Archive for Απρίλιος, 2025
Ο Φίτες ο Φιλιατιώτης…
Ο Φίτες ήταν ένας Φιλιατιώτης μουσουλμάνος που έφυγε το 1944 μαζί με πολλούς άλλους μουσουλμάνους, μετά τα τραγικά γεγονότα του καιρού εκείνου.
Όμως, μετά το άνοιγμα των συνόρων το 1991 επέστρεψε και έζησε για λίγο καιρό στο Φιλιάτι, προσπαθώντας να επιβιώσει ως Λούστρος- εκεί τον απαθανάτισε ο φακός μας και δίπλα του ο αείμνηστος Τσαβέλης.
Φιλιάτες, Ιστορικά & Λαογραφικά στοιχεία 6
Τα χρόνια μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση: Διοικητικό κέντρο της Ηπείρου ορίστηκε η Φοινίκη της Χαονίας. Από εκεί οι Ρωμαίοι διοικούσαν τυραννικά τον τόπο, μέσω του διορισμένου φιλορωμαϊστή Χάροπα Μαχατά, από τη Φοινίκη[1].
Η συνθήκη της Φοινίκης, υπογράφηκε το 157-8 π.χ.- έλυσε κάποια ζητήματα και υπήρξε μια ενοποίηση του ηπειρώτικου Κοινού- με την συναίνεση των κατακτητών. Χάρη σε αυτή έγινε και επαναπατρισμός πολλών αιχμαλώτων, όσων δεν είχαν πουληθεί ως δούλοι.Την εποχή του Βιργιλίου πλήθος δούλων ή απελεύθερων πέριξ της Ρώμης φέρουν το επώνυμο ¨Ηπειρώτης¨. Πολλοί ιστορικοί, για αρκετούς αιώνες μετά την καταστροφή, αποκαλούν την Ήπειρο «έρημη χώρα». Ο Στράβων γράφει: «τα μέρη ήταν πολύ πυκνοκατοικημένα, μολονότι είναι ορεινά, αλλά τώρα όλα τα μέρη που είναι κατοικήσιμα ακόμη ζουν μόνον εις χωρία και ερείπια».
Με τις μεταρρυθμίσεις του Ρωμαίου αυτοκράτορα Διοκλητιανού το 284-305 μ.Χ. η Θεσπρωτία, όπως και όλη η Ήπειρος, ανήκε στην επαρχία παλαιάς Ηπείρου, με έδρα την Νικόπολη. Οι ρωμαϊκοί χρόνοι κρατούν ως το 395μ.Χ. και σ’ αυτούς ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός συνέχιζε να λάμπει! Το 325μ.Χ. χωρίζεται η αυτοκρατορία και η περιοχή μας ανήκει στο τμήμα της ανατολής- που ονομάστηκε πολύ αργότερα βυζαντινή αυτοκρατορία.
[1] Ερείπια της αρχαίας Φοινίκης σώζονται κοντά στο σημερινό Φοινίκι του Δέλβινου
Φιλιάτες, της εγκατάλειψης!
ΑΝΑΡΤΗΣΕ: Λίλιαν Βρούτση
Αυτό το όμορφο κτίσμα κάποτε ήταν αρχοντικό. Σε μια άλλη ευρωπαϊκή χώρα δε θα το άφηναν να καταρρεύσει. Θα γινόταν μια παραδοσιακή πανσιόν κόσμημα, που δεν υπάρχει στο Φιλιάτι, ώστε να μπορούν να μείνουν συγγενείς, φίλοι κ τουρίστες. Όπως έχετε καταλάβει τα πάντα φεύγουν απ’ αυτόν τον τόπο. Αν δεν υπάρξει σχεδιασμός ήπιας τουριστικής ανάπτυξης…τότε τί;
Μολύβι, συντροφάκι μου, χαρτί μου θησαυρέ μου!
Χρόνια και χρόνια,
το «πρέπει» υπηρετώ.
Το «θέλω» ήταν νομίζω λιγάκι ξεχασμένο!
Τώρα που ήρθαν
τα χιόνια στα μαλλιά,
πιάνω το «θέλω»
και τα ωραία περιμένω!
Βρύση κλεισμένη,
που δεν γνώριζα κι εγώ,
άνοιξα στρόφιγγα
κι οι λέξεις ρέουν σαν νερό!
Βοηθάει η ζωή
κι οι εμπειρίες τελικά.
Μου δίνουν δύναμη
να γράψω, να εκφραστώ!
Και ό’ τι βλέπω,
ό’ τι ακούω, ό’ τι ζω,
πιάνω μολύβι και χαρτί
και καταγράφω!
Πλέκω και στίχους,
μ’ ευαισθησία και ρυθμό,
τ’ αποτυπώνω στο χαρτί,
σαν τον ζωγράφο!
Μια αγαλλίαση
αισθάνομαι μ’ αυτό,
με συντροφεύει
και γαλήνη μου προσφέρει!
Να τα μοιράζομαι
με όλους αγαπώ,
κι αυτό, νομίζω
έμπνευση μου φέρνει!
Τώρα, μολύβι και χαρτί,
έγιναν της ζωής μου ταίρι
και με τη φαντασία μου,
πετώ σαν περιστέρι!
Έτσι, περνώ ανώδυνα
της μοναξιάς τις ώρες
και ταξιδεύω με τον νου,
σ’ όλες της γης τις χώρες!
Μολύβι, συντροφάκι μου,
χαρτί μου, θησαυρέ μου,
δημιουργία με χαρά!
Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου!!!
Ελένη Κύρκου-Σαφάκα
ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ 