείη κοινωνική ειρήνη.
Δασμοί – σοκ : Ο εμπορικός πόλεμος τροφοδοτεί και οξύνει τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς
Γράφει ο Παύλος Λ. Αλεξίου
Η τέτοιας έκτασης επιβολή δασμών ισοδυναμεί με την κήρυξη ενός εμπορικού πολέμου των ΗΠΑ ενάντια στις «15 βρόμικες χώρες», οι οποίες αντιπροσωπεύουν μεγάλο μέρος των αμερικανικών εισαγωγών, στους βασικούς -κύρια- οικονομικούς ανταγωνιστές τους και πρωταρχικά ενάντια στην Κίνα, που απειλεί την πρωτοκαθεδρία τους.Αποτελεί αντίδραση της αμερικάνικης ηγεσίας στη μεταβολή των συσχετισμών στην παγκόσμια καπιταλιστική αγορά, που έχει συντελεστεί κάτω από την επίδραση του νόμου της ανισόμετρης ανάπτυξης των κεφαλαιοκρατικών χωρών την περίοδο του ιμπεριαλισμού.
Ο σύμβουλος εμπορίου του Τραμπ, Ρ. Λάϊτθιζερ, υπήρξε ωμός και σαφής: «…πώς θα διεξαγάγουμε έναν πόλεμο, αν ποτέ κληθούμε να διεξαγάγουμε έναν πόλεμο με την Κίνα, όταν εκείνη είναι στη σημερινή κατάσταση τέσσερις φορές πιο ικανή να μπορεί να παράγει όσα χρειάζονται για έναν πόλεμο; (…) Η Κίνα κατά τη γνώμη μου αποτελεί υπαρξιακή απειλή για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι ένας πολύ, πολύ ικανός αντίπαλος».
Οι υπερασπιστές -κάποτε- του «ελευθέρου κόσμου» και υμνητές του «ελεύθερου εμπορίου» και της παγκοσμιοποίησης, ανατρέπουν το παγκόσμιο εμπορικό καθεστώς των τελευταίων 50 ετών.
Η επιβολή δασμών στα διάφορα εισαγόμενα εμπορεύματα είναι μια πολιτική προστατευτισμού της εγχώριας παραγωγής, που θέλει ταυτόχρονα να συμβάλλει στην αύξηση των εσόδων του κράτους, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την κάλυψη των τεράστιων κρατικών και εμπορικών ελλειμμάτων. Εκτιμήσεις αναφέρουν πως οι δασμοί των ΗΠΑ στην Κίνα, στο Μεξικό και στον Καναδά μπορούν να μεταφραστούν αθροιστικά την επόμενη δεκαετία στο ποσό του 1,1 τρισ. δολαρίων, ενώ μόνον για το 2025 υπολογίζεται να ενισχύσουν τα κρατικά ταμεία με 110 δισ. Δολάρια. Βέβαια δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα γίνουν -με αυτούς τους δασμούς- οι εισαγωγές αυτές και συνεπώς είναι αβέβαιη και η είσπραξη των ποσών αυτών από τις ΗΠΑ. Στην ουσία της όμως, η πολιτική αυτή δεν αποτελεί έκφραση ευρωστίας της αμερικάνικης οικονομίας, αλλά συνιστά ανοικτή ομολογία της εξασθένησής της και δημιουργεί αλυσιδωτά, μια σειρά άλλα προβλήματα.
Το κόστος των δασμών αυτών μπορεί να οδηγήσει σε σημαντική άνοδο των τιμών που πληρώνουν οι καταναλωτές, τόσο στις ΗΠΑ όσο και στον υπόλοιπο πλανήτη, πράγμα που θα σημάνει άνοδο του πληθωρισμού, μείωση της αγοραστικής δύναμης των πολιτών, επιπτώσεις στις θέσεις εργασίας, ύφεση κλπ.
Για όλους αυτούς του λόγους οι επιλογές αυτές της Διοίκησης Τραμπ έχουν ξεσηκώσει έντονες και φορτισμένες συζητήσεις, από την «Γουόλ Στρητ» ως την Ουάσιγκτον. Οι πλέον «έγκυροι» διεθνείς οίκοι αξιολόγησης (αμερικάνικοι μάλιστα), όπως η Moody’s, η Goldman Sachs και η JP Morgan Chase, «έκρουσαν τον κώδωνα του κινδύνου» για τον αρνητικό αντίκτυπο δασμών και αύξησαν κατά πολύ τις πιθανότητες ύφεσης της αμερικάνικης οικονομίας (από 15% τον Ιανουάριο σε 35 – 40%, ένα μήνα μετά).Ήδη μεγάλη πτώση σημείωσαν πολλές μετοχές στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης, και σε όλα τα άλλα Χρηματιστήρια
Η «γεωπολιτική αβεβαιότητα» οδηγεί και τον ΟΟΣΑ στην υποβάθμιση των προβλέψεών του για ανάπτυξη, λόγω των «εμπορικών εμποδίων». Ακόμη και ο ίδιος ο Τραμπ δήλωσε ότι θα υπάρχει βραχυπρόθεσμα κάποιος «πόνος» στην οικονομία και αυξήσεις των τιμών, ενώ δεν απέκλεισε και το ενδεχόμενο ύφεσης.
