ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Και τι περίμενες; να σταθεί κοντά σου; τόσοι οι ουρανοί παραμένουν αξόδευτοι, εσύ; μια τρικυμία στον χειμώνα/ στάσου στα βράχια τώρα, μέτρησε ορίζοντα, βλέπεις; δεν φτάνει το μέτρο σου, έτσι κι οι αποφάσεις των ανθρώπων/ σήμερα είναι, αύριο δεν είναι, πολλά αλλάζουν, μόνο τα πορτραίτα μένουν ακέραια, στολίζοντας κάποια φυλαγμένη φωτογραφία/ όπως τότε που έλεγες, πήγα στον πόλεμο και γύρισα, μετά σ’ έφαγε η ζωή, τα τρεχάματα, η αγωνία/ τίποτα δεν έμεινε όρθιο, ούτε η εικόνα σου στον καθρέφτη, ούτε ο δρόμος, ούτε η καρδιά σου.» Γιάννης Βέλλης

«Όμως το ήξερες, η σιωπή θα είχε διάρκεια, ανίκανη η επιμονή να δώσει τις μάχες της, τραυματισμένη γύριζε/ αλλά ήθελες κάτι άλλο, ως αλλαγή αυτής της κατάστασης, είναι κι η αγάπη δρόμος ατελείωτος, δικός σου/ δυστυχώς ή ευτυχώς, όσο οι άνθρωποι μεγαλώνουν τη σχέση τους με το χρόνο, ελπίζουν, ή παραδίδονται στα λάθη τους/ εσύ, κάπου ενδιάμεσα, στεκόσουν στο φως κι ας καιγόσουν σαν πεταλούδα, περίμενες.» Γιάννης Βέλλης