Στην οικονομία της ΕΕ οι επιπτώσεις δεν θα είναι αμελητέες, όταν και μόνον οι πωλήσεις γερμανικών αυτοκινήτων στις ΗΠΑ αποτελούν το 13% των εξαγωγών, ενώ ακολουθούν η Βρετανία με 11,3% και η Γαλλία με 7,4%. Έτσι οι «τραμπικές» δασμολογικές επιθέσεις δεν μένουν αναπάντητες. Η ΕΕ ανακοίνωσε, ανταποδοτικούς δασμούς 26 δισ. ευρώ και ο Καναδάς ύψους 28,9 δισ. δολαρίων.
Η Κριστίν Λαγκάρντ μίλησε για μία «σημαντική υπαρξιακή στιγμή για την Ευρώπη» και για την ανάγκη για «μια πορεία προς την (δική μας) ανεξαρτησία». Ο γερμανός καγκελάριος Όλαφ Σολτς δήλωσε «αν οι ΗΠΑ δεν μας αφήσουν άλλη επιλογή, όπως με τους δασμούς στον χάλυβα και το αλουμίνιο, εμείς ως ΕΕ θα αντιδράσουμε ενιαία».
Βέβαια όλοι αυτοί, κάτω από την ασφυκτική πίεση των ΗΠΑ και των εκρηκτικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι οικονομίες τους, ιδιαίτερα μετά και τον πόλεμο στην Ουκρανία, δήλωσαν ότι θα «συνομιλήσουν σύντομα με τους αμερικανούς ομολόγους τους» και ότι «στόχος της Ευρώπης παραμένει η συνεργασία». Η Βρετανία μάλιστα, μέσα από τηλεφωνική επικοινωνία Τραμπ – Κιρστάμερ, κινείται στην κατεύθυνση μιας νέας οικονομικής συμφωνίας μεταξύ των δύο χωρών.
Δεν είναι σίγουρο ότι ο Τραμπ θα το «τερματίσει» ή -ανάλογα με τις αντιδράσεις και τις συνέπειες- θα κάνει διορθωτικές κινήσεις, αφού δεν παρέλειψε να παραπέμψει σε «νέες συμφωνίες», στις οποίες θα είναι ανοιχτός -αλλά μετά τις εξαγγελίες αυτές- και να αναφέρει πως «η λέξη ευελιξία είναι μια σημαντική λέξη».
Η μέθοδος Τραμπ περί επιβολής δασμών χρησιμοποιείται σαν μοχλός πίεσης για την εξασφάλιση και άλλων πολιτικών ανταλλαγμάτων. Με αυτή την επιθετική, τρομοκρατική πολιτική των απειλών και «της επιβολής δια της ισχύος», είχε ήδη κάποια πρώτα αποτελέσματα. Πέρα από τις δηλώσεις των ευρωπαίων για «συνομιλίες» και «συνεργασία», Μεξικό, Γουατεμάλα και Βιετνάμ ζητούν διαπραγματεύσεις. Κολομβία, Παναμάς επέλεξαν να υποκύψουν και να συνθηκολογήσουν άνευ όρων μέσα σε λίγες ώρες. Σε υποχωρήσεις αναγκάστηκαν και αραβικές χώρες στη Μέση Ανατολή. Η εταιρεία CK Hutchison Holdings Ltd, στο Χόνγκ Κόνγκ, ιδιοκτησίας του δισεκατομμυριούχου Λι-Κα-Σινγκ, που διαχειρίζεται τα λιμάνια της διώρυγας του Παναμά και άλλα 43 κινεζικά λιμάνια σε όλο τον κόσμο -και την Cosco- αναγκάστηκε(;) να πουλήσει το 90% της Panama Ports Company στην αμερικανικών συμφερόντων εταιρεία Black Rock, αντί του ποσού των 22,8 δισ. δολαρίων.
Φαίνεται ξεκάθαρα ότι ο κύριος στόχος των ΗΠΑ είναι η Κίνα. Οι δασμοί που επιβλήθηκαν τώρα στην Κίνα είναι 34% και αν υπολογιστεί και το 20% που είχαν επιβάλει οι ΗΠΑ πριν ένα μήνα, τότε οι δασμοί για την Κίνα ανέρχονται στο 54%. Έτσι στη μάχη αυτή επιστρατεύουν μέχρι και τα λιμενικά τέλη, για πλοία κινεζικής κατασκευής που ελλιμενίζονται στις ΗΠΑ. Την Κίνα αφορούν και οι απειλές ότι «όποια χώρα αγοράσει φυσικό αέριο ή πετρέλαιο από τη Βενεζουέλα θα αντιμετωπίσει δασμούς 25% σε όλες τις εξαγωγές που κάνει προς τις ΗΠΑ», αφού η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος αγοραστής πετρελαίου από τη Βενεζουέλα, με αγορές που μπορεί να φτάνουν μέχρι και τα περίπου 500.000 βαρέλια τη μέρα.
Η Κίνα βέβαια είναι και εκείνη η χώρα που κρατάει μια σταθερή πολιτική απέναντι στον ανταγωνιστή της. Προχώρησε όπως και οι άλλοι σε αντίποινα για τους νέους δασμούς αξίας 34 δισ. δολαρίων, που ήδη επέβαλε ο Τραμπ στα προϊόντα της, επιβάλλοντας και αυτή δασμούς επίσης 34 δισ. δολαρίων.
Πέρα όμως από αυτά, συνεχίζει σταθερά τις πολιτικές κινήσεις της «ήρεμης δύναμης» και ενισχύει τα διάφορα Φόρουμ Συνεργασίας, Κίνας – Αφρικής, Κίνας – Αραβικών Κρατών, τους «BRICS», τη «Συνεννόηση» Κίνας – Ιαπωνίας – Ν. Κορέας, που γίνεται για πρώτη φορά μετά το 2020, με στόχο την «πλήρη και ισόνομη» «τριμερή συμφωνία ελεύθερου εμπορίου». Ενθαρρύνει την ένταξη νέων μελών στην Περιφερειακή Συνολική Οικονομική Σύμπραξη (RCEP) -διακρατικό σχήμα εμπορικής συνεργασίας, όπου συμμετέχουν η Κίνα και άλλες 14 ασιατικές χώρες. Κατήγγειλε την «ανάμειξη» της Ουάσιγκτον στις εσωτερικές υποθέσεις της Βενεζουέλας. Το ΚΚΚίνας άσκησε σκληρή κριτική στον Λι-Κα-Σινγκ σαν «προδότη των εθνικών συμφερόντων», που έριξε κατά 6,7% τις μετοχές της εταιρείας CK Hutchison Holdings Ltd στο Χρηματιστήριο. Η κινέζικη κυβέρνηση έκανε μπλόκο σε αυτή τη συμφωνία επιδιώκοντας να τη ματαιώσει.
Ο πρωθυπουργός Λι Κιάνγκ, φρόντισε να φέρει στο προσκήνιο και το ζήτημα της Ταϊβάν που «ενδιαφέρει» καίρια το μεγάλο της αντίπαλο, τις ΗΠΑ, διαβεβαιώνοντας ότι η Κίνα θα προσπαθήσει να επιτύχει μια «ειρηνική ενοποίηση» με την Ταϊβάν, υπογραμμίζοντας ότι θα λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα για να «διαφυλάξει την εδαφική της ακεραιότητα». Τέλος ο υπουργός Εξωτερικών και μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής Γουάνγκ Γι, σήκωσε το γάντι που πέταξε η Ουάσιγκτον και δήλωσε ότι η Κίνα είναι υπέρ «της ειρηνικής συνύπαρξης», αλλά «προειδοποιεί ότι είναι έτοιμη για κάθε είδος πολέμου, αν χρειαστεί».
Το συμπλήρωμα των ιμπεριαλιστικών πολέμων και της στροφής στην πολεμική οικονομία είναι η όξυνση του διεθνούς εμπορικού πολέμου μέσω της αύξησης των δασμών. Ο παγκόσμιος εμπορικός πόλεμος που πυροδοτεί η δασμολογική πολιτική του Τραμπ προκαλεί διεθνή οικονομική αναστάτωση, καθώς οι επιπτώσεις του δεν περιορίζονται μόνο στα κράτη που τα προϊόντα τους εμπλέκονται άμεσα στη δασμολογική σύγκρουση, αλλά απλώνονται σε όλη την παγκόσμια οικονομία, με τα βάρη τους να τα φορτώνονται όπως πάντα οι λαοί. Ωθεί σε ένα βάθεμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος και σε μια μεγαλύτερη και πιο επικίνδυνη όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, όπου εμπορικοί και οικονομικοί πόλεμοι έρχονται να συμπλεύσουν με στρατιωτικούς πολέμους. Οι κίνδυνοι για όλους τους λαούς αυξάνονται και ο αντιπολεμικός αντιιμπεριαλιστικός αγώνας καθίσταται όλο και πιο πολύ αναγκαίος.
ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ 
Written
on 07/04/2025